Een Kroon van Zwarden

Hij wuifde het weg. Vijf zou genoeg moeten zijn. Misschien kon Verin er wat van opsteken. Wilde hij het wel weten? En Kiruna! Gedragsregels? ‘Ik ben blij dat jullie her met de Wijzen kunnen vinden.’ Bera wilde wat terug zeggen, maar klemde toen haar lippen op elkaar.

Hij vroeg zich af wat Alanna tegen Min zei, want die had opeens vuurrode wangen en haar kin hoog in de lucht, hoewel ze toch kalm antwoord leek te geven. Hij vroeg zich af of ze het hem zou vertellen. Van één ding bij vrouwen was hij rotsvast overtuigd: stuk voor stuk hadden ze een geheim plekje in hun hart. Soms deelden ze dat met een andere vrouw, maar nooit met een man. Dat was het enige waar hij bij vrouwen zeker van was.

‘Ik ben hier niet om de hele dag te blijven staan,’ zei hij geërgerd. De Aes Sedai hadden zich zo opgesteld dat Bera vooraan liep, met de anderen een halve stap achter haar. Als Kiruna er was geweest, zou die de leiding genomen hebben. Hun eigen afspraak, niet van hem. Hij gaf er werkelijk niet om zolang ze zich aan hun eed hielden en hij zou er niets van hebben gezegd, als Min en Alanna daar niet hadden gestaan. ‘Van nu af aan spreekt Merana voor jullie en nemen jullie haar bevelen aan.’

Gezien de ogen die opeens groter werden, zou hij hebben kunnen denken dat hij ieder een klap had gegeven. Zelfs Merana. Alanna’s hoofd draaide zich eveneens met een ruk naar hem toe. Waarom waren ze zo geschokt? Weliswaar hadden Bera en Kiruna na Dumais Bron alle gesprekken gevoerd, maar Merana was in Caemlin het hoofd van het gezantschap geweest.

‘Klaar, Min?’ vroeg hij en zonder op antwoord te wachten schreed hij het paleisplein op. De grote, vurig ogende ruin die hij op de terugweg van Dumais Bron had bereden, was voor hem klaargezet met een zadel met hoge zadelboom en veel goudwerk op een vuurrood kleed met borduurwerk, waarin op elke hoek de zwart-witte schijf stond. Het tuig paste bij het dier en bij zijn naam, Tai’daishar. In de Oude Spraak: ‘Roemrijke heer.’ Zowel paard als tuig paste bij de Herrezen Draak. Bij het opstijgen leidde Min de muisgrijze merrie naar voren die zij sinds de slag had gebruikt. Ze trok haar rij handschoenen aan, voor ze zich in het zadel zwaaide. ‘Seiera is een fijn dier,’ zei ze, een klopje op de gebogen nek gevend, ‘Ik wou dat ze van mij was. Ik vind haar naam ook mooi. We noemen die bloem in Baerlon een blauwoogje en in de lente kun je ze overal vinden.’

‘Ze is van jou,’ zei Rhand. Hij wist niet van welke Aes Sedai de merrie was, maar ze zou niet weigeren haar te verkopen. Hij zou Kiruna duizend kroon voor Tai’daishar geven en dan mocht ze niet klagen. De mooiste rashengst van Tyr kostte nog geen tiende daarvan. ‘Had je een boeiend gesprek met Alanna?’

‘Niets waarin jij belang zou stellen.’ zei ze achteloos. Maar haar wangen kleurden wel iets rood.

Hij snoof zachtjes en verhief toen zijn stem. ‘Heer Dobraine, ik denk dat ik het Zeevolk nu lang genoeg heb laten wachten.’

De stoet trok een grote menigte aan langs de brede lanen en vulde vensters en daken terwijl het nieuws voor hen uit snelde. Twintig lansiers van Dobraine reden voorop om de straat vrij te maken, samen met dertig Speervrouwen en evenveel Zwartogen. Daarop volgden de trommelaars die de trommen roerden: brroem – brroem – brroem – brroem – brroem, en de trompetters verlevendigden het geheel uitbundig. Trommen en trompetten verdronken bijna in het geschreeuw van de toeschouwers, een woordeloos gebrul dat net zo gemakkelijk woede als bijval kon zijn. Naast de wimpels en vaandels wapperden vlak voor Dobraine en Rhand de banier van de witte Draak en de vuurrode banier van het Licht. Gesluierde Aiel draafden naast de lansiers, wier lansvaantjes eveneens in de wind bewogen. Nu en dan werden hem enkele bloemen toegegooid. Misschien haatten ze hem niet. Misschien waren ze alleen bang. Hij moest het ermee doen.

‘Een optocht, een koning waardig,’ merkte Merana luid op met de bedoeling te worden gehoord.

‘Dan volstaat het ook wel voor de Herrezen Draak,’ antwoordde hij scherp. ‘Willen jullie alsjeblieft wat achter me blijven. Jij ook, Min.’ Er waren eerder huisdaken geweest waarop moordenaars zich verborgen hadden. De voor hem bestemde pijl of kruisboogschicht zou vandaag geen vrouw treffen.

Ze lieten zich terugzakken tot achter zijn grote zwarte hengst, maar amper drie pas verder reden ze weer vlak naast hem. Min vertelde hem wat Berelain over het Zeevolk op de schepen had geschreven, over de Jendai-voorspelling en de Coramoor. Merana vulde dat aan met wat zij erover wist, al gaf ze toe dat het niet veel was, weinig meer dan wat Min zei.

De daken in het oog houdend, luisterde hij met een half oor. Hij hield saidin niet vast, maar hij kon het achter zich voelen, in Dashiva en de andere twee mannen. Hij voelde niet de kriebels die zouden aangeven dat de Aes Sedai de Ware Bron omhelsden, maar hij had ze opgedragen dat niet zonder zijn toestemming te doen. Misschien moest hij dat bevel wijzigen. Ze leken zich aan hun eed te houden. Maar daar konden ze ook niet onderuit. Het waren Aes Sedai. Het zou mooi zijn als het wapen van een moordenaar op hem werd gericht, terwijl een zuster trachtte te beslissen of dienen nu inhield hem te redden of dat gehoorzaamheid betekende niet te geleiden.