Pamięć Światłości

– Musimy wysłać ostrzeżenie – rzekł.

Sądzę, że mógłbym zanieść wiadomość od ciebie, Młody Byku – zakomunikował nieznany z imienia wilk.

Perrin zamarł, po czym odwrócił się i doznał olśnienia.

– Elyas!

Tutaj jestem Długim Kłem – zabrzmiała pełna rozbawienia odpowiedź Elyasa.

– Myślałem, iż powiedziałeś, że tutaj nie bywasz.

Powiedziałem, że tego unikam. To miejsce jest dziwne i niebezpieczne. Mam wystarczająco dużo dziwnych spraw i niebezpieczeństw w swoim życiu w drugim świecie. – Wilk usiadł na zadzie. – Ale ktoś musiał mieć na ciebie oko, głupiutki szczeniaku.

Perrin uśmiechnął się. Myśli Elyasa były dziwną mieszaniną natury wilczej i człowieczej. Jego sposób komunikowania się był bardzo wilczy, ale sposób, w jaki myślał o sobie, był indywidualistyczny, zbyt ludzki.

– Jak postępują walki? – zapytał z przejęciem Perrin. Gaul przysiadł nieopodal, czujny na wypadek pojawienia się Graendal lub Zabójcy. Pole rozciągające się przed nimi, stanowiące podłoże doliny, było tym razem ciche. Wiatr ustał, a pył na piaszczystym gruncie poruszał się, tworząc zmarszczki i fałdki. Jak woda.

Nie mam wieści z innych pól bitewnych – odrzekł Elyas – a my, wilki, trzymamy się z dala od dwunogich. Walczymy tu i tam na obrzeżach bitwy. Przeważnie atakowaliśmy Wykoślawionych i Niezrodzonych z drugiej strony kanionu. Tam nie ma dwunogich, oprócz tych dziwnych Aielów. To wyczerpująca walka. Zabójca Cienia musi wykonać swe zadanie szybko. Wytrzymaliśmy pięć dni, lecz możemy już dłużej nie dać rady.

Pięć dni tutaj, na północy. Więcej czasu upłynęło w innym świecie od chwili, gdy Rand ruszył, by stanąć z Czarnym twarzą w twarz. Rand znajdował się tak blisko Sztolni, że dla niego upłynęły prawdopodobnie tylko godziny, a może minuty. Przybliżywszy się do miejsca, gdzie walczył Rand, Perrin czuł, jak inaczej płynie czas.

– Ituralde – rzekł Perrin, drapiąc się po brodzie – jest jednym z największych dowódców.

Tak – brzmiała pełna rozbawienia odpowiedź Elyasa. – Niektórzy zwą go Małym Wilkiem.

– Bashere jest wraz z armią Elayne. A Gareth Bryne towarzyszy Egwene. Agelmar jest z ludźmi z Ziem Granicznych i Lanem.

Nie wiem.

– Tak. Są cztery fronty bitewne. Czterech wielkich dowódców. To jest to, czym ona się zajmuje.

– Graendal? – zapytał Gaul.

– Tak – odrzekł Perrin, czując, jak narasta w nim złość. – Ona im szkodzi, zmienia ich umysły, deprawuje je. Kiedyś podsłuchałem, co mówiła… Tak. Tak właśnie jest, jestem pewien. Przeciwstawia naszym armiom swoje wojska, niszczy naszych dowódców. Elyas, czy wiesz, jak człowiek może przenikać do wilczego snu i wydostawać się z niego?

Nawet gdybym to wiedział… choć tak nie jest… nie nauczyłbym cię tego. Elyas przesłał to warcząc. Czy ktoś powiedział ci, że to straszna, niebezpieczna rzecz?

– Zbyt wielu – odparł Perrin. – Światłości! Musimy ostrzec Bashere. Muszę…

– Perrinie Aybaro! – krzyknął Gaul, wskazując. – On jest tutaj!

Perrin obrócił się i ujrzał przy wejściu do Szczeliny Zagłady zamazany cień. Wilki skomlały i ginęły. Inne wyły, rozpoczynając polowanie. Tym razem Zabójca nie wycofał się.

Sposób działania drapieżcy. Dwa lub trzy uderzenia, tak by zorientować się w słabościach przeciwnika, a potem frontalny atak.

– Obudź się! – krzyknął Perrin do Elyasa, biegnąc w górę zbocza. – Ostrzeż Elayne, Egwene, każdego, kogo możesz! A jeśli nie możesz, zatrzymaj jakoś Ituralde. Wielcy wodzowie są deprawowani. Jeden z Przeklętych kontroluje ich umysły, a taktyce ich walki nie można ufać!

Zrobię to, Młody Byku – obiecał Elyas, znikając.

– Biegnij do Randa, Gaul! – ryknął Perrin. – Strzeżcie drogi do niego! Nie pozwólcie, żeby ci w czerwonych zasłonach zbliżyli się do was!

Perrin chwycił do rąk swój młot, nie czekając na odpowiedź, a potem przeniósł się, by stawić czoła Zabójcy.