De Cock en de dood van een kunstenaar
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #64
- Год: 2005
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-2208-8
- Жанр: Другие детективы
Электронная книга - «De Cock en de dood van een kunstenaar». Краткое содержание книги:
De Cock zwaaide naar de deur.
‘Ga jij maar. Ik sluit wel af en wandel op mijn gemak terug naar de Kit.’
Vledder sloeg plotseling met zijn hand tegen zijn voorhoofd. De Cock keek hem onderzoekend aan.
‘Wat is er?’
‘Ben ik vergeten.’
‘Wat?’
‘Jij had vanmorgen al bij Buitendam moeten komen.’
De Cock klopte op de deur van de kamer van de commissaris. Zonder op reactie te wachten deed hij de deur open en stapte naar het bureau van commissaris Buitendam. Daar bleef hij staan… zijn kin omhoog en zijn voeten iets uit elkaar. De lange statige chef van het politiebureau aan de Amsterdamse Warmoesstraat keek hem aan en strekte zijn rug.
‘De Cock,’ sprak hij geaffecteerd, ‘ik had je vanmorgen al bij mij op de kamer verwacht.’
De oude rechercheur knikte.
‘Dat was inderdaad ook de bedoeling. Maar de laatste dagen zijn voor Vledder en mij nogal stormachtig verlopen. We zijn verwikkeld in een onderzoek naar maar liefst drie afschuwelijke moorden.’
Commissaris Buitendam schudde zijn hoofd.
‘Dat is geen excuus.’
De Cock voelde hoe de woede in zijn aderen kroop. Het gebrek aan aandacht voor het werk waarmee hij en Vledder bezig waren kwelde hem. Om zijn woede te onderdrukken balde hij zijn vuisten zo krachtig, dat zijn nagels in de palmen van zijn handen drukten.
‘Als chef,’ sprak hij zacht, ‘zou ik de hoge werkdruk wel als excuus aanvaarden.’
Buitendam wuifde het onderwerp weg.
‘Gisteren al ben ik door de offi cier van justitie benaderd in verband met jouw weigering om aan de heer Van Eldersloo zijn eigendom af te staan.’
De Cock keek de commissaris meewarig aan.
‘Een schilderij, een Renoir, behorende tot de nalatenschap van de vermoorde kunstschilder Peter Karstens.’
Buitendam spreidde zijn handen.
‘De heer Van Eldersloo is een gewaardeerd burger van ons land… eigenaar van het gerenommeerde veilinghuis Brilliance of Art in onze stad. Waarom zou die man zijn eigen schilderij niet mee mogen nemen?’
‘Omdat ik het vermoeden heb, dat het veilinghuis Brilliance of Art zeer nauw betrokken is bij de moorden die ik in onderzoek heb.’
Commissaris Buitendam glimlachte.
‘Als ik goed ben geïnformeerd, heb jij daar nog geen enkel bewijs voor.’
De Cock trok zijn gezicht strak.
‘Wie heeft u geïnformeerd?’ vroeg hij achterdochtig. Buitendam wees naar zijn telefoon
‘Onze offi cier van justitie.’
‘En van wie heeft hij zijn informatie?’ vroeg De Cock fi jntjes. Buitendam trok zijn schouders op.
‘Dat weet ik niet.’
‘Ik wel! Dat is diezelfde heer Van Eldersloo.’
Het klonk triomfantelijk.
‘Ik heb het moeilijk met jou, De Cock,’ verzuchtte de commissaris. ‘Jij zult, vrees ik, toch van gedrag moeten veranderen. Nog geen halfuur geleden had ik opnieuw onze offi cier van justitie aan de lijn.’
‘En?’
‘Weer met een klacht over jouw optreden.’
De Cock glimlachte.
‘Wie heeft hem nu weer een oor aangenaaid?’
‘Dat is een respectloze opmerking!’ reageerde Buitendam fel.
‘Offi cieren van justitie worden geen oren aangenaaid.’
De Cock maakte een verontschuldigend gebaar.
‘Bij wie,’ verbeterde hij, ‘heeft hij zijn oor te luisteren gelegd?’
Buitendam keek naar een notitie op zijn bureau.
‘Ene heer Justus van Rijsbergen. Jij hebt, zo luidt zijn klacht aan de offi cier, over zijn vermoorde collega Van der Broek onbetamelijke opmerkingen gemaakt. Bovendien heb jij genoemde heer Van Rijsbergen zonder enige grond van moord beticht.’
De Cock schudde zijn hoofd.
