Każde martwe marzenie

Luwo-asw-No­da­res chrząk­nął i za­czął szyb­ciut­ko:

— To wszyst­ko ry­sun­ki Ne­al­li, dziew­czyn­ki oca­lo­nej z Glew­wen-On. Była je­dy­nym tro­pem łą­czą­cym nas z oso­bą uży­wa­ją­cą imie­nia Ka­nay­oness Da­era.

Trze­ci nad­sta­wił ucha.

— A to — szef Nory roz­dał im kart­ki — wy­bra­ny frag­ment ra­por­tu od­dzia­łu Gór­skiej Stra­ży zna­ne­go jako Czer­wo­ne Szóst­ki.

Gen­trell nie mu­siał tego czy­tać, bo znał ten ra­port pra­wie na pa­mięć. Mar­twy stwór, na któ­re­go straż­ni­cy na­tknę­li się w cza­sie wę­drów­ki przez Mrok, był do­kład­nie taki sam jak te na ry­sun­kach.

— Ob­róć­cie kart­ki — po­le­cił ce­sarz. — Ma­cie tam część ra­por­tu Dru­gie­go Szczu­ra znad Wen­der­ladz­kie­go Ba­gna.

Gen­trell prze­biegł wzro­kiem rów­ne rzę­dy li­ter: „Osiem stóp wzro­stu, czte­ry ręce, duże kły…”. Opis pa­so­wał do ry­sun­ków le­piej na­wet niż to, co wy­ci­snę­li z Gór­skiej Stra­ży.

— Ta­kie wła­śnie stwo­rze­nie, i jesz­cze jed­no, jak­by wiel­ki ro­bak, po­ja­wi­ło się wczo­raj na ba­gnie. Po­wtó­rzę, że­by­ście do­brze mnie zro­zu­mie­li: to nie zwy­kła be­stia z Uro­czy­ska, tyl­ko naj­wy­raź­niej in­te­li­gent­na, no­szą­ca ubra­nie i wal­czą­ca bro­nią isto­ta. Ktoś z was sły­szał kie­dy­kol­wiek o czymś ta­kim?

To było py­ta­nie re­to­rycz­ne.

— Ja też nie. A ja­kieś le­gen­dy z okre­su Wo­jen Bo­gów?

Luwo chrząk­nął.

— Jed­na, dość krót­ka opo­wiast­ka o Ower­th­cie, czwo­ro­rę­kiej be­stii Nie­chcia­nych, z któ­rą zmie­rzył się, i któ­rą oczy­wi­ście po­ko­nał, Pan Burz.

Po­pa­trzy­li po so­bie. Opo­wiast­ki i le­gen­dy z cza­sów Wo­jen Bo­gów ro­bi­ły się ostat­nio nad­zwy­czaj ak­tu­al­ne.

— Uda­ję się nad Ba­gno. Cza­row­ni­cy z te­le­por­tem cze­ka­ją już pod mia­stem. Prze­rzu­cą mnie przez góry do twier­dzy Uwir, we­zmę stam­tąd cały za­sra­ny pułk i zbie­ra­jąc co się da po dro­dze, ru­szę na po­moc Dru­gie­mu. Za trzy dni bę­dzie­my na miej­scu.

Trze­ci, wi­dząc, w jaki spo­sób ce­sarz kła­dzie co chwi­la dłoń na rę­ko­je­ści mie­cza, wes­tchnął pod no­sem.

Och, do cho­le­ry, wca­le nie cho­dzi­ło o to, że Sa­lu­rin po­trze­bu­je ja­kiejś po­mo­cy. Wy­star­czył­by je­den ce­sar­ski roz­kaz, a dwa­dzie­ścia ty­się­cy żoł­nie­rzy po­ma­sze­ro­wa­ło­by w stro­nę ba­gna, i to naj­szyb­szym moż­li­wym tem­pem. Kre­gan-ber-Ar­lens miał już dość prze­su­wa­nia oło­wia­nych żoł­nie­rzy­ków po ka­mien­nej ma­pie. Chciał dzia­łać. I chy­ba naj­le­piej bę­dzie, je­śli rze­czy­wi­ście po­zwo­lą mu na tę eska­pa­dę. Osiem, może dzie­sięć dni i zja­wi się z po­wro­tem w zam­ku.

