Pamięć Światłości

Pomimo chaosu walki toczącej się wokół Mat poczuł, że widzi wyraźniej, niż miało to miejsce wcześniej. A przycichnięcie bitwy dało mu szansę znowu wcielić się w rolę dowódcy.

– Zwiążcie ręce tej kobiety z tyłu – rzekł do otaczających go żołnierzy, dysząc – i zawiążcie jej oczy opaską, tak by nic nie widziała.

Otarł pot z czoła. Światłości, był tak spocony, że starczyłoby na utworzenie drugiej rzeki.

– Musimy przedostać się na tyły wraz z naszym więźniem. Zobaczę, czy uda mi się znaleźć więcej tych cholernych damane. Sharanie byli głupi, pozostawiając tylko jedną ze swych przenoszących na polu walki. Ale zabierajmy się stąd, nim więcej ich się tutaj pojawi.

Mat potrząsnął ręką; złamał jeden paznokieć i popękał mu lakier. Zwrócił się do seanchańskiego oficera, jednego z tych, którzy z nim walczyli. Na twarzy mężczyzny malował się wyraz podziwu, tak jakby patrzył na samego Smoka Odrodzonego. Mat popatrzył na podłoże, skrępowany tym nabożnym podziwem, ale znacznie gorszy był widok przesiąkniętego krwią błota, w którym walały się szczątki Sharanów. Ilu z nich sam zabił?

– Wasza Wysokość… – zaczął oficer. – Wielki Panie, żaden człowiek w Imperium nie odważyłby się kwestionować decyzji Imperatorowej, niech żyje wiecznie. Jeśli jednak ktokolwiek zastanawiał się nad słusznością jej wyborów, nie uczyni tego więcej. Książę Kruków! – Uniósł miecz, a stojący z tyłu żołnierze wiwatowali.

– Weźcie te cholerne żerdzie – powiedział Mat. – W tej walce miecze są bezużyteczne dla piechoty. – Przygryzł przeszkadzający, złamany paznokieć, a potem wypluł go. – Sprawiliście się doskonale. Czy ktoś wie, gdzie jest mój koń?

Oczko znajdował się w pobliżu. Mat ujął jego lejce i pogalopował w kierunku brodu. Przez większą część drogi zdołał się nawet trzymać z daleka od potyczek. Ten seanchański kapitan przypominał mu bardzo Talmanesa. „Zastanawiam się, czy on gra w kości” – pomyślał od niechcenia Mat, wstępując do wody. Jego buty były dobre, ale każde buty w końcu przeciekają. Czuł, jak stopy w skarpetach robią się mokre, kiedy przemierzał bród na grzbiecie Oczka. Na brzegu, po prawej stronie Mata, panował jakiś zgiełk.

Okazało się, że to zgromadziły się Aes Sedai, przenoszące się w kierunku pola bitwy. Ale Mat nie miał zamiaru wtykać nosa w nie swoje sprawy. Miał ważniejsze rzeczy na głowie.

Na wprost siebie ujrzał człowieka stojącego pod drzewem, ubranego w obszerne spodnie i znajomo wyglądający płaszcz. Podjechał w jego kierunku i po krótkiej konwersacji wymienili ubranie. Czując się dobrze w swoim starym płaszczu z Dwu Rzek, Mat dźwignął się na siodło. Mając wciąż stopy w wodzie, pogalopował do miejsca, w którym pozostawił Tuon. Jego ludzie mieli ze sobą sharańską przenoszącą – z rozkazu Mata zakneblowano ją i przewiązano jej oczy opaską. Światłości, co on ma z nią zrobić? Prawdopodobnie skończy jako damane.

Opuścił żołnierzy i minął strażników, którzy znajdowali się u podnóża niewielkiego wzniesienia. Skinął im głową. Teraz pole bitewne miał już w głowie. Nie było ono jedynie rysunkiem na papierze. Mat widział pole, słyszał odgłosy bitwy i czuł zjełczały oddech wroga. To wszystko było dla niego realne.

– Imperatorowa – powiedziała Selucia, kiedy Mat wszedł na szczyt wzniesienia – chciałaby dokładnie wiedzieć, dlaczego zdecydowałeś się wziąć udział w bitwie w tak nieodpowiedzialny sposób. Twoje życie nie jest już tylko twoją własnością, Książę Kruków. Nie możesz go rzucać na szalę tak jak niegdyś.

– Musiałem wiedzieć – powiedział Mat, rozglądając się wokół. – Musiałem poczuć puls bitwy.

– Puls? – zdumiała się Selucia. Tuon rozmawiała za jej pośrednictwem znakami palców niczym jakaś cholerna Panna Włóczni. Nie rozmawiała z nim bezpośrednio. Zły znak.

– Każda bitwa ma swój puls, Tuon – rzekł Mat, wciąż wpatrując się w dal. – Nynaeve… czasami brała ludzką rękę, by wyczuć jego bicie serca, i dzięki temu wiedziała, że coś jest nie tak z jego stopami. W tym przypadku jest tak samo. Trzeba wejść w zmagania, poczuć ich bieg. Poznać to…

Służący z ogoloną głową podszedł do Tuon i zaczął szeptać z nią i Selucią. Przybył znad brodu. Mat nadal rozglądał się wokół, przypominając sobie mapy i porównując je z realnym warunkami walki. Bryne zawiódł, nie wykorzystując Tylee w walce, wystawiając swoją lewą flankę nieosłoniętą przy brodzie i posyłając kawalerię wprost w pułapkę.

Bitwa otworzyła się przed nim, ujrzał metody działania o dziesięć kroków przedtem, niż się to wydarzyło. Było to niczym czytanie przyszłości, czego dokonywała Min, tyle że z ciałami, krwią, mieczami i bitewnymi bębnami.

Mat chrząknął.

– Uch. Gareth Bryne jest Sprzymierzeńcem Ciemności.

– Kim jest? – wybełkotała Min.

– Ta bitwa jest o jeden krok od klęski – oznajmił Mat, zwracając się do Tuon. – Chcę przejąć całkowitą kontrolę nad armią. Żadnego więcej spierania się z Galganem. Min, chciałbym, byś udała się do Egwene i ostrzegła ją, że Bryne usiłuje przegrać bitwę. Tuon, ona musi jechać do Egwene osobiście. Wątpię, by Egwene posłuchała kogokolwiek innego.