De Cock en de dood van een kunstenaar
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #64
- Год: 2005
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-2208-8
- Жанр: Другие детективы
Электронная книга - «De Cock en de dood van een kunstenaar». Краткое содержание книги:
De Cock trok een bedenkelijk gezicht.
‘Ik vond de reactie van Maria van Overloon vanmorgen opmerkelijk. Toen ik haar dat fotootje toeschoof verbleekte ze. De confrontatie met een afbeelding van die Justus van Rijsbergen bracht meer emoties bij haar teweeg dan ik had verwacht.’
Vledder keek hem vragend aan.
‘Jij bedoelt dat Maria vermoedelijk meer van die ruzie met Van Rijsbergen weet dan de simpele opmerking van Peter Karstens: “die man is een boef”.’
De Cock wreef zich even achter in zijn nek.
‘Die gedachte kwam bij mij boven toen ik haar gelaatsexpressies observeerde. Volgens mij steekt er achter de relatie tussen Peter Karstens en Justus van Rijsbergen meer dan een simpele ruzie.’
Vledder keek hem schuins aan.
‘Zouden de bedreigingen waar Peter Karstens over sprak van zijn kant zijn gekomen?’
‘Mogelijk.’
Vledder kwam half uit zijn stoel overeind.
‘Zullen we naar hem toe gaan?’
‘Naar Justus van Rijsbergen?’
‘Ja.’
‘Heb je zijn adres?’
Vledder knikte.
‘Hij staat gewoon in het telefoonboek,’ zei Vledder. ‘Justus van Rijsbergen, antiquair, Herengracht elfhonderdzevenentwintig.’
De Cock weifelde. Na luttele seconden beduidde hij Vledder om weer te aan zitten.
‘Ik ontmoet die man liever op mijn terrein. Bel hem maar en vraag of hij zich over een uurtje bij ons aan de Warmoesstraat wil vervoegen.’
Vledder keek hem onderzoekend aan.
‘En als dat voor hem aanleiding is om te vluchten?’
‘Vluchten,’ sprak De Cock, ‘is schuld bekennen.’
‘Hoe omkleed ik de redenen van ons verzoek?’
De Cock perste zijn lippen opeen.
‘Uitleg over de ruzie met Peter Karstens. Een uitleg die wij telefonisch niet accepteren.’
Vledder glimlachte.
‘Word jij autoritair?’
‘Dat was ik al.’
De lange slanke man die zonder te kloppen de deur opende en de grote recherchekamer binnenstapte, maakte een keurige indruk. Hij droeg een zwarte Eden-hoed, een donkerblauwe, iets glanzende regenjas, waaronder een witzijden sjaal. Met de punt van zijn zwarte ingevouwen paraplu tikte hij bij elke stap even op het balatum.
Bij het bureau van de grijze speurder bleef de man staan en nam met een elegante zwaai zijn hoed af. De Cock bezag zijn lang, smal gezicht, waarin een paar tintelende blauwe ogen. Met zijn iets terugwijkende zwarte haren, licht grijzend aan de slapen, schatte de oude rechercheur hem op achter in de veertig. De man maakte een lichte buiging in de richting van de grijze speurder.
‘Mister Die Cock… I presume?’
Het klonk spottend.
De oude rechercheur keek zwijgend omhoog en liet daarna zijn blik langs de gestalte van de man glijden. Vervolgens wees hij met een hoffelijk gebaar naar de stoel naast zijn bureau.
‘Neemt u plaats,’ sprak hij op beminnelijke toon. ‘Het is voor mij wat moeilijk om vanuit mijn stoel continu omhoog naar uw rijzige gestalte te kijken.’
Hij schonk de man zijn vriendelijkste glimlach en vervolgde zijn openingsceremonie.
‘Mijn naam is De Cock. De Cock met… eh, met ceeooceekaa. Hij wees voor zich uit. ‘En dat is mijn collega Vledder. Wij verheugen ons erop dat u aan ons verzoek hebt willen voldoen.’
De lange man ging zitten, knoopte zijn regenjas los en legde zijn fraaie hoed op zijn knieën.
‘U kent mijn naam,’ sprak hij geaffecteerd. ‘Justus van Rijsbergen. En uit uw telefoongesprek heb ik begrepen dat u uitleg wenst over de meningsverschillen die ik had met wijlen Peter Karstens.’
De Cock knikte.
‘We hebben sinds kort ervaren, dat u met hem op gespannen voet leefde.’
Van Rijsbergen glimlachte.
‘Op gespannen voet is te zwaar uitgedrukt voor de geringe meningsverschillen die zo nu en dan tussen Peter Karstens en mij optraden.’
