De Cock en de dood van een kunstenaar

De Cock negeerde haar opmerking.

‘Toen Matthijs van Slooten,’ ging hij rustig verder, ‘voor de eerste keer met jou over zijn zogenaamde bruidsschat sprak, was jij niet zo naïef om te denken dat Matthijs dacht dat hij spoedig een grote prijs in de loterij zou winnen. De bruidsschat waarover Matthijs sprak, moest, en dat begreep jij deksels goed, uit een geheel andere bron komen.’

De oude rechercheur boog zich dichter naar de jonge vrouw toe.

‘Waar?’

Barbara liet haar hoofd iets zakken. Het was alsof ze haar antwoord overwoog. Na enkele seconden knikte ze traag.

‘Waar.’

De Cock slaakte een zucht.

‘Goed,’ sprak hij berustend. ‘En wat heb jij gedaan om achter het geheim van die bruidsschat te komen?’

Barbara had duidelijk moeite met haar bekentenis.

‘Het… eh, het was laf wat ik deed,’ sprak ze bijna fl uisterend.

‘Heel geniepig. Dom… achterbaks. Jegens Matthijs een grove blijk van wantrouwen.’

‘Wat?’

Barbara keek de grijze speurder aan. Haar onderlip trilde.

‘Ik… eh, ik heb hem een paar maal gevolgd. Ik heb gekeken waar hij heen ging en ik wilde weten met wie hij contact had. Ik heb hem ook op de Noordermarkt zien staan… bij de achteringang van de hervormde kerk. Ik begreep niet wat hij daar te zoeken had. Ik heb hem dat ook nooit durven vragen.’

‘Waarom niet?’

Over haar gezicht gleed een smartelijke trek.

‘Ik had hem dan moeten opbiechten dat ik stiekem zijn gangen naging. Dat wilde… dat durfde ik niet.’

‘Dat begrijp ik,’ sprak De Cock haast vaderlijk. Barbara sloeg haar handen voor haar gezicht. Toen ze haar handen weghaalde, stonden haar ogen vol tranen.

‘Geen moment,’ riep ze snikkend, ‘geen moment is de gedachte bij me opgekomen dat Matthijs bezig was een moord te beramen. Geen moment. Als ik daar ook maar een fl auw vermoeden van had gehad, dan had ik dat rotding toch van hem afgenomen.’

‘Zijn revolver?’

‘Ja.’

De Cock leunde wat vermoeid achterover.

‘Heb je tijdens jouw speurtochten nog gezien met wie Matthijs contact had?

Barbara knikte traag. Ze tastte in de zakken van haar mantel, nam daaruit een foto en schoof die De Cock toe.

‘Heb ik stiekem genomen. Op het Rembrandtplein. De foto is niet erg scherp. Ik moest het snel doen. Het is ook maar een print uit mijn computer. Maar de man met wie Matthijs daar op het terras zat, is toch wel te herkennen.’

De oude rechercheur bekeek de al wat beduimelde onscherpe kleurenfoto van een man, zittend achter een tafeltje met een glas bier.

‘Welk terras was het?’

‘Dat weet ik niet. Daar heb ik niet op gelet. Misschien kan ik het u wijzen.’

‘Wie is die man?’

Barbara schudde haar hoofd.

‘Geen fl auw idee.

‘Wanneer vond die ontmoeting plaats?’

‘Vorige week zaterdag. Ik was vrij en kwam bij hem op bezoek. Ik had mijn digitale camera meegenomen om foto’s van ons te maken.’

‘In de Haarlemmer Houttuinen?’

Barbara knikte.

‘Tot mijn verwondering stond Matthijs met zijn jas aan bij zijn eigen voordeur. Hij begroette mij niet eens behoorlijk. Hij keek op zijn horloge. “Ik heb om twee uur een afspraak,” zei hij wat verward. “Maak intussen maar wat lekkers klaar. Binnen een uurtje ben ik wel terug.” ’

‘Toen ben je hem gevolgd?’

‘Ja, Matthijs heeft geen auto en geen fi ets. Hij doet alles te voet.’

Om haar volle lippen gleed een grijns.

‘En… hij kijkt nooit om.’

Toen Barbara van Tollebeek de grote recherchekamer had verlaten, boog Vledder zich ver voorover en pakte de foto van het bureau van De Cock. Hij liet zich terugvallen in zijn stoel en bekeek de man op de foto aandachtig.

‘Een gewone vent.’

De Cock lachte.

‘Wat had je dan gedacht? Een man met hazenlip, een scheve neus of een dikke bult op zijn voorhoofd? De plastische chirurgie heeft voor de politie alle mooie signalementen bedorven.’

Vledder gromde.

‘Hoe komen wij erachter wie die kerel is?’

De Cock schoof zijn onderlip naar voren.

‘Dat is niet eenvoudig. We kunnen onze fotografi sch dienst vragen om het beeld wat te verbeteren, maar daar schieten we niet veel mee op.’

De oude rechercheur trok een denkrimpel in zijn voorhoofd.

‘Ik heb een moment overwogen om Barbara op het Rembrandtplein het terrasje aan te laten wijzen waar zij die foto heeft genomen.’

‘En?’

‘Ik zie er maar vanaf.’

‘Waarom?’

De Cock trok een schoolmeestersgezicht.

‘Als je met de foto van die man op het Rembrandtplein gaat leuren, loop je kans dat je de foto laat zien aan iemand die de betrokkene persoonlijk kent en hem waarschuwt dat wij belangstelling voor hem hebben. Dat wil ik per se voorkomen.’

Vledder schoof de foto naar De Cock.

‘Hoe wil je er dan achter komen wie die man is?’

De oude rechercheur tikte met zijn wijsvinger op de beduimelde foto.

‘Maria van Overloon.’

‘De vriendin van Peter Karstens?’ vroeg Vledder verrast.

‘Matthijs van Slooten werd, zo neem ik aan, benaderd door iemand die er belang bij had dat Peter Karstens uit dit aardse tranendal verdween.’ De Cock tikte opnieuw op de foto. ‘Als ons vermoeden juist is, dan moet er tussen hem en Peter Karstens een relatie hebben bestaan. En wie kan ons daarover inlichten?’