Każde martwe marzenie

Prze­cią­gnął się w fo­te­lu i otwo­rzył oczy. Czerń pó­łek sta­ła się ciem­ną sza­ro­ścią, biel ksią­żek i ścian sza­ro­ścią ja­sną. Świa­tło wpa­da­ją­ce przez ma­to­we szy­by świe­tli­ków było neu­tral­ne i obo­jęt­ne – ani cie­płe, ani zim­ne. Luwo wstał ener­gicz­nie, po­cią­gnął no­sem, żad­nych za­pa­chów, mla­snął, smak wa­ni­lii i orze­chów znikł. W tej chwi­li mógł­by wy­pić ku­bek mio­du i ku­bek soku z kwa­szo­nej ka­pu­sty i miał­by kło­pot z po­wie­dze­niem, któ­ry jest któ­ry. No, może poza tym, że miód był­by gęst­szy.

Jego umysł pod­ska­ki­wał z nie­cier­pli­wo­ści.

Jesz­cze chwi­la, naj­pierw mu­siał za­ła­twić kil­ka spraw.

Się­gnął do skryt­ki pod fo­te­lem i wy­jął więk­szą bu­tel­kę z le­kiem. Na­peł­nił i sta­ran­nie za­mknął por­ce­la­no­wą fla­szecz­kę, po czym odło­żył oba na­czy­nia na miej­sce. To była por­cja od­po­wied­nia do jego wagi i wie­ku, od wie­lu lat sam ob­li­czał już wła­ści­we daw­ki. W swo­ich kom­na­tach miał kil­ka skry­tek z mik­stu­rą, za­wsze też no­sił jej dwie bu­te­lecz­ki ze sobą. Każ­da za­pew­nia­ła mu oko­ło pię­ciu–sze­ściu go­dzin spo­ko­ju, każ­da była na wagę zło­ta.

Prze­cią­gnął się i wszedł do trze­ciej kom­na­ty swo­je­go kró­le­stwa, tej, w któ­rej naj­czę­ściej pra­co­wał, czy­ta­jąc ra­por­ty i ana­li­zu­jąc wie­ści zbie­ra­ne przez Norę. To było jego miej­sce, jego ży­cie. Ear­gon-lot-Men­he stał się jego zbaw­cą i men­to­rem, mi­strzem i bo­giem, gdy ofia­ro­wał mu pra­cę w Wy­wia­dzie We­wnętrz­nym. Dzię­ki temu jego umysł re­gu­lar­nie do­sta­wał Za­da­nia, a Za­da­nia były dla nie­go wszyst­kim.

Żeby wejść do tej kom­na­ty, mu­siał za­wsze za­ży­wać leki, bo aku­rat to po­miesz­cze­nie było kró­le­stwem to­tal­ne­go cha­osu. Od pro­gu wi­tał go wiel­ki stół za­wa­lo­ny do­ku­men­ta­mi i ścia­ny, do któ­rych przy­pię­to set­ki pa­pie­rów, ry­sun­ków, od­ręcz­nych no­ta­tek, por­tre­tów lu­dzi, bo­gów lub po pro­stu czar­nych plam, ozna­cza­ją­cych nie­zna­ne. Mię­dzy tymi wszyst­ki­mi kar­ta­mi bie­gły li­nie utwo­rzo­ne z róż­no­ko­lo­ro­wych sznur­ków albo na­kre­ślo­ne po­spiesz­ny­mi po­cią­gnię­cia­mi roz­dy­go­ta­nej dło­ni. Jego umysł żą­dał cza­sem bły­ska­wicz­ne­go dzia­ła­nia.

Luwo sta­nął przed tą ze ścian, któ­rej śro­dek zaj­mo­wa­ła pla­ma czer­wie­ni maź­nię­ta byle jak na ka­wał­ku pa­pie­ru. Ana’bóg. Isto­ta zro­dzo­na z ty­się­cy dusz po­łą­czo­nych w jed­nym cie­le, dla któ­rych le­pisz­czem i rdze­niem była du­sza wła­ści­cie­la. Szczu­ry wciąż mia­ły za mało wie­dzy na ten te­mat, by wy­snu­wać ja­kieś kon­kret­ne wnio­ski. Wy­da­wa­ło się, że wie­dza twór­ców Wiel­kie­go Ko­dek­su, któ­ry okre­ślał więk­szość re­guł rzą­dzą­cych re­li­gią i ma­gią w Im­pe­rium, była głęb­sza i szer­sza, ale w cza­sie pierw­szych stu lat wo­jen z re­li­gij­ny­mi fa­na­ty­ka­mi rzą­dzą­cy­mi kon­ty­nen­tem, gdy Me­ekhan wy­ku­wał swo­ją po­tę­gę, wie­le ory­gi­nal­nych do­ku­men­tów prze­pa­dło lub zo­sta­ło znisz­czo­nych. Ich ko­pie za­wie­ra­ły zaś naj­czę­ściej sprzecz­ne in­for­ma­cje.

W każ­dym ra­zie to było jed­no z jego Za­dań. Roz­gryźć, jaki sche­mat stał za wy­da­rze­nia­mi na Wy­ży­nie Ly­the­rań­skiej oraz w Pon­kee-Laa i co wią­że je z po­wsta­niem nie­wol­ni­ków na Da­le­kim Po­łu­dniu. Tu i tam ist­nia­ły po­do­bień­stwa, któ­rych nie mógł zi­gno­ro­wać. Wszę­dzie kró­lo­wa­ła prze­moc opar­ta na mo­ty­wie re­li­gij­nym. Na Wscho­dzie wy­zna­ją­cy Laal Wo­za­cy star­li się z czczą­cy­mi Gal­le­ga Se-koh­land­czy­ka­mi, w nad­mor­skiej me­tro­po­lii ma­triar­chi­ści sta­nę­li na­prze­ciw re­agwy­ry­stom, i to tym z naj­bar­dziej fa­na­tycz­ne­go odła­mu, a na po­łu­dniu ktoś pró­bo­wał wcią­gnąć Pana Ognia w woj­nę z Wiel­ką Mat­ką.

Choć wy­znaw­cy Ba­el­ta’Ma­th­ran dwu­krot­nie po­ja­wia­li się w tym ze­sta­wie­niu, Luwo od­rzu­cił już myśl, że to ja­kiś spe­cjal­ny atak skie­ro­wa­ny prze­ciw­ko nim, czy­li tak na­praw­dę prze­ciw Im­pe­rium. Na ra­zie jed­nak nie po­dzie­lił się tym wnio­skiem z ce­sa­rzem, bo ten za­pew­ne za­żą­dał­by twar­dych do­wo­dów, a tych Pierw­szy Szczur nie miał. Wie­dział jed­nak, że ma­triar­chi­ści po pro­stu byli licz­ni i wy­stę­po­wa­li na ca­łym świe­cie, więc je­śli ktoś szu­kał kon­flik­tu re­li­gij­ne­go, tra­fiał na nich czę­ściej niż na in­nych. Nie, tu mu­sia­ło cho­dzić o coś in­ne­go. Bra­ko­wa­ło mu wie­dzy, bra­ko­wa­ło in­for­ma­cji.