Rozstaje zmierzchu

— Rzeczywiście, doskonale postąpiłaś, zachowując milczenie — zauważyła cicho Pevara. — Sześciu mężczyzn z umiejętnością przenoszenia Jedynej Mocy stanowi ogromne niebezpieczeństwo dla samotnej siostry. Nasze „oczy i uszy” stale opowiadają o tych grupach werbunkowych, które kręcą się już podobno wszędzie: od Saldaei po Łzę... Nikt najwyraźniej nie ma wszakże pojęcia, jak tych mężczyzn powstrzymać. O ile jeszcze nie jest za późno...

Znów o mało nie zagryzła wargi. Och, nie powinna tyle mówić. Zbyt często wymykało jej się więcej, niż chciała.

Dziwnym trafem, jej komentarz nieco rozluźnił Tarnę, która ponownie zajęła opuszczony niedawno fotel i rozparła się na nim. Oczywiście nie przestała zachowywać ostrożności, było to widać w jej zachowaniu. Kiedy mówiła, dobierała starannie słowa, przerywając na moment i podnosząc do ust kielich z winem, choć Pevara nie widziała, by jej rozmówczyni piła.

— Podczas rejsu rzecznym statkiem na północ miałam sporo czasu na myślenie. Miałam go tym więcej, że głupi kapitan wpakował nas na mieliznę tak nieszczęśliwie, iż rozbił maszt, a w kadłubie zrobiła się dziura. Spędziliśmy całe dnie na próbach przyciągnięcia uwagi innego statku, a kiedy w końcu dotarłam na ląd, nie mogłam przez kilka dni znaleźć konia. No i ostatecznie doszłam do wniosku, że spotkałam wtedy Asha’manów. Przekonał mnie fakt, że do jednej wioski wysłano ich aż sześciu, a nie były to tereny zbyt gęsto zaludnione. A zatem... Osobiście sądzę, że naprawdę jest już za późno...

— Elaida uważa, że tych wszystkich mężczyzn można poskromić — oznajmiła oględnie Pevara. We własnym mniemaniu zbyt dużo szczegółów już zdradziła.

— Mimo iż stać ich na wysłanie aż sześciu ludzi do jednej małej wsi i że potrafią Podróżować? Widzę tylko jedną odpowiedź. My... — Tarna wzięła głęboki wdech i przesunęła w palcach intensywnie szkarłatną stułę. Tym razem jednak z pewnością nie grała na zwłokę. — Czerwone siostry, Pevaro — stwierdziła ostatecznie — muszą ich wziąć na swoich Strażników.

Oświadczenie to zabrzmiało tak zaskakująco, że Pevara aż zamrugała. Gdyby nie była doskonale opanowana, po prostu rozdziawiłaby w zdumieniu usta.

— Mówisz poważnie? — spytała.

Lodowatoniebieskie oczy dosłownie wpiły się w twarz Pevary. Najgorsze minęło, a niemożliwe do pomyślenia zostało wypowiedziane głośno, toteż Tarna na powrót mogła się zmienić w istotę twardą niczym kamień.

— Na pewno nie jest to temat do żartów. Jakie inne wyjście nam pozostaje? Mamy pozwolić im działać? Kto inny mógłby ich połączyć więzią? Czerwone siostry są przyzwyczajone do kontaktów z takimi mężczyznami i potrafią ponieść nieuniknione w tej sytuacji ryzyko. Wszystkie pozostałe Aes Sedai bez wątpienia się wycofają, a każda z naszych sióstr będzie zmuszona wziąć więcej niż jednego Strażnika, wiesz wszak, iż Zielone zupełnie nieźle sobie z tą kwestią radzą. Myślę, że Zielone pomdlałyby, gdyby im zasugerować więź z Asha’manami. My... Czerwone siostry... musimy zrobić to, co trzeba...

— Poruszyłaś ten temat w rozmowie z Elaidą? — zaciekawiła się Pevara.

Tarna niecierpliwie potrząsnęła głową.

— Elaida uważa, tak jak... wspomniałaś. Ona... — Blondwłosa kobieta zmarszczyła brwi i zapatrzyła się na moment w wino. — Elaida — podjęła w końcu — często wierzy w to, w co chce wierzyć i widzi to, co chce widzieć. Próbowałam poruszyć kwestię Asha’manów pierwszego dnia po moim powrocie. Nawet nie chciałam wzmiankować o więzi, nie naszej Amyrlin... Nie jestem taka głupia. W każdym razie zabroniła mi w ogóle wspominać o mężczyznach ze zdolnością do przenoszenia. Ty jednak wszak słyniesz ze swej... niekonwencjonalności.

— I wierzysz, że można ich poskromić po połączeniu się z nimi więzią? Nie mam pojęcia, cóż wtedy stałoby się z siostrą połączoną przez więź i po prawdzie bynajmniej nie chcę się tego dowiedzieć.

Pevara uświadomiła sobie, że teraz to ona gra na czas. Na początku nie miała pojęcia, dokąd prowadzi ta rozmowa, bez wątpienia nie podejrzewałaby jednak, że usłyszy taką propozycję.

— Może tak będzie wyglądać koniec... Albo nic z tego nie wyjdzie — odparowała chłodno Tarna. Ta kobieta chyba rzeczywiście była z kamienia. — W każdym razie nie widzę innego sposobu walki z Asha’manami. Czerwone siostry muszą ich połączyć więzią, czyniąc z nich swoich Strażników. Jeśli istnieje inny sposób, chętnie go przetestuję, lecz coś trzeba zrobić!