De Cock en de dood van een kunstenaar
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #64
- Год: 2005
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-2208-8
- Жанр: Другие детективы
Электронная книга - «De Cock en de dood van een kunstenaar». Краткое содержание книги:
De Cock gebaarde naar de deur.
‘Gaat u mee naar binnen?’
Justus van Rijsbergen schudde zijn hoofd.
‘Ik wil dat niet nog eens zien als het niet hoeft.’
De Cock keek naar het bleke gezicht van de man.
‘U mag hier niet vertrekken. Ik wil straks nog even met u praten.’
Van Rijsbergen duimde over zijn rug.
‘Mag ik in mijn auto gaan zitten?’
De Cock zwaaide met zijn hand als instemming.
Met Vledder in zijn kielzog liep de oude rechercheur de woning van Alfred van der Broek binnen. Overal brandde licht. Bijna aan het eind van een brede gang troffen ze links een half openstaande deur, die naar de woonkamer leidde. Omzichtig betraden ze het vertrek. In het midden van de kamer stond een grote ronde tafel met rondom vier comfortabele lederen fauteuils. Rechts in het vertrek, naast een van de fauteuils, lag op zijn rug Alfred van der Broek. Zijn armen lagen iets gespreid naast zijn lichaam. De handen staken klauwend omhoog. Zijn fl etsgroene ogen boven de opbollende wangen staarden wijdopen in het niets. De Cock hurkte bij hem neer en bezag de bloedvlek op het hagelwitte overhemd. Met de rug van zijn hand voelde hij even aan de wang van het slachtoffer. Daarna keek hij schuin omhoog naar Vledder.
‘Als de wonden van de kogels weer dicht bij elkaar rond het hart zijn gegroepeerd, dan heeft deze moord veel weg van de moord op Matthijs van Slooten.’
Vledder knikte.
‘Dezelfde modus operandi,’ verzuchtte hij. ‘Ook nu moet het slachtoffer zelf de toegangsdeur tot zijn woning voor zijn moordenaar of moordenares hebben opengemaakt en die persoon zonder argwaan hebben toegelaten.’
De Cock kwam weer overeind.
‘Waarschuw de meute.’
‘Dat heb ik daarnet in de Warmoesstraat de wachtcommandant al laten doen.’
De Cock knikte goedkeurend.
‘Prima. Wacht jij hier op de fotograaf, de lijkschouwer en mogelijk de dactyloscoop. Dan maak ik buiten nog even een babbeltje met Justus van Rijsbergen… voor hij er ondanks mijn verzoek toch vandoor gaat.’
De Cock verliet de woning. Geparkeerd tussen de bomen aan de rand van de gracht stond een grote zwart glimmende Peugeot 607. De oude rechercheur trok het portier van de wagen open en ging naast Van Rijsbergen zitten. De man had weer wat kleur op zijn wangen. Met een blik van verwondering keek hij naar De Cock.
‘Bent u nu al klaar met uw onderzoek?’
In zijn stem klonk ongeloof.
De Cock glimlachte.
‘Dit is pas het begin. Ik wilde u niet te lang van uw tijd beroven.’
Hij pauzeerde even.
‘Was u bevriend met Alfred van der Broek?’
Van Rijsbergen schudde zijn hoofd.
‘Alfred van der Broek was niet meer dan een collega. Niet erg gezien onder het personeel, maar een prima kracht. Alfred had zich ziek gemeld. Omdat ik in de Warmoesstraat toch dicht bij hem in de buurt was, besloot ik om even naar hem toe te gaan om te zien hoe het met hem ging.’
De Cock glimlachte.
‘U hebt het gezien. Alfred van der Broek kunt u straks op het veilinghuis met volle overtuiging van de lijst van medewerkers schrappen.’
Van Rijsbergen draaide zich met een ruk naar hem toe. Zijn blauwe ogen fl itsten.
‘Dat is een onkiese, een onbetamelijke opmerking,’ sprak hij zwaar snuivend. ‘Ik had van een man van uw kaliber meer egards verwacht.’
De Cock trok achteloos zijn schouders op.
‘Het is onzinnig om een dode werknemer op de loonlijst te laten staan.’
Het gezicht van Justus van Rijsbergen kleurde felrood.
‘Ik zal mij over uw gedrag… uw uitlatingen bij de offi cier van justitie beklagen.’
De oude rechercheur grijnsde breed.
‘U kent mijn naam en weet hoe u die moet spellen… De Cock, met ceeooceekaa.’
Van Rijsbergen ademde diep.
