De Cock en de dood van een kunstenaar
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #64
- Год: 2005
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-2208-8
- Жанр: Другие детективы
Электронная книга - «De Cock en de dood van een kunstenaar». Краткое содержание книги:
Vledder grijnsde.
‘Maria van Overloon.’
De Cock knikte.
‘Bel haar morgenochtend op en vraag of ze even bij ons aan de Warmoesstraat wil komen.’
‘Morgenochtend?’
De Cock wees naar de grote klok boven de deur van de grote recherchekamer.
‘Het is bijna twee uur. We kunnen Maria van Overloon toch niet midden in de nacht naar ons toe laten komen om haar een fotootje te laten zien.’
‘Kunnen we niet beter naar haar toe gaan?’
De Cock schudde zijn hoofd.
‘Ik wil niet dat iemand ons daar herkent en zich afvraagt wat wij aan het doen zijn. Het is volgens mij beter dat voorlopig niemand weet waar Maria verblijft.’
Vledder fronste zijn wenkbrauwen.
‘Waar ben je bang voor?’
De Cock zuchtte.
‘Zolang wij niet weten waarom Peter Karstens werd vermoord, mogen wij haar leven niet in de waagschaal stellen. Peter moet een dwingende reden hebben gehad om haar uit de gevarenzone te houden.’
De Cock liet zich in de stoel achter zijn bureau zakken. Hij keek naar Vledder, die achter zijn computer zat.
‘Heb je haar gebeld?’
De jonge rechercheur stopte even en knikte.
‘Ze heeft beloofd om tien uur hier te zijn.’
De Cock keek op zijn horloge.
‘Dan ben ik net op tijd.’
Maria van Overloon kwam in een natte zwarte regenmantel de grote recherchekamer binnen. Ze nam haar hoedje in de vorm van een zuidwester af en sloeg het uit. Regendruppels kletsten tegen het balatum. Ze liep naar het bureau van De Cock en bleef daar staan.
‘Weet u al wie Peter vermoordde?’
De Cock antwoordde niet. Hij gebaarde naar de stoel naast zijn bureau.
‘Ga zitten,’ sprak hij vriendelijk.
Maria liep naar de kapstok en deed haar natte regenjas uit. In een keurig, nauwsluitend zwart mantelpakje stapte ze terug naar De Cock en ging zitten. Ze frommelde even aan haar kraagje.
‘Gistermorgen gekocht. Peter wordt overmorgen begraven. Ik had nooit zwart in mijn garderobe.’
‘Het staat je goed.’
Maria van Overloon schonk hem een droeve grijns.
‘Zwart is mijn kleur niet.’
‘Waar wordt hij begraven?’
‘Op Zorgvlied, om twee uur. Bij zijn moeder in een eigen graf. Ik reken erop dat u ook komt.’
‘Ik kom,’ antwoordde De Cock bedaard.
Maria verschoof iets op haar stoel.
‘Weet u al iets?’
De Cock aarzelde even.
‘Wij weten wie Peter en zijn hond vermoordde.’
Ze reageerde verrast.
‘Werkelijk?’
‘Ja.’
‘Wat hebben jullie met hem gedaan?’
De Cock schudde zijn hoofd.
‘Niets.’
‘Niets?’ Verward keek ze hem aan.
De Cock wreef even met zijn vlakke hand over zijn gezicht.
‘Toen we hem vonden was hij dood.’
‘Vermoord?’
De Cock knikte.
‘Iemand schoot drie kogels door zijn hart.’
‘Wie?’
De Cock trok zijn schouders op.
‘Geen fl auw idee.’
‘Weet u waarom die man op Peter schoot?’
De Cock antwoordde niet direct.
‘Wij vermoeden,’ formuleerde hij toen voorzichtig, ‘dat hij dat deed in opdracht van iemand die hem daarvoor veel geld beloofde.’
‘Een huurmoordenaar.’
De Cock tuitte zijn lippen.
‘Zo zou je hem kunnen noemen.’
‘Lafbek!’ zei ze fel.
De Cock maakte een hulpeloos gebaar.
‘Huurmoordenaars zijn ook mijn vrienden niet.’
Maria van Overloon keek hem uitdagend aan.
‘En nu?’
‘Wat?’
‘Onderzoek gesloten?’
De Cock schudde zijn hoofd.