Co złe­go może mu się stać w ser­cu Im­pe­rium?

* * *

— Pani.

— Pani.

Dwa bliź­nia­cze po­wi­ta­nia, dwa bliź­nia­cze ukło­ny. Do­wo­dzą­cy kor­pu­sem sło­ni Brim­gorn Uvie oraz na­czel­ny mag ar­mii Umne­res z Luwi przy­by­li na na­ra­dę do­kład­nie o cza­sie. To do­brze. Te­raz spóź­nial­stwo by­ło­by nie­wy­ba­czal­ne.

Za­padł już zmrok i wnę­trze na­mio­tu oświe­tlał tu­zin lamp oraz lich­tarz sto­ją­cy po­środ­ku sto­łu. Poza na­mio­tem woj­ska roz­sta­wia­ły się ni­czym do bi­twy, ma­jąc przed sobą nie wia­do­mo do­kład­nie ja­kie siły wro­ga. Wy­glą­da­ło na to, że tej nocy nie­wie­lu lu­dzi za­zna snu. Gra­ły trąb­ki, grzmia­ły bęb­ny, nad par­ska­nie wierz­chow­ców jaz­dy wy­bi­ja­ły się po­ry­ki­wa­nia sło­ni.

Mu­zy­ka za­po­wia­da­ją­ca rzeź.

Kos­se Olu­wer i Wuar Sam­po­re cze­ka­li już przy sto­le. Obaj w peł­nym rynsz­tun­ku, któ­re­go za­pew­ne nie zdej­mą przez wie­le naj­bliż­szych go­dzin. Obaj spię­ci i go­to­wi, ni­czym dwie spra­gnio­ne krwi sza­ble cze­ka­ją­ce pod ręką.

Jej sza­ble. Jej broń.

Gen­no La­skol­nyk nie zo­stał za­pro­szo­ny na­wet jako gość albo ob­ser­wa­tor w imie­niu Im­pe­rium. Co naj­mniej jed­na z jego ko­biet była cza­row­ni­cą, a ni­g­dy nie wia­do­mo, co ktoś taki jak ona po­tra­fi. I ile po­tra­fią inni. Gdy­by De­ana chcia­ła, by Krwa­wy Ka­hel­le po­znał jej pla­ny, sama wy­sła­ła­by mu ra­port z tej na­ra­dy. W tej chwi­li „go­ście” z Me­ekha­nu od­po­czy­wa­li w głów­nym obo­zie pod ści­słą stra­żą. Dla wła­sne­go bez­pie­czeń­stwa i dla jej spo­ko­ju.

De­ana spoj­rza­ła uważ­nie na obu af’ge­mi­dów. Po­nie­waż do tej pory nie wy­bra­ła żad­ne­go z nich na głów­no­do­wo­dzą­ce­go, dla wszyst­kich było ja­sne, że to ona, Pło­mień Aga­ra, Pani Oka, stoi na cze­le ar­mii. Przy­naj­mniej for­mal­nie, jako przed­sta­wi­ciel­ka księ­cia. Zresz­tą, to było do­bre dla mo­ra­le wojsk. A na­wet gdy­by La­we­ne­res nie le­żał nie­przy­tom­ny w pa­ła­cu, tyl­ko oso­bi­ście stał przy tym sto­le, ja­każ by­ła­by róż­ni­ca? On też ni­g­dy nie do­wo­dził w bi­twie i też mu­siał­by się zda­wać na po­ra­dy swo­ich af’ge­mi­dów. W jej obec­no­ści przy­naj­mniej nie ośmie­la­li się ro­bić spro­śnych uwag.