Een Kroon van Zwarden

Hij zat zonder veel trek in zijn eten te prikken en probeerde te lezen, maar zelfs zijn lievelingsboeken konden hem slechts enkele bladzijden lang afleiden. Hoewel hij zich had voorgenomen dat niet te doen, tilde hij minstens eenmaal per dag de enorme klerenkast van glanzend zwarthout en ivoor in zijn slaapkamer op, liet hem op stromen Lucht opzij zweven en ontknoopte behoedzaam de vallen en strikken die hij had geplaatst, en de Spiegel der Nevelen waardoor de muur glad en vlak leek, alles in omkering, zodat alleen zijn ogen het konden zien. Daar stonden in een nis die met de Kracht was uitgehold, twee kleine beeldjes van wit steen, ongeveer een voet hoog, een vrouw en een man, beiden in vloeiende gewaden en met een opgestoken hand waarin een kristallen bol lag. In de nacht dat hij het leger op mars naar Illian had gestuurd, was hij in z’n eentje naar Rhuidean gegaan om deze ter’angrealen te halen. Als hij ze nodig had, zou hij mogelijk niet zoveel tijd hebben. Dat maakte hij zichzelf tenminste wijs. Zijn hand reikte dan naar de gebaarde man. het enige beeld van het stel dat door een geleider gebruikt kon worden, waarna hij zijn arm afwachtend en bevend nog verder strekte. Als een vinger dat beeld aanraakte, zou een onvoorstelbaar veel groter deel van de Ene Kracht het zijne zijn. Daarmee kon niemand hem verslaan, niemand hem bestrijden. Daarmee kon hij volgens Lanfir de Schepper uitdagen.

‘Het is mijn recht. Dit is van mij!’ fluisterde hij telkens weer, terwijl zijn hand er trillend vlakbij bleef zweven. ‘Het mijne. Ik ben de Herrezen Draak!’

En telkens dwong hij zich zijn hand terug te trekken, de Spiegel der Nevelen weer te weven en de onzichtbare strikken terug te plaatsen, strikken die iedereen die er zonder sleutel bij probeerde te komen tot as zouden verzengen. De enorme kledingkast zweefde als een veertje weer op zijn plek. Hij was de Herrezen Draak. Maar was dat genoeg? Dat zou het moeten zijn.

‘Ik ben de Herrezen Draak,’ fluisterde hij tegen de muren; soms schreeuwde hij het. ‘Ik ben de Herrezen Draak!’ Stil en luid tierde hij tegen hen die tegenstand boden, de blinde dwazen die niet konden zien en zij die het door hun eerzucht, hebzucht of vrees weigerden in te zien. Hij was de Herrezen Draak, de enige hoop van de wereld tegen de Duistere. En mocht het Licht de wereld daarbij helpen.

Maar zijn woedeaanvallen en gedachten over het gebruik van die ter’angreaal waren slechts pogingen om aan andere dingen te ontsnappen en dat wist hij. Eenzaam at hij zo nu en dan wat van zijn maaltijden, zij het elke dag minder, en probeerde wat te lezen, zij het zelden, en trachtte wat slaap te krijgen. Dat laatste probeerde hij met het verstrijken van de dagen steeds vaker, waarbij het hem niet kon schelen of de zon op was of niet. De slaap kwam in schichtige hazendutjes en wat zijn gedachten overdag plaagde, drong ook zijn dromen binnen en liet hem zo snel wakker schrikken dat hij geen enkele rust vond. Geen ban kon buitensluiten wat reeds binnen was. Hij moest het opnemen tegen de Verzakers en vroeg of laat tegen de Duistere zelf. Hij had te maken met dwazen die hem bestreden of ontvluchtten, terwijl hun enige hoop eruit bestond zich achter hem te scharen. Waarom lieten zijn dromen hem niet met rust? Uit één droom schoot hij altijd meteen wakker voor die goed en wel begonnen was, waarna hij wakend in bed lag, vol afkeer van zichzelf en afgemat door zijn gebrek aan slaap, maar de andere dromen... Hij verdiende ze allemaal, wist hij.

Hij zag Colavaere in zijn dromen, haar gezicht zwart en de sjaal die ze had gebruikt om zich op te hangen nog steeds diep begraven in het gezwollen vlees van haar nek. Colavaere, zwijgend en beschuldigend, met alle Speervrouwen die voor hem waren gestorven in stille starende rijen achter haar, alle vrouwen die vanwege hem gedood waren. Hij kende elk gezicht even goed als het zijne en al hun namen tot en met de laatste vrouw. Uit die dromen ontwaakte hij in tranen.

Honderden keren gooide hij Perijn dwars door de Grote Zaal van de Zon en honderden keren werd hij overmand door razende vrees en woede. Honderden keren had hij Perijn in zijn dromen gedood en was hij wakker geworden van zijn eigen gekrijs. Waarom had hij de Aes Sedai-gevangenen uitgekozen voor hun ruzie? Rhand probeerde niet aan hen te denken. Al vanaf het begin had hij zijn best gedaan hun bestaan te negeren. Ze waren te gevaarlijk om lang gevangen te houden en hij had geen idee wat hij met hen aan moest. Ze joegen hem angst aan. Soms droomde hij dat hij weer in die kist zat, droomde hij van Galina, Erian en Katerine en alle anderen die hem eruit haalden voor de afranseling. Hij droomde en snikte zelfs nog nadat hij zich ervan had overtuigd dat zijn ogen open waren en hij niet in de kist zat. Ze joegen hem angst aan, omdat hij bang was dat hij misschien door vrees en woede zou instorten en dan... Hij probeerde niet te denken aan wat hij dan misschien zou doen, maar soms droomde hij ervan en werd hij badend in het koude zweet wakker. Dat zou hij niet doen. Wat hij verder ook had gedaan, dat zou hij niet doen.