‘Wat waren die geringe meningsverschillen?’
Van Rijsbergen boog even in de richting van De Cock.
‘Ik weet, dat mijn collega Alfred van der Broek u daarover al uitgebreid heeft geïnformeerd. Peter Karstens eiste van ons veilinghuis altijd betalingen vooraf… vooruit. Wij geraakten daardoor vaak in een netelige positie.’
‘Hoezo?’ vroeg de Cock argeloos.
Van Rijsbergen zuchtte.
‘Peter Karstens kwam zijn verplichtingen jegens ons niet altijd even nauwgezet na. Vaak moest ons veilinghuis maandenlang na de afgesproken datum wachten op de levering van de door ons reeds betaalde schilderijen.’
‘Was dat de enige bron van verwijdering?’
‘Er is in al die jaren nooit sprake geweest van enige verwijdering,’ sprak Van Rijsbergen afgemeten. ‘Tot aan zijn macabere dood aan toe was er een prettige verstandhouding tussen ons veilinghuis en Peter Karstens.’
De Cock glimlachte.
‘Behalve dan dat Peter Karstens door zijn plotselinge dood zijn verplichtingen jegens uw veilinghuis niet heeft kunnen nakomen.’
Van Rijsbergen trok zijn smalle gezicht in een ernstige plooi.
‘De schuld ligt uitsluitend bij zijn moordenaar. Als Karstens was blijven leven, dan was hij zijn verplichtingen, zoals altijd in het verleden, wel nagekomen.’ Hij pauzeerde even voor het effect. ‘Zij het dan met de gebruikelijke vertragingen.’
De Cock streek langzaam met zijn pink over de rug van zijn neus.
‘Peter Karstens noemde u bij gelegenheid een boef,’ zei hij. Van Rijsbergen lachte gemaakt vrolijk.
‘Het taalgebruik van Peter Karstens was niet altijd even genuanceerd. Zijn kwalifi caties blonken vaak uit door overdreven accenten.’
De Cock gniffelde.
‘Boef was zo’n overdreven accent?’
‘Absoluut.’
De Cock liet het onderwerp rusten.
‘Kent u… eh, kent u Matthijs van Slooten?’
Van Rijsbergen kneep zijn ogen halfdicht.
‘Matthijs van Slooten,’ herhaalde hij peinzend. ‘Die naam komt mij bekend voor.’
‘In welk verband?’
Van Rijsbergen gleed met zijn vingertoppen over zijn voorhoofd.
‘Nu moet ik eens even denken.’
De Cock keek hem strak aan.
‘U bent met hem gezien hier in Amsterdam op het Rembrandtplein, op een terras.’
De blik van de man verhelderde.
‘Ik weet het weer. Op het Rembrandtplein. Matthijs van Slooten. Een sollicitatiegesprek.’
De Cock trok zijn neus iets op.
‘Een sollicitatiegesprek op een terrasje?’
‘Als iemand voor een functie bij ons veilinghuis solliciteert,’ sprak Van Rijsbergen uit de hoogte, ‘kies ik voor een ontmoeting altijd een neutrale plek. Ik vind dit ten opzichte van de sollicitant eerlijker dan dat ik hem of haar op mijn kantoor ontvang.’
‘Hebt u hem aangenomen?’
‘Wie?’
‘Die Matthijs van Slooten.’
‘Die man was voor ons bedrijf niet geschikt. Hij had nauwelijks enige opleiding genoten.’
‘Naar welke functie solliciteerde hij?’
Van Rijsbergen glimlachte.
‘De jongeman kwam ons veilinghuis binnen en vroeg of wij een baantje voor hem hadden. Het deerde hem niet wat voor werk hij moest doen. Die houding frappeerde mij. Meestal hebben sollicitanten wel enig idee wat hun bezigheden zouden kunnen zijn.’
‘U hebt hem uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek?’
‘De volgende dag.’
‘Een zaterdag.’
Van Rijsbergen haalde zijn schouders op.
‘Mogelijk dat het op een zaterdag was. Dat herinner ik mij niet zo exact.’
De Cock boog zich naar hem toe.
‘Maar u herinnert zich nog wel het gesprek met die… eh, die Matthijs van Slooten?’
‘Zeker.’
‘De moordenaar.’
De blik van Justus van Rijsbergen vernauwde.
‘Moordenaar?’
De Cock sprak verder met een emotieloze stem.
‘Hij was de man die op de Noordermarkt Peter Karstens en zijn hond doodschoot. Mij intrigeert de vraag wie hem daartoe de opdracht gaf.’