Гэта самотная зорка Венера
- Автор: Аляшкевіч Аляксандр
- Язык: белорусский
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Гэта самотная зорка Венера». Краткое содержание книги:
Таццяна ўзгадала першы ягоны прыход у кафэ. Гэта было два тыдні таму. Быў поўдзень. Кафэ апусцела. Абапёршыся на прылавак, яна вяла гаворку з пажылой гаспадыняй Надзеяй Пятроўнай, якая жыла адна і таму была ахвочая на слоўца. Раптам рыпнулі дзверы і да прылаўка падышоў высокі статны мыжчына ў сінім джынсавым касцюме. Ягоныя густыя валасы былі акуратна зачасаныя назад, мужны, крыху стомлены твар быў чысты паголены.
“Напэўна, чыйсьці госць”, – вырашыла Таццяна, паколькі ўсіх жыхароў пасёлка ведала ў твар.
Звярнула ўвагу на незнаёмца, вядома ж, і гаваркая Надзея Пятроўна.
– Відаць, суседзямі з вамі будзем! – зычліва прамовіла яна пасля таго, як мужчына папрасіў у Таццяны цыгарэты. – Гэта ж вы купілі ў нашым доме аднапакаёвую кватэру. Але чаму вы без сваёй палавінкі? Ці мо разышліся з жонкай?
Было відаць, што адкрытая вясковая дапытлівасць крыху збянтэжыла незнаёмца.
– Ды не, я пакуль халасты чалавек, – нягучна адказаў ён.
– Божа, як жа гэта так? – здзівілася Надзея Пятроўна. – Такі статны мужчына – і адзін!
Наіўная шчырасць пажылой жанчыны выклікала на твары незнаёмца ўсмешку.
– Што зробіш, – прамовіў ён, – жанчынам патрэбны грошы. А ў мяне іх не вельмі многа…
– Хіба ж грошы галоўнае ў жыцці! – працягнуўшы мужчыну цыгарэты, не вытрымала Таццяна. – Галоўнае, каб ў чалавека была душа!
Мужчына рэзка ўзняў галаву, з непрыхаванай цікаўнасцю паглядзеў на Таццяну.
– Упершыню чую, што ў наш час кагосьці яшчэ цікавіць душа!– шчыра сказаў ён і тут жа адрэкамендаваўся: – Будзем знаёмыя, Аляксей.
Таццяна ціха вымавіла сваё імя, адчуваючы няёмкасць пад адкрытым вывучальным мыжчынскім позіркам.
– “Ужель та самая Татьяна?” – з прыязнай усмешкай працытаваў Аляксей знакаміты выраз. – Ну, прывітанне вам, Таццяна!
– Дарэчы, яна ў нас не толькі самая прыгожая жанчына ў пасёлку, але, як і вы, пакуль адна, – прастадушна заўважыла Надзея Пятроўна, прымусіўшы Таццяну пачырванець. – Так што не губляйцеся!
– Што ж, будзем ведаць. – На твары Аляксея з’явілася загадкавая ўсмешка.
Разлічыўшыся, ён пайшоў.
Зноў завітаў у кафэ Аляксей дні праз тры. Зала якраз была пустая. Зычліва павітаўся, купіў цыгарэты, пільным позіркам аглядзеў паліцы з прысмакамі, загадкава зірнуў на Таццяну.
– Прашу вашай парады, – вымаваіў ён. – Ведаеце, я абавязаны адной жанчыне за некалькі прыемных хвілін. Будзьце ласкавыя, дапамажыце выбраць шакаладку, бо я ў іх анічога не разумею.
“Ну вось, не паспеў яшчэ як след аглядзецца ў пасёлку, а ўжо туды ж, па жанчынах! Такі ж самец, як і ўсе мясцовыя мужыкі! – з’едліва падумала Таццяна.– Цікаўна, якая ж гэта ўжо свалата паспела яго абкруціць?”
Яна абыякава прамовіла:
– Ведаеце, у нас увесь шакалад якасны – з “Камунаркі”.
Але гэты адказ не задаволіў Аляксея.
– Ну а вам, напрыклад, які падабаецца?
– Порысты, – бясхітрасна адказала Таццяна.
– Тады дайце, калі ласка, порысты.
Выцягнуўшы з партманета грошы, Аляксей паклаў іх на прылавак, раўнадушна зірнуў на доўгую плітку шакаладу, якую працягнула Таццяна, павярнуўся і накіраваўся да выхаду.
– А… шакалад? – недаўменна ўсклікнула Таццяна.
– Гэта вам! – азірнуўшыся, кінуў ён.
– Мне?! – На Таццяніным твары з’явілася шчырае здзіўленне. – Дз–дзякуй!
Перш чым яна авалодала сабою, Аляксей схаваўся за дзвярымі.
З таго часу ён заходзіў у кафэ амаль кожны дзень.
…Успомніўшы, як тады, не здагадваючыся, сама сабе выбірала ласунак, Таццяна ўсміхнулася. Калі рыпнулі дзверы, прытаіўшы дыханне, перавяла на іх позірк. Аляксей на гэты раз быў у спартыўным касцюме. Імкліва прайшоў да прылаўка, весела павітаўся.
– Вам, як заўсёды, – цыгарэты і запалкі? – Усміхнулася прыязна яму Таццяна. – Толькі ці сумяшчальныя яны са спортам?
– Не–а! – з запалам выгукнуў Аляксей. – Таму і вырашыў з сённяшняга дня пакінуць гэту шкодную звычку і заняцца бегам! А вось ад мінералкі не адмоўлюся, калі прапануеце.
– Прапаную, – весела кінула Таццяна і, дастаўшы з халадзільніка пластыкавую бутэльку, працягнула яе Аляксею.
– А вы сёння вельмі прыгожая! – зачараванна гледзячы на Таццяну, прамовіў ён. – Што, калі сёння вечарам я запрашу вас у госці? Заўтра ж у вас выхадны…
– Ды я не ведаю, – няпэўна паціснула плячыма Таццяна. Хоць яна ўжо і чакала падобнай прапановы ад Аляксея, але гэта прагучала вельмі нечакана, збянтэжыла яе. – Увогуле сённяшні вечар у мяне свабодны. Толькі трэбы дапамагчы сыну зрабіць урокі…