Een Kroon van Zwarden

Seaine trok haar wenkbrauwen op. Dood en verderf voor de hele Toren? ‘In mijn hart,’ zei ze opnieuw. ‘Wilt u niet gaan zitten, Moeder?’ Dat was in haar eigen verblijf gepast. ‘Mag ik u wat muntthee inschenken, of pruimenwijn?’

Elaida wuifde het aanbod van een verfrissing weg en nam de stoel die het makkelijkste zat. Die had Seaines vader ooit gemaakt, als geschenk toen zij de stola ontving, hoewel sinds die tijd de kussens vele malen vervangen waren. De Amyrlin leek de eenvoudige stoel in een troon te veranderen, met haar rechte rug en ijzeren uiterlijk. Het was behoorlijk grof dat ze Seaine geen toestemming gaf om te gaan zitten, maar die vouwde haar handen en bleef staan.

‘Ik heb lang en hard over verraad nagedacht, Seaine, sinds mijn voorgangster en haar Hoedster werd toegestaan te ontsnappen. Ze werden daarbij geholpen. De kern ervan moet verraad zijn geweest, en ik vrees dat alleen een zuster of meerdere zusters dat hebben kunnen doen.’

‘Dat lijkt zeer zeker een mogelijkheid, Moeder.’

Elaida keek verstoord door de onderbreking. ‘We kunnen nooit zeker zijn wie de schaduw van verraad in haar hart draagt, Seaine. Inderdaad, ik vermoed dat iemand uitdrukkelijk tegen een bevel van mij is ingegaan. En ik heb reden om te geloven dat er iemand in het geheim contact heeft opgenomen met Rhand Altor. Het doel weet ik niet, maar dat is zeker verraad tegen mij, en tegen de Toren.’

Seaine wachtte op meer, maar de Amyrlin keek haar slechts aan en streek langzaam over haar rok met rode banen. ‘Wat voor soort onderzoek wilt u precies dat ik instel. Moeder?’ vroeg ze behoedzaam. Elaida sprong overeind, ‘Ik draag je op om de stank van verraad te volgen, ongeacht waar die heen leidt, van laag tot hoog, zelfs tot aan de Hoedster toe. Ja, zelfs tot haar aan toe. Wat je gevonden hebt, naar wie het ook leiden mag, leg je alleen aan de Amyrlin Zetel voor, Seaine. Niemand anders mag het weten. Hoor je me?’

‘Ik begrijp uw bevelen, Moeder.’

En dat, dacht ze, nadat Elaida nog sneller was vertrokken dan gekomen, was wel ongeveer alles wat ze begreep. Om beter na te denken nam ze de stoel waaruit de Amyrlin was opgestaan. Ze drukte haar vuist tegen haar kin zoals haar vader ook altijd gedaan had als hij nadacht. Alles kon uiteindelijk met logica worden opgelost.

Ze zou nooit tegen Siuan Sanche in opstand zijn gekomen. Ze was nog wel de eerste geweest die het meisje als Amyrlin had voorgesteld! Maar nadat alles achter de rug was en aan alle vormen, hoe spaarzaam ook, voldaan was, zou elke soort hulp bij Sanches ontsnapping beslist verraad zijn geweest, evenals het niet opvolgen van een bevel van een Amyrlin. Praten of schrijven met Altor was dat waarschijnlijk ook; al hing dat af van het onderwerp en je bedoeling. Uitzoeken wie tegen Elaida’s bevel was ingegaan, zonder dat bevel te kennen, zou moeilijk worden. En om na al die maanden uit te zoeken wie Siuan bij haar ontsnapping geholpen kon hebben, had zo ongeveer even weinig kans van slagen als uitzoeken wie Altor geschreven mocht hebben. Er vlogen dagelijks zoveel duiven de tillen van de Toren in en uit dat het veren leek te regenen. Als Elaida meer wist dan ze gezegd had, hield ze dat goed voor zich. Ze kon er niet goed wijs uit worden. Bij verraad zou Elaida zeker zieden van woede, maar ze was niet kwaad geweest. Ze was zenuwachtig geweest. En heel verlangend om weer weg te zijn. En geheimzinnig, alsof ze niet alles wilde zeggen wat ze wist of vermoedde. Bijna alsof ze er bang voor was. Wat voor soort verraad zou Elaida zenuwachtig of bevreesd maken? Dood en verderf voor de hele Toren.

Alles viel op zijn plaats, zoals de stukken van een ijzerpuzzel van een smid. Seaines wenkbrauwen probeerden tot aan haar haren te klimmen. Het klopte. Het klopte volkomen. Ze voelde hoe het bloed uit haar gezicht wegtrok; haar handen en voeten waren ineens ijskoud. Verzegeld tot de Vlam. Ze had gezegd dat ze dit in haar hart zou bewaren, maar alles was anders geworden sinds ze die woorden had uitgesproken. Angst stond ze zichzelf alleen toe wanneer dat het verstandigste was, en op dit ogenblik was ze doodsbang. Ze kon dit niet alleen aan. Maar wie? Gezien de omstandigheden, wie? Dat antwoord viel haar veel makkelijker in. Het kostte haar weinig tijd om een besluit te nemen, waarna ze zich uit haar kamers en het Witte kwartier haastte, waarbij ze flink wat sneller liep dan anders.

Zoals gewoonlijk bevonden zich overal in de gangen haastige bedienden, maar ze liep zo snel dat ze de meesten allang voorbij was voor die aan een buiging of knix begonnen te denken. Er schenen echter wel minder zusters in de buurt te zijn dan anders op dit vroege uur. Veel minder. Maar als de meesten om de een of andere reden dicht bij hun vleugel bleven, herstelden de enkelingen die ze zag in zekere zin het evenwicht. Zusters gleden met kalme gezichten door de met wandkleden behangen gangen, maar in hun ogen leek iets te smeulen. Hier en daar praatten twee of drie vrouwen met elkaar, schichtig rondkijkend om te zien wie er meeluisterde. Altijd twee of drie van dezelfde Ajah.

Gisteren nog had ze volgens haar vrouwen van verschillende Ajahs gezien die vriendschap deelden. Witte zusters werden geacht hun gevoelens geheel te verbergen, maar ze had nooit een reden gevonden om haar ogen voor alles te sluiten, zoals sommige anderen deden. Achterdocht leek de lucht in de Toren als vet te stollen. Dat was niets nieuws, helaas. De Amyrlin zelf was er door haar harde maatregelen mee begonnen, en de geruchten over Logain hadden alles slechts verergerd – maar vanochtend scheen het erger dan ooit.