Ucieczka z Festung Breslau

w całości, zyskując ogromną wdzięczność Heiniego. Porozsiadali się więc na wolnych krzesłach, zmęczeni i wszyscy oprócz chłopca znudzeni. A Schielke rozparty w fotelu czekał na telefon. Nie bębnił nerwowo palcami, nie zwilżał warg, nie zakładał nogi na nogę, po prostu trwał jak posąg. A dokładniej jak Mycroft przed akcją.

Gdy zadzwonił telefon, odczekał dwa sygnały i spokojnie podniósł słuchawkę.

-Tak?

Lód w głosie sekretarki miał taką moc, że zamrożone zimą Breslau wydawało się przy nim najgorętszym miejscem Sahary.

-Oczywiście. Już idę.

Odłożył słuchawkę i podszedł do Heiniego.

-Idź do pułkownika Tietza, powiedz, że mamy radiostację, szyfry i zaproś go do naszego pokoju.

-Mój Boże! Ja do samego pułkownika?

-Z tym wyglądem zrobisz odpowiednie wrażenie. Po drodze na pewno cię zapyta o akcję, więc powiedz szczerze, jak było. Dobrze?

-Tak jest! - Przejęty chłopak strzelił obcasami.

Schielke, ciągle zupełnie spokojny, poszedł do pokoju Heigla. Już w sekretariacie potraktowano go jak skazańca. Wyraźny chłód i dystans były podkreślane z ostentacją. Nie zwracał na to uwagi.

Wszedł od razu na egzekucję.

-Panie majorze...

Heigel przerwał mu rykiem.

-No i co?!

-Przepraszam, nie rozumiem.

-No i co pan narobił? Przecież to kompromitacja. Pan jest doprawdy śmieszny z tymi swoimi wykresikami. W życiu nie widziałem większej bzdury!

Obecni w pokoju oficerowie dyskretnie odsuwali się od Schielkego. Niech odłamki bomby, która wybuchnie na środku pokoju, ominą ich z dala.

-Pan jest niekompetentny! Pan jest po prostu niekompetentny!

-Dalej nie rozumiem.

-Czego pan nie rozumie? Dwa wozy pelengacyjne, piesze namierzanie, pluton specjalny i wie pan co?

-Tak?

-Wie pan, co znaleźliśmy?

-Nie. - Schielke teraz po prostu kpił.

Koledzy patrzyli z pewnym już zdziwieniem. Czyżby skazaniec nie wiedział, że czeka go kara śmierci? A przecież ewidentnie nie wyglądał na idiotę. Ewidentnie. Co się za tym kryło? Co bardziej inteligentni koledzy przestali się nagle dyskretnie odsuwać na bok.

-Poruczniku... - Heigel wyglądał, jakby się nagle uspokoił. - Nie zwykłem rozmawiać na tak niskim poziomie.

-Jeśli pan major mówi o obliczeniach, to znalazłem w nich błędy. Poprawiłem je, co można sprawdzić w sali odpraw.

-Znowu wykresiki?! Kolorowe kreseczki? Jest pan idiotą.

Obecni w pokoju skamienieli. Lempp patrzył z dziwną mieszaniną pogardy i wyższości jednocześnie. A Heigel ryknął jeszcze głośniej:

-Nie ma tej pańskiej radiostacji!!!

Schielke wzruszył ramionami.

-Wprost przeciwnie. Jest.

-Gdzie?! W sowieckiej kryjówce gdzieś...

-Jest w moim gabinecie, panie majorze. Razem z książkami szyfrów Iwana.

Zdawałoby się, że cisza to po prostu cisza, ale ta, która zapadła w tym pokoju, miała jakieś dziwne odcienie. Zaskoczenie i narastająca ciekawość ze strony kolegów milczały w inny sposób niż pogarda Lemppa czy furia Heigla. Stali tak dłuższą chwilę.

-Co pan powiedział? - prawie szepnął major.

-Ze mam w gabinecie radziecką radiostację i szyfry.

Powietrze chyba zamieniło się w smołę. Wszelkie ruchy zostały spowolnione nagle, nawet odwrócić wzrok było trudno.

-Aha - mruknął Heigeł. Z jego twarzy nie można było odczytać żadnej myśli, żadnego odczucia. - Możemy zerknąć, oczywiście?

-Ależ bardzo proszę. - Schielke skoczył pierwszy i otworzył drzwi.

Sekretarki momentalnie wyczuły, że coś nie idzie zgodnie z planem egzekucji. Miały zawodowy instynkt i refleks. Ta, która układała papiery na półce, nawet usłużnie usunęła się porucznikowi z drogi.

W jego gabinecie na widok takiej liczby oficerów zarówno kucharz, jak i telefonistka zerwali się na baczność. Heigeł, ponury i milczący jak gradowa chmura, podszedł do biurka, na którym stała radiostacja. Jakby uszło z niego powietrze. Pozostali oficerowie zaglądali mu przez ramię z ciekawością, Lempp nie wiedział, gdzie ma podziać wzrok.

-I nie złapał pan żadnych agentów? - Major chwycił się jeszcze tej deski ratunku.

-A niby jak miałem złapać?

W tym momencie Heini otworzył drzwi i przepuścił pułkownika Tietza, więc Schielke błyskawicznie wykorzystał szansę i powtórzył głośniej:

-Jak miałem łapać agentów? - prawie krzyknął. - Przy pomocy tego chłopca, kucharza i telefonistki?!

Jakby dopiero teraz zorientował się, że wszedł dowódca, stanął przed nim na baczność. Tietz jednak momentalnie uciszył wszystkie meldunki.

-Mniej więcej wiem od tego chłopca, co się stało - powiedział. - Ale...

Nie było mu dane dokończyć. Na widok dowódcy telefonistka zaczęła chlipać.

Ja nie mogłam gonić żadnych agentów, panie pułkowniku - zaczęła się usprawiedliwiać. - Nie mogłam, bo mam buty na obcasach. I nie umiem strzelać. Oni trzej gonili, a ja nie goniłam, proszę pana. Nie mogłam.