Гэта самотная зорка Венера
- Автор: Аляшкевіч Аляксандр
- Язык: белорусский
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Гэта самотная зорка Венера». Краткое содержание книги:
– Тады чакаю вас у дзевяць гадзін тут, ля кафэ. Згода?
Таццяна хітнула галавою.
Правёўшы задуменным позіркам Аляксея да выхаду, падумала: ці правільна яна зрабіла, што дала згоду? Што яна пра яго ведае? Ды амаль нічога. Але, з другога боку, куды Аляксей мог яшчэ запрасіць яе, як не да сябе дадому?
…Адчыніўшы дзверы, Аляксей прапусціў яе ў невялікі калідор.
– Прашу ў маю пячору. Толькі не здымайце абутак. У мяне няма дываноў, – прайшоўшы за ёю ў кватэру, папярэдзіў ён. – І наогул, адчувайце сябе як дома.
Таццяна ўвайшла ў пакоі. Інтэр’ер тут быў даволі незвычайны. Адкрытыя высокія кніжныя паліцы на светла– блакітным фоне сцен, бліскучы ліловы цюль, які захінаў вялікае балконнае акно, белая канапа ў кутку, два высокія крэслы– пляцёнкі. На сценах віселі шматлікія гліняныя маскі звяроў і жывёл, якія надавалі пакою музейную строгасць.
– Цікаўны ў вас дызайн, – кінула Таццяна, разглядваючы маскі.
– Гэ! Які тут дызайн, – хутка адказаў Аляксей.– Проста захацелася хоць што–небудзь зрабіць уласнымі рукамі.
– А вам гэты колер да твару, – коратка дадаў ён, не зводзячы з Таццяны вачэй, бо ўпершыню бачыў яе ў прыталенай блакітнай сукенцы.
Сеўшыў крэсла, Таццяна толькі цяпер звярнула ўвагу на чырвоны часопісны столік, на якім у вазе стаяў букет высокіх белых руж і некалькі сподкаў са свежай садавіной.
“Калі ж гэта ён паспеў з’ездзіць у Мінск?” – міжволі падумала яна, бо такіх прыгожых кветак не прадавалі нават у райцэнтры.
Ступіўшы да шафа ў калідоры, Аляксей хутка вярнуўся да століка з двума фужэрамі і пузатай бутэлькай.
– Хачу пачаставаць вас сапраўдным французскім віном, мне яго прывёз у падарунак з Францыі сябар.
Ён адкаркаваў бутэльку, напоўніў фужэры шыпучым напоем.
– Ну што, за наша больш блізкае знаёмства!
– І за папараць–кветку – кветку шчасця! – узняўшы фужэр, усміхнулася Таццяна. – Сёння ж Купалле.
– Гэ! Як жа я пра гэта зусім забыўся?! – усклікнуў Аляксей. – Старэю, ці што? Што ж, тады за кветку шчасця, каб яе сёння знайшоў кожны, хто будзе яе шукаць!
Таццяна пасмакавала віно. Яно і сапраўды было вельмі прыемнае, незвычайна духмянае – такое яна спрабавала ўпершыню.
Пацякла нязмушаная размова. Таццяна коратка расказала пра сябе. Не ўтаіла нічога, нават пра свой няўдалы шлюб – як заспела мужа чатыры гады таму са сваёй сяброўкай, тут жа сабрала рэчы і разам з сынам пакінула райцэнтр, як пасля зняла ў пасёлку кватэру, уладкавалася на працу…
– А вы, Аляксей, з якіх мясцін? – запыталася яна пасля.
– З Брэстчыны. Ёсць там адна невялічкая лясная вёсачка. Таму і люблю лес, у ім “душою спачываю”. Здаецца, так казаў каш класік? Пасля школы працаваў, вучыўся. Чаму зараз адзін? Меў калісьці сям’ю, толькі… – У вачах Аляксея на імгненне з’явіўся смутак. – Але не будзем пра сумнае.
– Не будзем, – хітнула галавою Таццяна. – Хочаце, я адгадаю, хто вы па прафесіі? – прапанавала яна. – Толькі вы крыху дапамажыце мне. Падкажыце: холадна, цёпла. Згода?
– Згода! – весела кінуў Аляксей.
– Вы архітэктар?
– Холадна, – адмоўна захітаў ён галавою.
– Інжынер?
– Зноў холадна!
– Вы – настаўнік! – з запалам усклікнула Таццяна. – Як жа я раней не здагадалася! У вас жа ўсе манеры і звычкі настаўніка.
– Так, я скончыў філфак, – усміхнуўся Аляксей.
Яны размаўлялі яшчэ мо з гадзіну, потым Таццяна заспяшалася дамоў.
Аляксей вынуў з вазы ружы і ўручыў Таццяне: “Гэта вам!”
– І ўсё ж, як вам да твару гэтая сукенка! – з захапленнем прамовіў ён, калі яны на двары на хвіліну прыпыніліся ля пад’езда. – А што, калі я запрашу вас на наступным тыдні ў адно вельмі ўтульнае сталічнае кафэ? Вельмі хачу з вамі станчыць вальс. Вы не будзеце супраць?
– Не буду.
– Тады я зазірну да вас у сераду…
Ноччу Таццяне спалася надзвычай лёгка, ёй сніліся прыемныя сны.
Раніцай яна зайшла да сяброўкі, якая жыла на суседняй пляцоўцы. Тая амаль сілком зацягнула яе ў залу, пасадзіла за стол побач з шыракаплечым маладым чалавекам.
– Пазнаёмся, стрыечны брат майго мужа, Антон.
Антон выглядаў яе равеснікам – высокі, круглатвары, з дужымі доўгімі рукамі. Ён глядзеў наТаццяну з адкрытым захапленнем.
– Цікава, што робіць у гэтай вясковай глушы такая абаяльная жанчына? – спытаўся ён.
– Працую! – вымавіла хутка Таццяна. – А ты, як я разумею, мінчанін?
– Так. Працую ахоўнікам у начным кафэ.
Таццяна заспяшалася дадому. Антон напрасіўся яе правесці.
– Ну, калі так жадаеш, калі ласка, – усміхнулася яна. – Толькі ж я жыву на суседняй пляцоўцы.