Każde martwe marzenie

Rozdział 38

Ka­hel-saw-Kir­hu wy­szedł na przed­po­le i ob­jął wzro­kiem te­ren, na któ­rym mia­ła ro­ze­grać się bi­twa. Słoń­ce wze­szło po­nad go­dzi­nę temu. Była to nie naj­lep­sza pora dla ich ar­mii, bo Ko­no­wer­czy­cy usta­wie­ni na lek­kim wzgó­rzu na wschod­nim krań­cu rów­ni­ny mie­li je za ple­ca­mi, a po­wstań­com ogni­sty krąg świe­cił wprost w oczy.

Ale, do cho­le­ry, nie moż­na mieć wszyst­kie­go.

Wy­star­czy, że zdą­ży­li prze­ciąć wro­go­wi dro­gę, ścią­gnę­li tu wszyst­kie siły, usta­wi­li wozy na pra­wym skrzy­dle, tuż pod la­sem, i oko­pa­li się w szy­ku głę­bo­kim na ćwierć mili. Tak jak pla­no­wa­no. Czte­ry li­nie wa­łów. Na­wet ar­mia de­mo­nów po­ła­ma­ła­by so­bie na nich zęby.

I cze­ka­li cały po­ra­nek, pa­trząc na sze­ro­kie i głę­bo­kie ko­lum­ny ko­no­wer­skiej cięż­kiej pie­cho­ty, zaj­mu­ją­ce środ­ko­wą część szy­ku nie­przy­ja­cie­la. Przed po­wstań­ca­mi usta­wi­ły się dwa wiel­kie od­dzia­ły, prze­dzie­lo­ne kil­ko­ma cho­rą­gwia­mi jaz­dy, jak­by Ko­no­wer­czy­cy spo­dzie­wa­li się ata­ku pan­cer­nych ko­pij­ni­ków albo in­nej prze­ła­mu­ją­cej ka­wa­le­rii i szy­ko­wa­li ich do kontr­szar­ży.

Za zwar­ty­mi sze­re­ga­mi na zbo­czu wzgó­rza wi­dać było ar­ty­le­rzy­stów krę­cą­cych się wo­kół ma­chin. Przy rze­ce stał ta­bor, kil­ka rzę­dów wo­zów ob­sa­dzo­nych przez ja­kieś woj­ska, ale trud­no było im oce­nić, czy to Ba­wo­ły, Sło­wi­ki czy na­jem­na zbie­ra­ni­na. Po dru­giej stro­nie, na ko­no­wer­skim le­wym skrzy­dle, sta­ło na oko ze trzy ty­sią­ce jeźdź­ców. Błysz­cza­ły heł­my, fur­ko­ta­ły pro­por­ce. I tyle. Ka­hel­le miał przed sobą nie wię­cej niż dwa­na­ście– –pięt­na­ście ty­się­cy lu­dzi. A gdzie resz­ta? Gdzie sło­nie? Gdzie po­zo­sta­ła pie­cho­ta i ka­wa­le­ria? Na­jem­ni­cy? Mu­sie­li się kryć za tym za­sra­nym wzgó­rzem.

Za­klął w po­czu­ciu bez­sil­no­ści. Praw­dzi­we py­ta­nie brzmia­ło, gdzie, na li­tość Ba­el­ta’Ma­th­ran, po­dzia­ła się ta słyn­na po­łu­dnio­wa aro­gan­cja? Ta sama, dzię­ki któ­rej zbun­to­wa­ni nie­wol­ni­cy wy­gra­li tyle po­ty­czek, zdo­by­li mnó­stwo ko­ni­ny pod Po­mwe, a na­wet zmiaż­dży­li ge­ghij­ską ar­mię?

Dla­cze­go nie ata­ku­ją? Czyż­by nie wie­dzie­li, że mają przed sobą ban­dę chło­pów, prze­ra­żo­nych do obłę­du wi­zją wal­ki z nie­zwy­cię­żo­ny­mi Ba­wo­ła­mi i Sło­wi­ka­mi?

Naj­wy­raź­niej nie. Naj­wy­raź­niej na­wet oni mo­gli się kil­ku rze­czy na­uczyć.

Ski­nął gło­wą na goń­ców.

Jed­na z głów­nych za­sad im­pe­rial­nej ar­mii gło­si­ła – ni­g­dy nie od­da­waj ini­cja­ty­wy w ręce wro­ga. W ta­kim ra­zie pora na ich ruch. Będą szar­pać i sztur­chać nie­przy­ja­ciel­ską pie­cho­tę, by zmu­sić ją do kontr­ata­ku, od­dzie­lić od jaz­dy i sło­ni, po czym wy­rżnąć.

Krwa­wy Ka­hel­le w koń­cu uśmiech­nął się krzy­wo. Wy­da­wa­ło się, że to nic trud­ne­go.

* * *

Luka-wer-Kly­tus pa­mię­tał szcze­gó­ły na­ra­dy u saw-Kir­hu. Lek­ko­zbroj­ni ude­rza­ją pierw­si, draż­nią, sku­pia­ją na so­bie uwa­gę, przyj­mu­ją sal­wę z ma­chin i zmu­sza­ją cza­row­ni­ków do wy­co­fa­nia się poza za­sięg proc i oszcze­pów. A za nimi idzie głów­ny atak. Dzie­sięt­nik nie mógł wziąć w nim udzia­łu – nie mógł sta­nąć na­prze­ciw wro­ga ra­zem z kom­pa­nia­mi po­wstań­czej cięż­kiej pie­cho­ty, bo ra­mię wciąż od­ma­wia­ło mu po­słu­szeń­stwa. Le­d­wo po­tra­fił unieść ple­cio­ny kał­kan, więc nie py­ta­jąc ni­ko­go o zgo­dę, za­jął miej­sce do ata­ku ra­zem z chma­rą lek­ko­zbroj­nych.