Każde martwe marzenie

Znaj­dzie spo­sób, by ten ktoś za­pła­cił.

Od­wró­cił się od ścia­ny i usiadł przy sto­le. Wie­ści ze Wscho­du… Ek­ken­hard Pla­wers, Wol­ny Szczur, któ­ry miał mieć oko na Wo­za­ków, ra­por­to­wał krót­ki­mi, oszczęd­ny­mi zda­nia­mi o sy­tu­acji na Wy­ży­nie Ly­the­rań­skiej. So­jusz Sah­ren­dey i Ver­dan­no wy­da­wał się jak na ra­zie nie­wzru­szo­ny, za­war­to na­wet pierw­sze mał­żeń­stwa mię­dzy Od­zy­ska­ny­mi Dzieć­mi a Wo­za­ka­mi przy­by­ły­mi z Im­pe­rium, jesz­cze bar­dziej za­cie­śnia­jąc wę­zły mię­dzy tymi lu­da­mi. Ich po­łą­czo­ne siły, kom­bi­no­wa­na ar­mia opar­ta na ta­bo­rach, pie­cho­cie i jeź­dzie, ze­pchnę­ły już hor­dy Ojca Woj­ny da­le­ko na po­łu­dnio­wy wschód poza Amer­thę.

Kult Key’li Wy­bra­nej był co­raz sil­niej­szy, a dro­ga, któ­rą wska­zy­wał, czy­li po­wrót wo­zac­kich wo­jow­ni­ków na koń­skie grzbie­ty, była co­raz chęt­niej wy­bie­ra­na przez mło­de po­ko­le­nie. Gru­pa cza­row­ni­ków ze wszyst­kich wo­zac­kich obo­zo­wisk wy­bra­ła się zaś na wschod­ni kra­niec ziem Ver­dan­no, by spraw­dzić plot­ki o dziw­nych wy­da­rze­niach w po­bli­żu Uro­czy­ska, zwa­ne­go Upad­kiem Ower­tha. Na ra­zie nie było o nich wie­ści.

Luwo się­gnął po oło­wia­ny ry­sik i pod ra­por­tem Ek­ken­har­ta na­pi­sał:

„Po pierw­sze – kon­tro­lo­wać po­stę­py Wo­za­ków i Sah­ren­dey, nie do­pusz­cza­jąc do po­wsta­nia ko­ali­cji mię­dzy nimi a in­ny­mi ple­mio­na­mi W. Ste­pów. Za­po­biec po­wsta­niu ko­lej­ne­go ko­czow­ni­cze­go im­pe­rium na tych te­re­nach. Prze­wi­dy­wa­ny czas dzia­łań: pięt­na­ście do dwu­dzie­stu pię­ciu lat. Waż­ne.

Po dru­gie – wes­przeć wo­zac­kich ka­pła­nów Laal, kult Wy­bra­nej nie może się prze­kształ­cić w osob­ną re­li­gię, nie, póki dziew­czy­na być może żyje. Za­su­ge­ro­wać uzna­nie jej za awen­de­ri Pani Ste­pów. Prze­wi­dy­wa­ny czas dzia­łań: pięć do dzie­się­ciu lat. Waż­ne.

Po trze­cie – dys­kret­nie za­pro­po­no­wać po­moc przy ba­da­niu Uro­czy­ska. Wspar­cie ma­gów i uczo­nych. Spraw­dzić ko­re­la­cję cza­so­wą z ak­tyw­no­ścią na Wen­der­ladz­kim Ba­gnie i Szkar­łat­nych Wzgó­rzach oraz in­nych Uro­czy­skach. Prze­wi­dy­wa­ny czas dzia­łań: rok do trzech lat. B. waż­ne”.

Te no­tat­ki nie były mu po­trzeb­ne, ale mu­siał się li­czyć z tym, że ce­sarz speł­ni swo­ją groź­bę i każe go za­bić. Per­spek­ty­wa śmier­ci w ogó­le go nie prze­ra­ża­ła, lecz chciał mieć pew­ność, że jego ewen­tu­al­ny na­stęp­ca, czy­ta­jąc te pa­pie­ry, bę­dzie wie­dział, co Luwo-asw-No­da­res uwa­żał za istot­ne i ja­kie dzia­ła­nia na­le­ża­ło kon­ty­nu­ować dla do­bra Im­pe­rium.

Odło­żył ra­port na spe­cjal­ną pół­kę z pi­sma­mi, któ­re sam okre­ślał jako waż­ne lub bar­dzo waż­ne. Pora na resz­tę.

Rom­brehr­ten Umwer­licht, ku­piec po­cho­dzą­cy z jed­ne­go ze sprzy­mie­rzo­nych ple­mion Wscho­du, od mie­sią­ca re­zy­do­wał w wiel­kim mie­ście na­mio­tów, bę­dą­cym wę­drow­ną sto­li­cą se-koh­landz­kie­go pań­stwa. A do­kład­niej re­zy­do­wał w sa­mym Zło­tym Na­mio­cie. To była bar­dzo skom­pli­ko­wa­na i bar­dzo nie­bez­piecz­na ope­ra­cja, w któ­rej Me­ekhan do­ma­gał się gło­wy Umwer­lich­ta, oskar­ża­jąc go o zdra­dę i spi­sek w celu wy­wo­ła­nia bun­tu prze­ciw Im­pe­rium. Ten sam Me­ekhan od­rzu­cał jed­no­cze­śnie wszel­kie oskar­że­nia o wspie­ra­nie agre­sji Ver­dan­no i re­be­lii Sah­ren­dey.

Gdy­by Luwo miał po­czu­cie hu­mo­ru, mógł­by uznać całą sy­tu­ację za za­baw­ną. W każ­dym ra­zie ich szpieg tkwił w naj­bliż­szym oto­cze­niu sa­me­go Ojca Woj­ny, bli­żej na­wet niż ja­ki­kol­wiek agent Oga­rów, i od cza­su do cza­su prze­sy­łał ra­por­ty. Głów­nie o tym, ile razy dzien­nie trze­ba Yawe­ny­ro­wi zmie­niać pie­lu­chy. Ten sta­ry su­kin­syn na­praw­dę umie­rał.

Cza­sem ca­ły­mi dnia­mi nu­cił dzie­cię­ce ko­ły­san­ki, to znów wzy­wał przy­ja­ciół i kam­ra­tów nie­ży­ją­cych już od lat. Nie­kie­dy do­py­ty­wał się o tę pięk­ną nie­wol­ni­cę, któ­ra była mu po­cie­chą przez ostat­nie pół roku. Nie pa­mię­tał co praw­da jej imie­nia, lecz naj­wy­raź­niej do­kład­nie wie­dział, komu za­wdzię­czał swo­ją dru­gą mło­dość, dzię­ki któ­rej mógł do­wo­dzić w cza­sie bi­twy z Wo­za­ka­mi.