De Cock en de dood van een kunstenaar
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #64
- Год: 2005
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-2208-8
- Жанр: Другие детективы
Электронная книга - «De Cock en de dood van een kunstenaar». Краткое содержание книги:
Barbara knikte.
‘Na ampele overwegingen raadde mijn vader mij aan om mij met u in verbinding te stellen. Volgens hem was u, rechercheur De Cock van het oude bureau Warmoesstraat, een vakbekwaam en betrouwbaar man.’
De oude rechercheur onderging de lof gelaten.
‘Werkte Matthijs van Slooten?’
Barbara schudde haar hoofd.
‘Matthijs heeft een handicap.’
‘Lichamelijk?’
‘Nee… Matthijs is nooit op school geweest. Hij kan niet lezen en schrijven. Ik ben al maanden bezig om hem enig begrip van taal bij te brengen.’
‘Dat lukte?’
‘Redelijk.’
‘Wat waren uw plannen?’
‘Hoe bedoelt u?’
‘Toekomstverwachtingen?’
Barbara zuchtte. Er gleed een smartelijke trek over haar gezicht.’
‘We hadden trouwplannen.’
De Cock keek haar scherp onderzoekend aan.
‘Trouwplannen?’ herhaalde hij verrast.
‘Ja. Ik heb Matthijs een tijdje geleden al aan mijn ouders voorgesteld. Ze vonden hem wel een aardige jongen. Ik heb hun ook mijn plannen uitgelegd. Ik werk al jaren op een gerenommeerd advocatenkantoor en heb een redelijk goed salaris. Daar zouden Matthijs en ik best samen van kunnen rondkomen.’
De Cock hield zijn hoofd iets schuin.
‘Hoe… eh, hoe reageerde Matthijs op uw plannen?’
Het gezicht van Barbara versomberde.
‘Matthijs vond zichzelf voor mij niet zo’n beste huwelijkskandidaat.’
De Cock toonde verbazing.
‘Waarom niet? Hij had geen lichamelijke gebreken en u bent een aantrekkelijke jonge vrouw.’
Barbara van Tollebeek sloot even haar ogen.
‘Ik denk,’ formuleerde ze voorzichtig, ‘dat Matthijs het niet zo’n prettig idee vond om volledig van mij afhankelijk te zijn. Ik denk dat hij ook een eigen inbreng in ons huwelijk wilde.’
‘Een fi nanciële inbreng?’
‘Ja.’
‘Hoe?’
Barbara staarde even voor zich uit. Er gleed een glimlach om haar volle lippen.
‘Matthijs was de laatste tijd nogal optimistisch. Hij sprak over een bruidsschat.’
De Cock trok zijn neus op.
‘Een bruidsschat is het geld of goed dat een bruid mee ten huwelijk brengt.’
‘Dat weet ik,’ zei Barbara, ‘maar de taalkennis van Matthijs is gering. Hij bedoelde een schat die hij als man bij ons huwelijk zou kunnen inbrengen.’
De Cock kauwde even op zijn onderlip.
‘Hoe… eh, hoe kwam hij aan die bruidsschat?’
Barbara maakte een hulpeloos gebaar.
‘Dat weet ik niet.’ Haar stem trilde een beetje. ‘Matthijs deed daar nogal geheimzinnig over.’
De Cock snoof.
‘Zo’n bruidsschat komt toch niet uit de lucht vallen?’
Barbara gebaarde afwerend.
‘Wanneer ik het onderwerp “bruidsschat” aanroerde, werd Matthijs kriegelig, bits. Hij wilde er niet over spreken. Ik heb het onderwerp toen maar laten rusten.’
De Cock boog zich weer iets naar haar toe.
‘U bent een intelligente jonge vrouw,’ sprak hij nadrukkelijk.
‘U zult toch geïnteresseerd zijn geweest naar de herkomst van die zogenaamde bruidsschat?’
Barbara liet haar hoofd iets zakken.
‘Natuurlijk was ik dat. Maar Matthijs was in zijn beleving vaak een groot kind, bij wie realiteit en fi ctie niet altijd scherp zijn gescheiden. Ik heb wel eens aan de mogelijkheid gedacht dat Matthijs in de overtuiging leefde dat hij een grote prijs in de loterij zou winnen.’
De Cock schonk haar een meelijwekkend lachje.
‘Kinderlijk.’
Barbara reageerde ongewoon fel.
‘Zo is… zo was Matthijs. Onvolwassen… met de emoties van een puber. Ik heb bij mijzelf wel eens een analyse gemaakt waarom ik van hem hield, en ik kwam tot de conclusie dat juist dat kinderlijke in hem mij zo aantrok… zijn geestelijke onvolwassenheid.’
