Вужык. Голуб на плячы. Дак
- Автор: Бароўскі Анатоль
- Год: 2012
- Язык: белорусский
- Год: Палесдрук
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Вужык. Голуб на плячы. Дак». Краткое содержание книги:
“Якія, калі не сакрэт?”
“Ды тут з суродзічамі трэба правесці растлумачальныя гутаркі – не адукаваныя яны палітычна, ну, зусім неадукаваныя. Цёмныя, хаця і жывуць у сталіцы! Кажуць, чым больш будзе гнілля і брыдоты, тым сытней будзе жыць мухам. Хачу давесці ім, што калі ўсё гніць будзе, то і ўсім халэмус будзе… Ну і з гісторыі ВКЛ ім трошкі прачытаю. Падштурхну іх толькі да думак і разваг, а далей хай самі кумекаюць, прадзіраюць свае вочы…”
“Добрая справа, сястра! Поспехаў табе!..”
“Дзякую! І табе таго ж!”
Поезд на Гомель стаяў на пятай калейцы і адпраўляўся а васемнаццацтай гадзіне.
Да адыходу заставалася каля дзвюх гадзінаў.
“То адбываецца міма маёй волі і жадання, Антон, – успаміналіся словы Валодзі Мацкевіча. – Пакарыў адну гару, хочацца ўзабрацца і на наступную. Вось і ўзабраўся…”
Не ведаў, ці шчыра казаў ён тыя словы. У душы хацелася – каб шчыра.
Сам не ведаю, чаму…
10.
Вечар… ноч… раніца… дзень… вечар…
Перагружаны працай. Аналізую, пішу, перарабляю… Нават і ў сне мозг не пераставаў думаць – круціў і круціў свой махавік, наганяючы і ў такім стане стому… Інфармацыі, якая сабралася ў архіве Мухіко, не маглі разабраць і прывесці да ладу і сотня чалавек.
Зацікавіліся матэрыяламі ўсе, каму былі дасланы факсы.
Не паверылі ўбачанаму рэдактары газет Сярэдзіч і Германчук, а разам з імі Хадыка і Вячорка… Не вытрымаў, прыляцеў тайна з-за замежжа Зянон Пазьняк – перад гэтым пазваніў, папярэдзіў.
Гасцей набілася поўная хата – толькі і паспяваў рыхтаваць для іх гарбату. Кубкаў на ўсіх не хапіла, таму прыйшлося схадзіць і падкупіць яшчэ.
Яны сядзелі суткамі, не выходзячы з кватэры, капіравалі, размнажалі, падшывалі. У Зянона была таксама мініяцюрная аппаратура, і ён запісваў усё ў сціслым выглядзе, каб потым, вярнуўшыся ў ЗША, разабрацца з усім, данесці свае вывады амерыканскаму кангрэсу, перадаць дакументы вядучым сродкам масавай інфармацыі…
– Як гэта табе ўсё ўдалося, спадар Антон? – шчыра дзівіліся госці. – Гэта нават не фантастыка, а цуд, які не можа растлумачыць ніводная навука ў свеце!
– Хлопцы, гэта зусім проста. Трэба сябраваць з усімі жывымі істотамі, і тады яны табе аддзячаць добрымі справамі. А тут проста вінаваты верабей…
– Пры чым тут верабей?
– І верабей павінен быць галодным, Тады ён будзе ганяцца за мухамі, камарамі, рознымі казуркамі…
“Я не казурка, – пакрыўдзілася Мухіко, – ты ж не блытай высакародную муху з казуркай. Я не проста муха, а муха-цэкатуха… Я ў цэка партыі працавала – пры Брэжневе працавала, пры Гарбачове працавала… Я ж была парцейнай, бальшавічкай!..”
“Ого, як страшна! – смяяўся ад прызнання мухі, ведаючы, што яна мне так помсціла за мае неабдуманыя словы. – Даруй!..”
Не разумелі нічога мае сябры-адраджэнцы.
Як і не зразумеў майго камарыка Рыгор Андрыявец.
“І добра, што не зразумелі… – смяецца мая сяброўка, правальваючыся ў сон – стамілася. – Каб і расказваў ім чыстую праўду, то і ў тое не паверылі б, падумалі б яшчэ, што – “таго-гэтага…”
“Мо і так… Таму хай глядзяць, здзіўляюцца…А я…”
Муха засынала. Яна пачала сніць дзіўныя сны. Былі яны прыгожыя і светлыя, цёплыя і радасныя, паветраныя…І ў сне прыемна ёй было думаць, што яна з кожным днём усё больш і больш удасканальвае сваё майстэрства відэаператара…
Хлопцы курылі, пілі гарбату і каву. Нехта збегаў за півам – цэлую сумку прынёс “Рэчыцкага” і цэлую сетку сушонай рыбы… Абменьваліся думкамі, не адрывалі позірку ад экрана.
Вілка ад шнура тэлевізара па-ранейшаму ляжала на падлозе.
Але гэтага, мусіць, мае госці не заўважалі…
Сярэдначы, пайшоўшы ў ванны пакойчык – узяў з сабою падарунак Саямы. Набраў нумар тэлефона.
– Алё. Гэта ты, Антон?
– Я.
– Адкуль ты здагадалася, што гэта я?
– Бо мне больш ніхто і не звоніць, акрамя цябе… Стала сумна і ты адважыўся пазваніць? Ці не спіцца?
– Так і не так. Я не ведаю, што са мною творыцца – раздзяліўся на дзве палавіны.
– Як твае госці?
– Адкуль ты ведаеш пра іх? – зноў здзівіўся я.
– Ды па галасах здагадваюся…
“Як яна магла чуць галасы, калі я зачыніўся – і іх зусім не чуваць. Не разумею…”
– Мне сапраўды сумна, хаця цяпер глыбокая ноч. Ты даруй, што разбудзіў цябе…
– Нічога, табе можна…
Маўчала. Адчуў бязглуздасць свайго ўчынку – гэта яшчэ не азначае тое, што калі табе аднаму не спіцца, то павінен увесь свет не спаць. Эгаіст я, няйначай…