De Herrezen Draak

Stommeling! schreeuwde hij zichzelf toe. Hiervoor heb je die bloed-dingen op de eerste plaats afgestoken. Lichtverblinde stommeling! Hij had geen tijd om zich op de muur terug te trekken. Met tollende vechtstok stortte hij zich op de soldaten voor ze de kans kregen zich te verweren. Hij belandde tussen hen in, raakte hoofden, zwaarden en knieën, alles wat hij kon raken, in de wetenschap dat het er te veel waren. Hij besefte dat deze domme worp met de stenen elke kans voor Egwene en de anderen om zeep had geholpen.

In het licht van de lantaarns die de mannen hadden laten vallen om hun zwaard te grijpen, stond Sandar opeens naast hem en zijn dunne stok wervelde zelfs nog sneller dan Marts vechtstok. Gevangen tussen twee stokvechters vielen de soldaten als kegels op een baan neer. Sandar staarde hoofdschuddend naar de gevallen mannen. ‘Verdedigers van de Steen! Ik heb Verdedigers aangevallen! Ze zullen mijn hoofd op een blad...! Wat heb je met die sleuf gedaan, gokker? Dat licht en die donder die stenen verbrijzelden. Heb je de bliksem opgeroepen?’ Sandar begon te fluisteren. ‘Heb ik me aangesloten bij een geleider?’

‘Vuurwerk,’ zei Mart kortaf. Zijn oren tuitten nog, maar hij hoorde nog meer op steen stampende laarzen naderen. ‘De cellen, man! Breng me naar de cellen voor er nog meer komen.’

Sandar vermande zich. ‘Deze kant op!’ Hij schoot een zijgang in, weg van de naderende laarzen. ‘We moeten ons haasten! Ze zullen ons doden als ze ons vinden!’ Ergens boven hen begonnen gongen alarm te slaan en er klonken nog meer donderende klappen in de Steen. Ik kom eraan, dacht Mart toen hij achter de dievenvanger aan rende. Ik krijg jullie eruit of ik sterf! Dat beloof ik!

De noodgongen weergalmden daverend door de Steen, maar Rhand schonk ze even weinig aandacht als het gebulder dat hij eerder als gedempt gedonder van ergens beneden had opgevangen. Zijn zij deed pijn. De oude wond brandde, was tijdens zijn klim tegen de burchtmuur een verscheurende pijn geworden. Ook die pijn schonk hij geen enkele aandacht. Een scheve glimlach lag op zijn gezicht verstard, een afwachtende, bevreesde glimlach die hij niet had kunnen wegvegen, zelfs als hij dat gewild had. Het was nu zo dichtbij. Waarvan hij had gedroomd. Callandor.

Eindelijk kan ik het afmaken. Hoe dan ook, het zal voorbij zijn. De dromen, de verleiding, de spot en de jacht. Ik ga er een eind aan maken.

In zichzelf lachend haastte hij zich door de donkere gangen van de Steen van Tyr.

Egwene hield een hand voor haar gezicht en kromp ineen. Ze had een bittere smaak in haar mond en ze had dorst. Rhand? Wat? Waarom droom ik opnieuw van Mart, helemaal vermengd met Rhand en schreeuwend dat hij eraan komt? Wat?

Ze sloeg haar ogen op en staarde naar de grijze stenen muren en de walmende rietfakkel in de flikkerende schaduwen. Ze gilde toen ze zich alles herinnerde. ‘Nee! Ik laat me niet opnieuw ketenen! Ik wil geen halsband meer! Nee!’

Nynaeve en Elayne stonden meteen naast haar, probeerden haar te kalmeren, maar hun gewonde gezichten stonden zo bezorgd en bevreesd dat Egwene hen niet wilde geloven. Uiteindelijk hield ze op met gillen, doordat ze er waren, hier, gewoon bij haar. Ze was niet alleen. Gevangen, maar niet alleen. En niet met een halsband. Ze probeerde overeind te komen en ze hielpen haar. Ze moesten haar helpen, iedere spier deed pijn. Ze kon zich iedere onzichtbare klap van het handgemeen herinneren. Het had haar helemaal gek gemaakt toen ze besefte... Daar wil ik niet aan denken. Ik moet bedenken hoe we kunnen ontsnappen. Ze schoof naar achteren zodat ze tegen de muur kon leunen. Pijnscheuten vochten met haar uitputting. Die strijd na haar weigering zich over te geven, had haar laatste restje kracht gekost en de blauwe plekken leken zelfs nog meer kracht te zuigen. De cel was volkomen leeg, afgezien van hun drieën en de toorts. De vloer was kaal, koud en hard. De deur van ruwe planken, vol splinters, alsof ontelbare vingers er vergeefs aan hadden gekrabd, vormde de enige onderbreking van de muren. In de steen stonden boodschappen gekrast, de meeste in een bevend handschrift. Moge het Licht me genadig zijn en me laten sterven, was er een van. Ze zette dat uit haar hoofd.

‘Zijn we nog steeds afgeschermd?’ mompelde ze. Zelfs praten deed pijn. Toen Elayne knikte, besefte ze al dat ze het nier had hoeven vragen. De opgezette wang van de goudblonde vrouw en haar open lip en blauwe oog gaven voldoende antwoord, als haar eigen pijn het haar al niet verteld had. Als Nynaeve in staat was geweest de Ware Bron te bereiken, zouden ze zeker geheeld zijn.