Każde martwe marzenie

Rozdział 37

— Ve­ler­gorf. Co o nim są­dzisz?

Dzie­sięt­nik po­dra­pał się po po­licz­ku i skrzy­wił.

— Nie wiem, pa­nie po­rucz­ni­ku. Jest dziw­ny.

— Dziw­ny? No po­patrz, Nur też tak mówi. Dziw­ny. Twier­dzi, że jak pró­bu­je pa­trzeć na cza­row­ni­ka, to boli go gło­wa. Ale to może zna­czyć tyl­ko tyle, że Żo­łądź ma ja­kiś ta­li­zman lub uży­wa za­klęć ochron­nych. Nic wię­cej.

— Może.

Ken­neth ka­zał Ve­ler­gor­fo­wi po­czę­sto­wać cza­row­ni­ka wód­ką i przyj­rzeć mu się le­piej, bo od chwi­li spo­tka­nia nie mógł po­zbyć się nie­po­ko­ju, któ­ry czuł w jego to­wa­rzy­stwie. Nie lu­bił ma­gów, jak więk­szość żoł­nie­rzy Stra­ży trak­to­wał ich ni­czym zło ko­niecz­ne, ale tu nie cho­dzi­ło tyl­ko o to. In­stynkt mó­wił mu, że coś z Żo­łę­dziem jest nie tak, a in­stynk­to­wi Ken­neth zwykł ufać bez­gra­nicz­nie. Jed­nak z dru­giej stro­ny, po­moc tego cza­row­ni­ka bar­dzo by im się te­raz przy­da­ła.

Skrzy­wił się gniew­nie, ostat­nio sta­now­czo za wie­le kom­bi­no­wał.

— Szy­ko­wać się — rzu­cił krót­ko w stro­nę ko­lej­nej grup­ki żoł­nie­rzy. — Za­raz scho­dzi­cie. A ty, Var­henn, mów, co ci w nim nie pa­su­je. Po ko­lei.

Pod­ofi­cer wy­cią­gnął przed sie­bie roz­ca­pie­rzo­ną dłoń.

— No to po ko­lei, pa­nie po­rucz­ni­ku. Po pierw­sze — zgiął je­den pa­lec — jest mło­dy. Bar­dzo mło­dy jak na maga. Mimo bro­dy nie dał­bym mu wię­cej jak dwa­dzie­ścia pięć lat. Szcze­niak po pro­stu.

Ken­neth mu­siał przy­znać, że jemu też Żo­łądź wy­da­wał się za mło­dy, ale w koń­cu nie przed­sta­wił się jako mistrz czy wiel­ki mag, tyl­ko zwy­kły cza­ro­dziej. A z nimi by­wa­ło róż­nie.

— Dzię­ku­ję dzie­sięt­ni­ku. W ta­kim ra­zie twój do­wód­ca jest od nie­go nie­wie­le star­szy. A nie przy­szło ci do gło­wy, że ża­den sza­no­wa­ny, si­wo­bro­dy mistrz z tej jego gil­dii nie chciał od­mra­żać so­bie tył­ka na Pół­no­cy? Więc wy­sła­li ja­kie­goś przy­głu­pie­go cze­lad­ni­ka.

— Jak na przy­głu­pie­go cze­lad­ni­ka jest zbyt spryt­ny, pa­nie po­rucz­ni­ku. Nikt mu nie po­wie­dział, że tam leży aher­ski sza­man, a on od razu wie­dział. Poza tym, po­dob­no wę­dro­wał po Pół­no­cy w to­wa­rzy­stwie miej­sco­wych prze­wod­ni­ków.

— No, to mą­dre i lo­gicz­ne.

— Wła­śnie. — Dzie­sięt­nik zgiął dru­gi pa­lec. — Lo­gicz­ne. Wie­le dni wę­drów­ki sa­nia­mi po Pół­no­cy, a on wciąż ma na so­bie weł­nia­ny ha­bit i skó­rza­ne buty. Pierw­szą rze­czą, któ­rą ja bym mu ka­zał zro­bić, to wy­rzu­cić ta­kie ubra­nie i za­ło­żyć po­rząd­ne, fu­trza­ne por­t­ki, blu­zę i fu­trza­ne buty. Te jego fa­ta­łasz­ki są do­bre za gó­ra­mi, sto mil na po­łu­dnie stąd.

— Do­brze mó­wisz. Ale co, je­śli od­po­wie ci, że ogrze­wa się ma­gią, bo ja­kiś po­łu­dnio­wy prze­sąd za­bra­nia mu no­sze­nia fo­czych fu­ter?

Ve­ler­gorf skrzy­wił się, co nada­ło jego twa­rzy lek­ko de­mo­nicz­ny wy­gląd.

— Pan go bro­ni, pa­nie po­rucz­ni­ku?

— Nie, ale mogę so­bie wy­obra­zić, co po­wie na two­je wąt­pli­wo­ści. Mnie on też śmier­dzi, jego hi­sto­ryj­ka jest taka gład­ka i ślicz­na, i w ogó­le… — Ken­neth wes­tchnął cięż­ko. — Ale pa­mię­taj, że oca­lił Ges­se­na i Jo­dłę, a nie mu­siał. Mógł ich zo­sta­wić.

— Wiem, tu mam za­gwozd­kę. Po co to zro­bił? Może nie jest do koń­ca ta­kim su­czym sy­nem, jak wie­lu in­nych ma­gów, ale — dzie­sięt­nik zgiął trze­ci pa­lec — wi­dział pan, jak on się ru­sza? Gdy­by mi ktoś po­wie­dział, że to za­bój­ca z Nory, nie kłó­cił­bym się z tym. Czło­wiek, co spę­dza czas, stu­diu­jąc księ­gi i za­klę­cia, na­bie­ra in­nych ru­chów niż taki, któ­ry ćwi­czy wal­kę mie­czem i szty­le­tem.

— Var­henn. — Po­rucz­nik po­krę­cił gło­wą. — Szu­kasz na siłę dziu­ry w ca­łym. Po­wiedz po pro­stu, że jak na nie­go pa­trzysz, czu­jesz, że coś ci nie pa­su­je.

— No. Nie pa­su­je. Jak­by mi ktoś w ple­cy z ku­szy mie­rzył. Na do­da­tek — Ve­ler­gorf zgiął czwar­ty pa­lec — pa­trzy­łem na jego twarz, gdy pierw­szy raz zer­k­nął na te po­two­ry, co­śmy je ubi­li. Nie chciał­bym mu wte­dy sta­nąć na dro­dze. Uspo­ko­ił się wte­dy szyb­ciut­ko, za­ło­żył ma­skę, ale przez chwi­lę wy­glą­dał jak sza­le­niec. On wie wię­cej, niż nam mówi.