Ucieczka z Festung Breslau

-I rozmawiali tak otwarcie, przy panu?

-Po pierwsze, prowadziłem śledztwo zlecone przez Krupmanna, chciałem się zorientować, czy Polacy pracują przy pakowaniu dzieł sztuki. Po drugie, oni nie wiedzieli, że znam polski. Po trzecie, Polacy nienawidzą Rosjan tylko trochę mniej niż nas.

-Pan naprawdę mówi po polsku?

-Bardzo słabo, ale dość dobrze rozumiem. Znam też rosyjski na poziomie szkoły podstawowej. Biegle mówię tylko po francusku i angielsku - zawahał się. - No... może dogadałbym się jeszcze z Włochem, ale z dużą pomocą języka migowego. No i oczywiście uczyłem się łaciny, ale z Rzymianami już nie porozmawiam.

Wściekły Heigel nagle zacisnął usta. On sam ukończył szkolę oficerską w Prusach Wschodnich. Jedynym językiem, który znał, był niemiecki. Schielke prowokował szefa coraz bardziej .

Studia w Anglii dały mi jeszcze znajomość hiszpańskiego, jako tako przynajmniej, bo jeździłem tam na wakacje, i portugalskiego - leczyłem płuca na Maderze, ale bardzo kaleczę ten język.

Heigel był wyraźnie zły. On leczył tarczycę w Zoppot. Słyszał tam tylko niemiecki. I o to chodziło Schielkemu.

-Na czym więc polega pański system? - spytał major sucho.

-To proste. Elementarne. - Z najwyższym trudem Schielke powstrzymał się, żeby nie dodać „doktorze Watson” i nie parsknąć śmiechem.

Po raz pierwszy poczuł się naprawdę jak Mycroft. Człowiek genialny, potrafiący manipulować ludźmi, panować nad sytuacją, przenikać wrogie zamiary. Ale tak jak powieściowy pierwowzór pozbawiony był energii i chęci do działania. Zbyt na co dzień przeintelektualizowany. Dopiero Sherlock dał mu energię i broń. Resztę załatwi sam. Nie zamierzał bowiem dalej współpracować z Heiglem. Postanowił go dobić i sprowokować do popełnienia błędu. Dzięki Sherlockowi, Mycroft miał już energię, wolę działania i... Miał też broń.

-Nie wiem, jak można tego nie rozumieć - przy tych słowach Schielkego major prawie eksplodował.

- Oni przecież nadawali z tych rejonów. - Pokazywał palcem na mapie. - Tu, tu i tu... - Wskazał kilkanaście namierzonych punktów. Żaden nie był namierzony dokładnie. - Postanowiłem nie analizować naszych wątpliwych osiągnięć, a jedynie skupić się na miejscach, skąd „odwołała” nas fałszywa radiostacja w walizce. - Trochę się różnią. O tutaj, tu i tu... Dwie z opuszczonych kryjówek udało nam się później odnaleźć. I proszę zwrócić uwagę, że obydwa miejsca zgadzają się z moimi obliczeniami, a nie z wynikami namiarów.

-Niesamowite - wysyczał Heigel.

-To naprawdę proste. - Podsunął kartki bliżej majora. - Wykresy mówią wszystko. Proszę porównać ten i ten. - Tak, tak, przy pomocy wykresów da się wszystko udowodnić. Nawet to, że kura różni się od delfina jedynie brakiem płetwy grzbietowej. Wszystkie obliczenia były wielką bzdurą, dane miał od Holmesa, ale on sam był przecież Mycroftem. Nikt nie zorientuje się, co tam naprawdę obliczył. Może odległość od sedesu do zlewu?

Heigel podniósł głowę.

-Wnioski? - spytał przez zęby.

-Potrzebne są dwa wozy pelengacyjne i pluton specjalny na jutro. Będziemy ich mieli.

-A skąd będą nadawać?

Ale idiota, pomyślał Schielke. Dał się nabrać. „W obliczeniach ukryj błąd” - powiedział Holmes. „Bo kto inny może zjeść śmietankę z twojego tortu”.

-Mniej więcej stąd. - Znowu stuknął palcem w mapę w dowolnie wybranym miejscu. - Ale sprawdzę to dokładnie jutro, mając pelengację. I w kilka minut mamy sowiecką radiostację.

-Dobrze. - Heigel podniósł się ciężko. - Dobra robota - powiedział tonem, który tak naprawdę znaczył: „I tak już się ciebie pozbyłem, przemądrzały pętaku!”. - Czekam jutro o ósmej. To wszystko.

-Tak jest!

Schielke strzelił obcasami i wyszedł na korytarz, nucąc pod nosem stare tango. Major wybiegł za nim.

-Pan coś śpiewa?

-Nucę sobie pod nosem. W końcu odniosłem sukces.

-A co pan śpiewa? - Heigel był bardzo dociekliwy.

-Och, to stary przebój.

-Jaki? - To już prawie było przesłuchanie.

Ale Schielke odwrócił się, odpowiadając z ciepłym uśmiechem.

-„Zegnaj, daleka Argentyno”.