‘Ik heb gezegd dat de dode heer Van der Broek van de loonlijst kon worden geschrapt. Dat is geen onbetamelijke opmerking, maar een logisch advies. Verder heb ik de heer Van Rijsbergen naar eer en geweten aangeraden om vandaag nog een bekentenis af te leggen… als enige mogelijkheid om zijn leven te redden. En als het pogen een mensenleven te redden ook al een laakbare handeling is, dan vraag ik mij af welke normen en waarden onze offi cier van justitie met zijn gewillige en gevoelige oren hanteert.’
Commissaris Buitendam kwam met een wilde ruk uit zijn stoel overeind. Zijn gezicht zag rood en zijn handen trilden. Bevend strekte hij zijn rechterarm naar de deur.
‘Eruit.’
De Cock ging.
11
Vledder liet zich steunend en kreunend in de stoel achter zijn bureau zakken. Hij nam met een loom gebaar een doorschijnend plastic zakje uit een zak van zijn jack en wierp het De Cock toe.
‘Drie kogels uit het lichaam van Matthijs van Slooten,’ sprak hij verklarend. ‘Negen millimeter. Dokter Rusteloos heeft ze netjes uit zijn lijf gepeuterd en ik heb het bloed er afgespoeld.’
De Cock bekeek de kogels en wierp het zakje terug.
‘Je weet waar ze heen moeten. Jij hebt goede relaties met de motordienst. Misschien hebben ze iemand vrij om de kogels vandaag nog naar Rijswijk[6] te brengen.’
Vledder schoof de kogels in een lade van zijn bureau.
‘Ik zal straks bellen.’
‘Hoe was de sectie.’
Vledder snoof.
‘Ik heb in mijn korte leven bij de recherche al zoveel gerechtelijke secties bijgewoond,’ sprak hij zuchtend. ‘Ik kan de procedure wel dromen. Nog een paar en dan doe ik de secties zelf… hebben we Rusteloos niet meer nodig.’
De Cock lachte.
‘Vledder, onze nieuwe patholoog-anatoom.’
De jonge rechercheur trok een grijns.
‘Morgen sta ik met dokter Rusteloos bij het lijk van Alfred van der Broek. Wanneer komt er een eind aan? Deze affaire begint aan mijn zenuwen te knagen en ik zie voorlopig nog geen licht in deze zaak.’
De Cock maakte een lichte schouderbeweging.
‘De schutter die Matthijs van Slooten en Alfred van der Broek vermoordde voelt zich tot nu vrij zeker van zijn zaak. We moeten hopen op een foutje… een overschatting van zijn superioriteit.’
‘En wanneer komt dat?’
‘Geen fl auw idee.’
Vledder keek De Cock schattend aan.
‘Ben je al bij Buitendam geweest.’
‘Ja.’
‘En?’
De Cock krabde op zijn achterhoofd.
‘Hommeles.’
‘Heeft hij jou weer eens van zijn kamer gejaagd?’
‘Hij begon mij te verwijten dat ik vanmorgen niet bij hem was gekomen. Toen ik verwees naar onze werkdruk, vond hij dat geen excuus.’ De Cock zei het laconiek.
‘Is hij belazerd!’ riep Vledder.
De Cock grinnikte om de reactie van zijn jonge collega.
‘Ik heb hem niet gevraagd of hij belazerd is. Dat leek mij niet behoorlijk.’ De oude rechercheur veranderde van toon. ‘Commissaris Buitendam,’ sprak hij rustig, ‘is vaak een angsthaas. Hij buigt als een knipmes voor de offi cier van justitie. Als die met een klacht komt, weet hij zich geen raad. Hij moet meer van zich afbijten en zijn personeel in bescherming nemen.’
‘Wie had geklaagd?’
‘Paul van Eldersloo.’
‘Directeur van Brilliance of Art?’
‘Volgens de officier van justitie had ik hem zonder dralen zijn Renoir moeten meegeven. De tweede klager was Justus van Rijsbergen. Hij had zich bij de offi cier van justitie beklaagd omdat ik hem zonder enige reden en zonder enig bewijs van moord had beticht.’
‘Heb je dat echt gedaan?’ vroeg Vledder lachend. De Cock grinnikte smalend.
‘Op de Brouwersgracht, toen ik naast hem in zijn prachtige Peugeot zat.’
‘Hoe reageerde hij?’
‘Woest. Ik kletste maar wat… kraamde wartaal uit.’
Vledder keek hem schuins aan.
‘Jij meende die rechtstreekse beschuldiging?’
‘Zeker meende ik dat,’ antwoordde De Cock beslist. ‘Ik verdenk Van Rijsbergen er niet alleen van dat hij Matthijs van Slooten tot moord heeft aangezet, maar ik houd ook de mogelijkheid open dat hij daarna zelf Van Slooten heeft vermoord om van een lastige getuige af te zijn.’
6
Gerechtelijk laboratorium.