‘Ik wil dat u mijn wagen verlaat.’
De Cock schudde zijn hoofd.
‘Ik ben nog niet klaar met u. Ik acht het als mijn plicht u een paar zaken in overweging te geven.’
Van Rijsbergen klemde even zijn lippen opeen.
‘Daar sta ik niet voor open. U behoeft mij geen zaken in overweging te geven.’
De Cocks gezicht stond ernstig.
‘Toch wel. En ik raad u aan even goed naar mij te luisteren. Ik zeg dit zonder enige schroom. Ik verdenk u ervan de moord op Peter Karstens te hebben beraamd. Ik kan die verdenking niet onderbouwen. Ik heb daarvoor geen afdoende bewijs… nog niet.’
‘Onzin.’
De Cock negeerde de opmerking.
‘Ik ben er vrijwel van overtuigd, dat Alfred van der Broek van uw plannen inzake Peter Karstens op de hoogte was. Ik beken het u ruiterlijk… ook deze overtuiging is niet op feiten gebaseerd.’
Van Rijsbergen gromde.
‘Wat kletst u dan?’
De Cock ging onverstoorbaar verder.
‘Alfred van der Broek is dood… vermoord. Ik kwalifi ceer die moord als een wraakactie van iemand die zijn en uw plannen inzake Peter Karstens kende.’
De oude rechercheur zweeg even voor het effect.
‘Realiseert u zich,’ sprak hij met grote stelligheid, ‘dat degene die Alfred van der Broek vermoordde, vermoedelijk ook uw dood op het oog heeft. Ik geef u in overweging deze zaken te overdenken. Leg nu, in ieder geval vandaag nog, een bekentenis bij mij af. Het is wellicht de enige mogelijkheid om uw leven te redden.’
Justus van Rijsbergen startte de motor van zijn Peugeot.
‘Ik verzoek u nogmaals mijn auto te verlaten. Ik heb lang genoeg naar uw wartaal geluisterd.’
De Cock keek de man van terzijde aan.
‘U bent gehuwd?’
‘Ja.’
De Cock deed het portier open en zette één been buiten de wagen.
‘Ik hoop,’ sprak hij ernstig, ‘dat u uw nalatenschap afdoende hebt geregeld.’
Nadat Justus van Rijsbergen met zijn Peugeot 607 kwaad van de Brouwersgracht was weggereden, liep De Cock terug naar de woning van Alfred van der Broek. Hij vond Vledder in de woonkamer. De jonge rechercheur doorzocht diep voorovergebogen de inhoud van een ouderwetse secretaire. De Cock blikte om zich heen. Tot zijn verbazing was het lijk al uit de kamer verdwenen. Hij liep op Vledder toe.
‘Dat heb je snel gedaan,’ sprak hij bewonderend. De jonge rechercheur kwam overeind en draaide zich glimlachend om.
‘Iedereen had haast. Bram van Wielingen was in een paar minuten klaar met zijn foto’s en dokter Den Koninghe nam na de lijkschouwing niet eens de tijd om zijn bril zorgvuldig schoon te maken.’
De Cock lachte.
‘De lijkschouwer heeft toch wel tegen je gezegd dat het slachtoffer was overleden?’
Vledder grinnikte.
‘Verder dan: hij is dood, kwam hij niet.’
‘Tijdstip van overlijden.’
‘De dokter schatte dat het slachtoffer slechts enkele uren dood was.’
De Cock fronste zijn wenkbrauwen.
‘Heeft hij de ogen van het slachtoffer gesloten?’
Vledder knikte.
‘Dat was het eerste wat hij deed.’
‘Heeft hij in de borst de kogelwonden bekeken?’
Vledder knikte weer.
‘Drie. Ze zaten net zo dicht bij elkaar als bij het lijk van Matthijs van Slooten.’
De jonge rechercheur keek op zijn horloge.
‘Ik moet er als de bliksem vandoor.’
‘Waarheen?’
Vledder gebaarde.
‘Naar het sectielokaal op Westgaarde. Vanmiddag om twee uur doet dokter Rusteloos de gerechtelijke sectie op het lijk van Matthijs van Slooten. Als ik jou eerst naar de Kit breng, kom ik te laat.’
‘Oké dan. Heb je de sleutels van dit pand gevonden?’
Vledder tastte in een zijzak van zijn leren jack en gaf De Cock een sleutelbos.
‘Ik heb de voordeur nog niet geprobeerd. Maar de sleutel van deze secretaire zit aan de bos.’