Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

Żałował tylko, że ktoś nie wywiera na niego podobnego wpływu.

Napis zniknął i na ekranie pojawił się nowy rozmówca. Miał na naramiennikach po trzy gwiazdki i Heathrow zdał sobie sprawę, że ma nieprzyjemność z towarzyszem generałem Chernockiem we własnej osobie. Towarzysz generał miał ciemną cerę, duży haczykowaty nos i oczy wyglądające jak dwa otwory wychodzące w próżnię.

— Towarzysz komandor Heathrow — powiedział szef sektora beznamiętnie.

Heathrow przytaknął, zdając sobie sprawę, że pomimo wysiłków wcale nie wygląda spokojnie, ale na to nie był już w stanie nic poradzić.

— Tak, towarzyszu generale — potwierdził. — Jak mogę panu pomóc?

— Oddając mi moją cholerną pocztę! — warknął Chernock.

— Osobiście sprawdziłem dokumentację nadanych do pana wiadomości, sir. Zarówno przyjętych, jak i wysłanych — wszystkie adresowane do dowództwa sektora Danak zostały wczoraj przekazane. Nie znam zawartości tych wiadomości ani nawet ich liczby, bo kurierzy nie mają dostępu do tego fragmentu archiwum, więc nie mogę zaręczyć, że otrzymał pan wszystkie indywidualne przesyłki, ale mogę ręczyć i ręczę, że żadna adresowana do systemu Danak nie pozostała w komputerze, sir.

Heathrow, choć tego serdecznie nie cierpiał, zdecydował się używać starej formy „sir”, wiedząc, że ubecy to lubią, jak długo ma to miejsce jedynie w stosunku do nich.

— Chciałbym w to wierzyć, towarzyszu komandorze, ale jakoś nie mogę — przyznał szczerze Chernock.

— Sir, gdyby podał mi pan jakieś informacje na temat tej brakującej wiadomości… choćby to, gdzie powinniśmy ją otrzymać, być może zdołałbym powiedzieć panu coś więcej. Inaczej nic nie mogę zrobić, a muszę z całym szacunkiem przypomnieć, że zgodnie z przepisami Urzędu Bezpieczeństwa dotyczącymi zasad zachowania tajności przesyłek nie mogę panu udostępnić plików adresowanych do kogoś innego. Proszę się nie denerwować, tylko posłuchać, sir. Nie chodzi o to, że nie chcę, tylko że nie mogę, gdyż fizycznie niemożliwe jest, by ktokolwiek z załogi, w tym także ja, uzyskał dostęp do tej części pamięci, która zawiera wiadomości, bez kodu dostępu, który posiada jedynie adresat. Każdy adresat ma inny kod i może uzyskać dostęp tylko do tego pliku, w którym znajdują się wiadomości do niego, i do żadnego innego, sir.

— Rozumiem… — Chernock przyjrzał mu się uważnie spod na wpół opuszczonych powiek, wybijając palcami prawej dłoni jakiś rytm na obudowie konsolety łączności.

A potem wzruszył ramionami.

— No dobrze, towarzyszu komandorze — powiedział ze śladem niechętnego szacunku w głosie. — Z innych wiadomości, które pan przywiózł, wnoszę, że miał pan także pojawić się w systemie Cerberus.

I przerwał, najwyraźniej czekając na reakcję.

— Tak, sir. Polecieliśmy tam prosto z Shilo. Wiem, że z zasady do tego systemu nie wysyła się jednostek kurierskich floty, ale kurier Urzędu Bezpieczeństwa, który miał zjawić się w systemie Shilo, został oddelegowany do innych zadań i towarzysz generał major Thornegrave uparł się, żeby skorzystać z naszych usług.

— A z systemu Cerberus udał się pan do Clarke, zaś z układu Clarke tu?

— Tak, sir. Jeśli pan chce, mogę udostępnić dziennik pokładowy.

— To nie będzie konieczne, towarzyszu komandorze. Po prostu sprawdzam, czy dobrze zapamiętałem trasę lotu pańskiej jednostki. — Chernock uśmiechnął się zimno. — Widzi pan, problem polega na tym, że powinien pan mieć dla mnie wiadomość. Osobistą i ściśle tajną, od towarzysza brygadiera Treski.

— Od towarzysza brygadiera Treski? — powtórzył zaskoczony Heathrow i spojrzał na Howard.

Ta odpowiedziała bezradnym spojrzeniem i potrząsnęła przecząco głową.

Heathrow tak na dobrą sprawę nie potrzebował się upewniać, bo wspomnienia krótkiego (na szczęście) pobytu w systemie Cerberus miał nadal świeże.

— Nie było żadnej wiadomości od towarzysza brygadiera Treski, sir — powiedział zdecydowanie. — Z obozu Charon otrzymaliśmy tylko jedną przesyłkę i była ona adresowana do towarzysza generała majora Thornegrave’a, sir.

— Jest pan tego pewien? Nie mogła zajść żadna pomyłka?

— W tym przypadku nie, sir. Wiadomość była adresowana do oficera dowodzącego systemem Shilo, dowództwo Urzędu Bezpieczeństwa sektora Shilo. Kod miejsca przeznaczenia nie ulegał wątpliwości. Jego zapis mogę panu udostępnić do wglądu, sir.

— Proszę tak zrobić — powiedział Chernock i po raz pierwszy zabrzmiało to rzeczywiście jak prośba.

— Proszę wykonać, towarzyszko chorąży — polecił Heathrow.

Howard wykonała polecenie i oboje obserwowali z napięciem, jak Chernock przygląda się temu, co wyświetliło się na jego ekranie.

— Rozumiem… — odezwał się po długim studiowaniu krótkiej serii liter. — Wygląda na to, że doszło do pewnego nieporozumienia, towarzyszu komandorze… Ma pan może jakieś przypuszczenia co do treści tej wiadomości?

— Żadnych, sir — oznajmił natychmiast Heathrow z taką pewnością, z jaką tylko mógł.