‘Wij hebben een beduimeld fotootje van de man met wie die huurmoordenaar contact heeft gehad. Dat fotootje wilden wij jou graag laten zien. Het is een slechte opname, in grote haast genomen. Hij is een beetje onscherp, maar volgens mij is de man wel te herkennen.’
Maria strekte haar rug.
‘Laat zien!’ antwoordde ze scherp.
De Cock nam de foto uit de lade van zijn bureau. Terwijl hij haar gezicht scherp in de gaten hield, schoof hij de foto langzaam naar haar toe. Hij zag hoe haar gelaatsexpressie veranderde. Haar ogen werden groot en haar mond zakte open.
‘Ken je die man?’
‘Dat… eh, dat is Justus van Rijsbergen,’ lispelde ze, ‘inkoper van het veilinghuis.’
‘Brilliance of Art?’
Maria knikte.
‘Met hem had Peter de grootste ruzie.’
9
De Cock schoof met een verveeld gezicht het beduimelde fototje van zich af.
‘Justus van Rijsbergen,’ verzuchtte hij, ‘inkoper van het veilinghuis Brilliance of Art. Hoe pakken we die vent aan? In feite hebben we niets. Die foto is geen enkel bewijs. De man staat er alleen op. Voor het feit dat hij op dat terras in gezelschap was van Matthijs van Slooten, hebben we alleen de verklaring van Barbara van Tollebeek.’
Vledder knikte.
‘Dat is waar.’
Vledder gebaarde voor zich uit.
‘Besef je, dat dit nu al de derde man van veilinghuis Brilliance of Art is met wie wij te maken krijgen. Alfred van der Broek, directeur Paul van Eldersloo en nu inkoper Justus van Rijsbergen. Het wordt tijd dat wij dat veilinghuis eens van dichtbij gaan bekijken.’
De Cock ging er niet op in.
‘Justus van Rijsbergen had hooglopende ruzie met de kunstschilder Peter Karstens. Dat weten we. Maar waarover die ruzie ging, de oorzaak van het geschil, dat kon of wilde Maria van Overloon ons niet vertellen. Achteraf herinnert ze zich alleen dat Peter Karstens, nadat Justus van Rijsbergen woedend uit zijn atelier was vertrokken, met een rood hoofd opmerkte…’
Vledder interrumpeerde lachend. ‘Die vent is een boef.’
De Cock grijnsde.
‘En daar moeten we het dan mee doen. Uit niets blijkt waarop die kwalifi catie “boef” is gebaseerd.’
Hij keek naar Vledder op.
‘Heb je hem al nagetrokken?’
‘Wie?’
‘Die Justus van Rijsbergen.’
‘Ja, zeker, maar Justus van Rijsbergen komt in onze administratie niet voor. Bij ons staat hij dus niet als “boef” te boek. Ook de beide andere heren van Brilliance of Art hebben een ongeschonden status.’
De Cock grinnikte.
‘Wij zouden hun op basis hiervan zonder enig bezwaar een bewijs van goed gedrag kunnen geven.’
Vledder moest er smalend om lachen.
‘Ik heb voor zo’n bewijs van goed gedrag wel enige bedenkingen. Ik heb zo het gevoel dat die drie heren van het veilinghuis heel nauw bij de moord op Peter Karstens zijn betrokken.’
‘Dat gevoel bekruipt mij ook,’ sprak De Cock traag. ‘Hoe bewijzen we dat?’
‘Dat zou jij moeten weten, De Cock. Jij bent een oude rot in het recherchevak.’
Er gleed een brede grijns over het gezicht van De Cock.
‘Dat is,’ gniffelde hij, ‘geen garantie voor het oplossen van een moord.’
‘Dacht ik.’
De Cock schudde zijn hoofd.
‘Maar in verband met het fotootje van Barbara,’ sprak hij ernstig, ‘zullen we die Justus van Rijsbergen toch stevig moeten benaderen.’
Vledder knikte.
‘En denk eens aan de hoogoplopende ruzie tussen hem en Peter Karstens. Het kan voor Van Rijsbergen wel eens de aanleiding zijn geweest om zich met Matthijs van Slooten in verbinding te stellen.’
De Cock vulde aan:
‘Om met hem samenzwerend een doodvonnis over Peter Karstens uit te spreken.’
‘Dat zou best wel eens kunnen,’ zei Vledder.