Een Kroon van Zwarden

‘Er is over vier dagen een soort feest,’ zei ze opgewekt. ‘Met halve maan. Ze noemen het om de een of andere reden de Dag van Inkeer, maar er wordt die avond wel gedanst. Heel ingetogen, zegt men, maar elke dans is beter dan geen dans.’ Ze stopte voorzichtig een dun reepje leer in het boek en legde het naast de stoel op de vloer. ‘Dan heb ik net genoeg tijd om een kleed te laten maken, als ik de naaisters vandaag nog aan het werk zet. Als je tenminste met me wilt gaan dansen.’ Hij wendde zijn ogen van haar af en zag naast de hoge deuren een met een doek bedekte schaal. De gedachte aan eten maakte hem al misselijk. Nandera werd niet geacht iemand binnen te laten, bloedvuur! Min het minst van al. Hij had haar wel niet genoemd, maar hij had gezegd niemand! ‘Min, ik... ik weet niet wat ik moet zeggen. Ik...’

‘Schaapherder, je ziet eruit als iets waarover de honden hebben gevochten. Nu begrijp ik waarom Alanna zo uitzinnig deed, hoewel ik niet snap hoe ze ervan wist. Ze smeekte me bijna met jou te gaan praten, nadat de Speervrouwen haar voor zo’n vijfde keer hadden weggestuurd. Nandera wilde mij zelfs niet binnenlaten, als zij niet had geschuimd van woede over je gebrek aan eetlust. Zelfs toen moest ik nog wat bedelen. Jij bent me wat verschuldigd, boerenknaap.’

Rhand kromp ineen. Beelden van hemzelf flitsten door zijn hoofd; beelden waarin hij haar kleren wegscheurde, zichzelf als een hersenloos beest aan haar opdrong. Hij was haar meer verschuldigd dan hij ooit kon betalen. Hij haalde zijn vingers door zijn haar en dwong zich ertoe zich om te draaien en haar aan te kijken. Ze had haar voeten opgetrokken, zodat ze als een kleermaker in de stoel zat en liet haar vuisten op haar knieën rusten. Hoe kon ze hem zo kalm aankijken? ‘Min, er bestaat geen verontschuldiging voor wat ik heb gedaan. Als er ergens gerechtigheid zou bestaan, zou ik aan de galg moeten hangen. En als ik dat kon zou ik zelf het touw om mijn nek knopen. Ik zweer dat ik dat zou doen.’ De woorden hadden een bittere smaak. Hij was de Herrezen Draak en zij zou tot na de Laatste Slag op gerechtigheid dienen te wachten. Wat een dwaas was hij om Tarmon Gai’don te willen overleven. Hij verdiende het niet.

‘Waar heb je het over, schaapherder?’ zei ze langzaam.

‘Ik heb het over wat ik jou heb aangedaan,’ kreunde hij. Hoe had hij dat kunnen doen, vooral bij haar? ‘Min, ik weet hoe moeilijk het voor je is om met mij in dezelfde kamer te zijn.’ Hoe kon hij zich zo goed dat zachte gevoel van haar herinneren, de zijden zachtheid van haar huid? Nadat hij haar kleren kapot had getrokken, ‘Ik had nooit gedacht dat ik een beest was, een monster.’ Hij was het echter wel. Hij verafschuwde zichzelf voor wat hij had gedaan, ‘Ik kan alleen ter verdediging aanvoeren dat ik gek ben geweest. Cadsuane had gelijk. Ik heb stemmen gehoord. Die van Lews Therin, meende ik. Kun je...? Nee. Nee, ik heb niet het recht jou om vergeving te vragen. Maar je moet weten hoezeer het me spijt, Min.’ Het speet hem echt. En zijn handen jeukten om haar blote rug te strelen, haar heupen. Hij was een monster. ‘Het spijt me heel, heel erg. Dat is wel het minste dat je mag weten.’

Ze zat hem roerloos aan te staren alsof ze nooit iemand als hij had gezien. Nu kon ze stoppen met doen alsof. Nu kon ze zeggen wat ze echt van hem vond en hoe laag dat ook was, het kon nooit laag genoeg zijn. ‘Dus daarom heb je mij uit je buurt gehouden,’ zei ze eindelijk. ‘Luister nu eens goed naar me, domme dwaas met je houten kop. Ik stond op het punt mezelf in stukken te huilen, omdat ik een lijk te veel had gezien en jij, jij stond op het punt om dat om dezelfde reden ook te doen. Wat wij deden, onschuldig lammetje, was elkaar troosten. Vrienden troosten elkaar in dat soort tijden. Doe je mond dicht, strokop uit Emondsveld.’

Dat deed hij, maar alleen om te slikken. Hij dacht dat zijn ogen op de vloer zouden rollen. Hij sputterde bijna om de woorden te zeggen. ‘Tróóst? Min, als de vrouwenkring thuis hoorde wat wij troosten noemen, zouden ze in de rij staan om ons te villen, al waren we vijftig!’

‘Gelukkig is het “wij” geworden en geen “ik”,’ zei ze grimmig. Ze kwam lenig overeind en schreed woest met een vinger zwaaiend op hem toe. ‘Dus jij vindt me een pop, boerenknul? Jij vindt me te stom om jou duidelijk remaken wanneer ik me niet door jou wil laten aanraken? Denk je echt dat ik jou dat niet heel goed duidelijk zou kunnen maken?’ Met haar andere hand trok ze een mes onder haar jas vandaan, maakte er een zwierige beweging mee en stak het weer terug zonder haar toespraak te onderbreken, ‘Ik herinner me dat ik je hemd van je rug scheurde omdat ik het niet snel genoeg over je hoofd kreeg. Zó weinig wilde ik je armen om me heen! Ik heb met jou gedaan wat ik met geen enkele andere man heb gedaan. En je hoeft niet te denken dat ik nooit in de verleiding geweest ben. En jij durft te zeggen dat jij het alleen hebt gedaan? Alsof ik er niet eens bij ben geweest!?’