Вужык. Голуб на плячы. Дак
- Автор: Бароўскі Анатоль
- Год: 2012
- Язык: белорусский
- Год: Палесдрук
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Вужык. Голуб на плячы. Дак». Краткое содержание книги:
“Работа, браце, такая, – без залішняй сціпласці адказала назіральніца-летапісец.– А гэта – абавязвае…”
А потым яна пабывала ў тым кабінеце, куды і не кожны мог зайсці, – самога Галвера.
Аб’ектыў быў скіраваны на паперу, што ляжала на стале – зацверджаныя дакументы і тыя, што чакалі разгляду і зацвярджэння. Кожны дакумент быў зняты буйным планам – відаць добра кожная літарка і лічба… “Сакрэтныя”, “звышсакрэтныя”, “Рэкаменадацыі органам кэдэбэ па ліквідацыі актывістаў бэнээф і тэбээм”…
У мяне пахаладзела ўсярэдзіне ад жудасці ўбачанага і створанага на паперы.
“І такое можа быць?”
“Чаму ж не… Ёсць. Пры жаданні гэтыя дакументы можна прапусціць праз кампутар, і ўсе дакументы адксеракопіць у чыстым выглядзе…
“Неверагодна!.. Дык табе ж, сястрыца мая, цаны, так бы мовіць, няма, як казаў мой сябра Толя Зэкаў – выдатны паэт і парадыст”.
“А я табе пра што баяла?”
“Каб ты была жанчына, расцалаваў бы цябе да бяспамяцтва…”
“Мо калі і здарыцца такое… А хіба ж я не жанчына, Антон?”Апошнім словам я не надаў аніякага значэння, як усё роўна і не чуў. Падумаў толькі, мо калі і навучуся цалаваць муху – як падзяку за ўклад у адраджэнне…
А далей… Што было на экране далей!
Муха аблётала шмат якіх кабінетаў, процьму якіх дакументаў зафіксавала. Была і ў міністэрстве замежных спраў у расейца Антановіча, у міністэрстве ўнутраных справаў, у тым жа кэдэбэ…
“Жах! Мухіко, гэта ж унікальныя дакументы. Сведчанне таго, які адбываецца генацыд пад прыкрыццем “заботы о простом народе”.
“Так, так… Але я хачу есці. Ты забыўся мне падаць мой любімы сіроп”, – як бы пакрыўджана паскардзілася сяброўка.
Хуценька выканаў просьбу – побач з карабком паклаў паперчыну з некалькімі кроплямі малінавага сіропу – сутачны рацыён.
Глядзець тое можна было гадамі. Але і тое, што я прагледзеў за пяць гадзін, не ўкладвалася ў галаве. Задача заключалася ў тым, каб выкарыстаць усё з карысцю для агульнага клопату.
І я ўжо ведаў, як тое зрабіць.
Па-першае, самыя цікавыя і выбуховыя, якія кампраментавалі рэжым, я адзняў на паперу ў трох асобніках і разаслаў па факсе на адрасы –
сядзібу Беларускага народнага фронту – Вінцуку Вячорцы; рэдакцыі газеты “Навіны” (“Свабода”) – Гермянчуку; рэдактару газеты “Народная воля” Язэпу Сярэдзічу.
Праз колькі гадзінаў на мой факс прыйшло кароткае пытанне:
“ЧЫМ ДАКАЖАЦЕ ПРАЎДЗІВАСЦЬ І ДАКЛАДНАСЦЬ ПЕРАДАДЗЕНЫХ НАМ МАТЭРЫЯЛАЎ?”
Такое ж пытанне прыйшло і ад астатніх рэспандэнтаў.
Усім траім адправіў адказ:
“ЗНЯТА СПЕЦАГЕНТАМ ЗВЫШСАКРЭТНАЙ КАМЕРАЙ. (Пры жаданні магу (можам) наладзіць прагляд гэтых і іншых матэрыялаў – у любы час па вашым жаданні”)
…………………………………………………..
Пад вечар, адчуваючы, што да мяне вярнуўся ранейшы добры настрой, пазваніў я ўсё ж у бібліятэку Таццяне:
– Ці можна прыехаць да цябе?
Яна трошкі памаўчала, як бы разважала, і спытала-удакладніла:
– А хіба ўжо прыйшло дваццаць шостае верасня?
– Не разумею…
Яна рассмялася:
– Ты прыязджаеш раз у год, і толькі ў гэты дзень. А думаеш, што прыязджаеш кожны тыдзень, кожны месяц… Я ж табе сказала, што заўсёды рада цябе бачыць. Надумаўся – прыязджай…
І зноў жа – не было і намёку на папрок у яе словах, хіба што непрыхаваная няпэўнасць становішча, якое склалася… Але я не ведаў, што можна змяніць ва ўсёй гэтай гісторыі, змяніць так, каб зрабіць Таццяну шчаслівай…
Але прыдумаць што-небудзь быў не здольны – не з таго цеста злеплены, хаця некалі і смактаў сасцы ваўчыцы. Ваўчыца была задужа рахманая? Разлічыўшы час, калі яна павінна была прысці дадому, я сеў на “чацвёрты” тралейбус. Праз паўгадзіны я ўжо быў на ўскраіне горада, дзе на рагу вуліц Кастуся Каліноўскага і Тадэвуша Касцюшкі стаяў дом, у якім знаходзілася яе кватэра…
І то была пятая вар’яцкая ноч, і кожная цікавей і саладзей за папярэднюю… Колькі ўжо прайшло стагоддзяў, як ад мяне з’ехала-уцякла Яніна?! Праляцела-мінула тысячы гадоў…
Дык чаму ж мой сум па ёй, пяшчотная і салодкая настальгія па мінулым не аціхаюць, не тухнуць, а разгараюцца з новай, ды яшчэ большай неадольнай сілай?! Чаму? Чаму? Чаму?..
7.
У Менску сярод людскога натоўпу – дзесяткі тысячаў чалавечых душ, – дзе ніхто і нікога не заўважае і не бачыць у твар, дзе лёгка згубіцца, адстаць ад каго, нават згінуць і ніхто не заўважыць таго, – у гэтым жывым і гулкім віры насустрач, лоб у лоб, аж грудзьмі стукнуліся, сутыкнуўся я са сваім ранейшым таварышам Валодзем Мацкевічам.