Een Kroon van Zwarden

‘Ik grijns omdat je me heel goed nieuws hebt gegeven,’ zei hij, haar wang strelend. Die andere man moest Lews Therin zijn. Ik ben dus niet alleen maar een gek die stemmen boort, dacht hij opgetogen. De een leefde en de ander stierf, maar hij wist al lange tijd dat hij zou sterven. Hij was gelukkig niet krankzinnig. Of niet zo erg als hij had gevreesd. Maar nog steeds had hij die driftbuien die hij amper kon beheersen. ‘Zie je, ik...’

Opeens besefte hij dat zijn streling was overgegaan in een met beide handen omvatten van haar gezicht. Hij trok ze met een ruk terug, alsof hij zich had gebrand. Min kneep haar lippen op elkaar en keek hem verwijtend aan, maar hij wilde geen misbruik van haar maken. Het zou niet eerlijk zijn tegenover haar. Gelukkig knorde zijn maag opeens heel luid.

‘Ik moet iets eten, als ik het Zeevolk ga bezoeken. Ik heb een dienblad zien staan.’

Terwijl hij zich omdraaide, maakte Min een geluid dat meer geknor dan gesnuif was, maar vervolgens zwierde ze breed stappend naar de grote deuren. ‘Jij hebt een bad nodig, als wij naar het Zeevolk gaan.’

Nandera was opgetogen, knikte gelukkig en stuurde de Speervrouwen er op een holletje opuit. Hoewel ze zich wel naar Min boog en mompelde: ‘Ik had je de eerste dag al binnen moeten laten. Ik wilde hem een schop geven, maar dat hoon niet, de Car’a’carn schoppen.’ Aan haar stem viel te beluisteren dat ze dat eigenlijk best vond kunnen. Ze zei het zachtjes, maar niet zo zacht dat hij het niet kon horen. Hij wist zeker dat het met opzet gebeurde; ze keek hem veel te scherp aan voor een vergissing.

Speervrouwen sleepten eigenhandig een koperen kuip naar binnen, flitsten elkaar met hun handen lachend opmerkingen toe en waren te opgewonden om het werk over te laten aan de bedienden van het Zonnepaleis. Ze gunden het hun evenmin de emmers met warm water in een lange rij aan te slepen. Rhand vond het maar moeilijk zich uit te kleden. Het was al lastig genoeg om zichzelf te wassen en hij kon niet ontsnappen aan Nandera die zijn haren inzeepte. De vlasblonde Somara en de roodharige Enaila stonden erop hem te scheren, terwijl hij tot aan zijn borst in de kuip zat en zij deden het zo aandachtig dat het leek of ze bang waren hem in de keel te snijden. Hij was het gewend, ze hadden al eerder geweigerd hem zichzelf schoon te laten boenen en scheren. Hij was gewend dat er Speervrouwen stonden toe te kijken en aanboden zijn rug of voeten te schrobben, terwijl hun handen stil fladderden en seinden, nog steeds half en half verontwaardigd dat iemand in zoveel water zat. Bovendien lukte het hem er enkelen kwijt te raken door ze een opdracht elders te geven.

Maar hij was het niet gewend dat Min in kleermakerszit op het bed het hele gebeuren zichtbaar geboeid gadesloeg. Door de grote groep Speervrouwen had hij niet beseft dat ze er nog was, tot hij helemaal bloot was en toen kon hij alleen maar zo snel mogelijk in de kuip ploffen, zodat het water alle kanten uitspatte. Die vrouw had zelf een Speervrouw kunnen zijn. Ze besprak hem heel openlijk met de Speervrouwen en bloosde geen enkele keer! Hij was natuurlijk weer degene met het rode hoofd.

‘Ja, hij is heel bescheiden,’ stemde ze in met Malindare, een vrouw die dikker was dan de meeste Speervrouwen en het donkerste haar bezat dat Rhand ooit bij een Aielvrouw had gezien. ‘Bescheidenheid is een kroon voor een man,’ knikte Malindare sober, maar Mins grijns spleet haar gezicht bijna in tweeën.

En ook: ‘O, nee, Domeille, het zou jammer zijn zo’n leuk gezicht te ontsieren met een litteken.’ Domeille, die nog grijzer was dan Nandera, nog magerder en met een puntkin, hield vol dat hij niet knap genoeg was om het zonder litteken te stellen. Rhand moest zijn schaarse knapheid benadrukken. Haar eigen woorden. De rest was nog erger. De Speervrouwen hadden het altijd leuk gevonden om hem een rood hoofd te bezorgen. Min in elk geval wel.

‘Vroeg of laat zul je je toch moeten afdrogen, Rhand Altor,’ zei ze en ze hield hem met beide handen een lange witte afdroogdoek voor. Ze stond minstens drie stappen van de kuip af en de Speervrouwen waren allemaal achteruitgestapt en hadden een kring van toeschouwers gevormd. Mins glimlach was zo onschuldig dat elke richter haar daarom al schuldig zou bevinden. ‘Kom eruit en droog je af, Rhand.’

Nooit eerder in zijn leven had hij zo opgelucht zijn kleren aangetrokken.

Tegen die tijd waren alle opdrachten uitgevoerd en stond alles klaar. Rhand Altor was misschien het bad in gejaagd, maar de Herrezen Draak ging naar het Zeevolk in een stijl die hen vol ontzag op hun knieën zou doen neervallen.