De Cock keek haar verward aan.
‘Is dat een aantrekkelijk facet?’
‘Voor mij wel,’ zei Barbara met een strak gezicht. De Cock nam een kleine pauze. Hij streek met zijn volle hand over zijn brede kin. Hij voelde dat hij het moment had bereikt dat hij opening van zaken diende te geven, dat hij de jonge vrouw niet langer met zijn verhoor mocht pijnigen.
‘Ik heb het vermoeden, liever gezegd ik weet vrijwel zeker hoe Matthijs verwachtte zijn bruidsschat te kunnen verwerven.’
De jonge vrouw keek hem gespannen aan.
‘Ja?’
De Cock knikte.
‘Bloedgeld. Matthijs van Slooten heeft, ik weet nog niet in opdracht van wie, gisteravond op de Noordermarkt de kunstschilder Peter Karstens vermoord en diens waakhond doodgeschoten.’
Barbara van Tollebeek keek hem met open mond aan. Haar ogen rolden in de kassen. Bevend liet ze haar armen op het bureau van De Cock vallen.
‘Het is niet waar… het is niet waar… het is niet waar…’
Ze herhaalde het als een echo.
8
De Cock sloeg zijn armen over elkaar en wachtte geduldig tot Barbara van Tollebeek weer enigszins tot bedaren was gekomen. Hij wist uit ervaring dat het wegebben van een explosie aan emoties enige tijd vergde. Zo nu en dan keek hij bezorgd in haar richting. Haar herhaalde kreet ‘het is niet waar’ verstomde. Langzaam veranderde haar houding. De zachte, lijdzame trekken in haar gezicht verdwenen en verhardden. Haar huid werd strakker. Het was alsof ze van gedaante veranderde… alsof ze geheel metamorfoseerde. Met een scherpe blik keek ze de grijze speurder uitdagend aan.
‘Wat voor bewijzen heeft u,’ vroeg ze bijna ijzig.
‘Wat bedoelt u?’
‘Bewijzen dat Matthijs een moord heeft begaan?’
De veranderde opstelling van Barbara van Tollebeek bracht De Cock enigszins in verwarring.
‘Wij… eh, wij zijn,’ sprak hij aarzelend, ‘Matthijs van Slooten op het spoor gekomen door een man die hem enige dagen achtereen op de Noordermarkt, in de luwte van de hervormde kerk, had opgemerkt.’
De lippen van Barbara vormden een smalle lijn.
‘En?’
De Cock spreidde zijn handen.
‘Het slachtoffer, de kunstschilder Peter Karstens, woonde op de Noordermarkt en had daar ook zijn atelier. Blijkbaar heeft Matthijs van Slooten het gedrag van de kunstschilder eerst enige tijd geobserveerd voor hij op het juiste moment toesloeg.’
Barbara van Tollebeek wuifde nonchalant voor zich uit.
‘Dat is uw interpretatie,’ reageerde ze minachtend. ‘En niet meer dan dat.’
De Cock knikte traag.
‘Dat is volkomen juist… een interpretatie. Maar er is meer. We hebben in zijn woning aan de Haarlemmer Houttuinen een revolver gevonden, een Webley & Scott. Uit proeven in het Gerechtelijk laboratorium in Rijswijk zal blijken dat de kogels die Peter Karstens en zijn hond troffen, met deze Webley & Scott zijn afgevuurd.’
Barbara van Tollebeek snoof.
‘Zal blijken,’ herhaalde ze op verachtelijke toon. ‘Dat heb ik toch goed gehoord? U zei: zal blijken. In feite hebt u nog geen enkele vorm van bewijs. Mijn vriend Matthijs was een wapengek. Hij was verzot op vuurwapens… vooral revolvers. Hij noemde zijn Webley & Scott een brave vriend.’
Ze schudde verwoed haar hoofd.
‘Maar die bezetenheid bestempelt hem nog niet tot moordenaar. Altijd, of we nou naar de bioscoop gingen of naar een restaurant, Matthijs stak altijd zijn wapen bij zich. Het was een gewoontegebaar van hem.’
De Cock maakte een afwerend gebaar.
‘Staak je verzet, Barbara. Geloof me, het heeft geen enkele zin. Jouw halsstarrige houding leidt tot niets. De hond die door Matthijs werd doodschoten, had hem kort tevoren in zijn bil gebeten. Ik heb de beet van die hond, de wond aan de bil van Matthijs van Slooten, gezien. Ik heb ook het bloed gezien op de tanden van de dode hond. Ik heb er vertrouwen in dat uit tests zal blijken dat de dna-patronen van beide bloedmonsters overeenstemmen.’