Każde martwe marzenie

Pod nią znaj­do­wa­ła się spo­ra sala, dłu­ga i sze­ro­ka na prze­szło czter­dzie­ści stóp, z po­je­dyn­czy­mi drzwia­mi na każ­dej ze ścian. Be­stie wy­do­sta­wa­ły się na górę po czymś w ro­dza­ju stro­mych, krę­co­nych scho­dów, zbu­do­wa­nych po­środ­ku po­miesz­cze­nia. Z całą pew­no­ścią nie były one dzie­łem kłów i pa­zu­rów.

Na dół ze­szła naj­pierw po­ło­wa żoł­nie­rzy i dwa psy, któ­re za­raz za­czę­ły ob­wą­chi­wać każ­de z drzwi, a w tym cza­sie Alt­sin obej­rzał so­bie do­kład­nie kla­pę. Otwie­ra­ła się na ze­wnątrz, a żeby ją za­mknąć, wy­star­czy­ło szarp­nąć za linę przy­wią­za­ną od spodu. Ta­kiej sztucz­ki moż­na by na­uczyć śred­nio mą­dre­go psa. Ale ża­den pies nie przy­wią­zał­by liny do kla­py. Na­wet bar­dzo spryt­ny pies.

— Czy­sto! — roz­darł się z dołu je­den ze straż­ni­ków. — Lose zła­pał trop, pa­nie po­rucz­ni­ku.

Ofi­cer, któ­ry ob­ser­wo­wał ba­da­nia Alt­si­na, po­chy­lił się nad dziu­rą i od­krzyk­nął:

— Po­ka­zał tyl­ko jed­ne drzwi?

— Tak jest!

— Do­bra, Bergh, za­bez­piecz­cie po­zo­sta­łe i za­raz idzie­my da­lej.

No, Gór­ska Straż pod­cho­dzi­ła do spra­wy bar­dzo me­to­dycz­nie. Żad­nych sztur­mów na oślep w głąb stat­ku, żad­ne­go bez­sen­sow­ne­go bo­ha­ter­stwa. Dzię­ki niech będą Mat­ce, cała ta eks­pe­dy­cja nie wy­glą­da­ła na wy­pra­wę sza­leń­ców do­wo­dzo­nych przez szla­chet­ne­go idio­tę.

Po­rucz­nik mu­siał za­uwa­żyć jego minę.

— Co zna­czy ten uśmie­szek, Żo­łądź? Nie, le­piej nie mów. Zna­la­złeś tu coś cie­ka­we­go?

— To. — Alt­sin po­trzą­snął liną przy­wią­za­ną do kla­py. — Wi­dzisz? Wy­glą­da jak je­den z ma­ry­nar­skich wę­złów uży­wa­nych na wy­brze­żu, ale czło­wiek nie po­trze­bu­je tej liny, by za­mknąć kla­pę. Więc ktoś przy­wią­zał ją spe­cjal­nie dla tych zwie­rząt.

— Daw­no?

— A co ja je­stem, ja­sno­widz? — Zło­dziej sta­rał się nie brzmieć zbyt sar­ka­stycz­nie, jed­nak chy­ba mu to nie wy­szło. — Lina jest po­gry­zio­na i po­szar­pa­na, czy­li ko­rzy­sta­no z niej wie­lo­krot­nie. A czy zo­sta­ła za­ło­żo­na pół roku temu, czy dzie­sięć lat, to już, pa­nie po­rucz­ni­ku, tego ci nie po­wiem.

— Ro­zu­miem. — Ofi­cer na­chy­lił się nad dziu­rą. — Bergh! Na dole mogą być lu­dzie. Wro­go na­sta­wie­ni.

— Ro­zu­miem. Drzwi za­bez­pie­czo­ne.

— Do­bra, scho­dzi­my. Dru­ga i Trze­cia zo­sta­je tu i pil­nu­je.

Wy­ta­tu­owa­ny dzie­sięt­nik i jesz­cze je­den pod­ofi­cer, krę­py i za­ro­śnię­ty pra­wie po brwi, za­pro­te­sto­wa­li jed­nym gło­sem.

— To roz­kaz. Za­bez­piecz­cie po­zo­sta­łe dziu­ry, za­kli­nuj­cie kla­py, żeby nic stam­tąd nie wy­la­zło i nie od­cię­ło nam dro­gi. Zo­sta­wię wam dwa psy, może te­raz, jak już zna­ją za­pach tych po­two­rów, wska­żą jesz­cze ja­kieś inne wyj­ścia. Wie­cie, co ro­bić.

— Ale…

— An­dan, nie tym ra­zem. Miej­cie też oko na górę, na Szczu­ry i Bo­re­he­da. To roz­kaz!

Nie cze­ka­jąc na od­po­wiedź, znikł w dziu­rze. Alt­sin wes­tchnął i po­szedł w jego śla­dy.

Scho­dzi­li w głąb stat­ku w dwu­dzie­stu kil­ku lu­dzi. Je­śli po­rucz­nik miał ra­cję i be­stii zo­sta­ło tyl­ko ze trzy­dzie­ści, może czter­dzie­ści, to taka licz­ba za­pra­wio­nych w wal­ce i przy­go­to­wa­nych do star­cia żoł­nie­rzy po­win­na so­bie po­ra­dzić.

Oni i ten dys­po­nu­ją­cy ma­gią du­pek, któ­ry ob­jął du­szę naj­wred­niej­sze­go awen­de­ri w hi­sto­rii świa­ta – szturch­nę­ła go zło­śli­wa myśl – nie za­po­mi­naj o tym.

Zło­dziej zszedł po krę­co­nych scho­dach, lek­ko mu­ska­jąc dło­nią ba­lu­stra­dę. Mimo oczy­wi­ste­go upły­wu lat, wy­śli­zga­na przez do­tyk ty­się­cy dło­ni, rzeź­bio­na w mo­tyw fal i ryb, kon­struk­cja wciąż wzno­si­ła się w górę w lek­kiej, de­li­kat­nej spi­ra­li. W cza­sach świet­no­ści, gdy okręt pruł fale pod peł­ny­mi ża­gla­mi, to miej­sce mu­sia­ło być pięk­ne. Mimo wszech­obec­nej czer­ni.

Nie było czer­ni – ude­rzy­ły go wspo­mnie­nia Bi­tew­nej Pię­ści. W daw­nych cza­sach ścia­ny sal i ko­ry­ta­rzy były ko­lo­ro­we, barw­ne. Nie ma­lo­wa­no ich, bo rdzeń okrę­tu, to czar­ne drew­no, jest żywy, więc far­by spra­wia­ły mu ból, ale zdo­bio­no ja­sny­mi tka­ni­na­mi i kła­dzio­no na nich bo­aze­rie z mar­twe­go drew­na, so­sny, buka, klo­nu, dębu i wie­lu in­nych. A te­raz? Tka­ni­ny zni­kły, może roz­pa­dły się ze sta­ro­ści, może spło­nę­ły, a drew­nia­ne okła­dzi­ny zdar­to i być może wy­ko­rzy­sta­no jako opał, a może zbi­to z nich tra­twy, gdy reszt­ki za­ło­gi ucie­ka­ły ze stat­ku.