De Herrezen Draak

Het gaf hem een veiliger gevoel de Steen vanuit de schaduw te bekijken, maar niet bemoedigender. De stadsmuur was lang niet zo dik als andere die hij in Caemlin of Tar Valon had gezien, niet meer dan een pas breed, verstevigd door grote stenen steunberen die nu in het duister verborgen waren. Een pas was natuurlijk breed genoeg om te belopen, maar aan beide kanten betekende het een val van tien stap. In het donker, ver boven de straatstenen. Maar sommige bloedhuizen staan er met de achterkant tegenaan, dus ik kan er vrij simpel op komen en het loopt bloedrecht naar die vervloekte Steen! Dat was zo, maar de gedachte bood weinig troost. De zijkant van de Steen leek wel een bergwand. Terwijl hij de hoogte opnieuw opnam, sterkte hij zich met de gedachte dat hij het aankon. Natuurlijk kan ik dat. Net als die rotswanden in de Mistbergen. Ruim honderd pas steil omhoog tot de tinnen. Lager moesten er schietgaten zitten, maar in de nacht kon hij die niet zien. En hij kon zich niet door zo’n gat persen. Bloedvuur, zo’n honderd pas hoog. Misschien wel honderdtwintig. Ik mag branden, zelfs Rhand zou nooit proberen zoiets te beklimmen. Maar het was de enige weg die hij had gevonden. Iedere poort die hij had gezien, zat potdicht en leek sterk genoeg om een kudde stieren tegen te houden. Bovendien stond bij elke poort een wacht van een tiental soldaten met helmen en borstkurassen en zwaarden aan de zij. Opeens keek hij met knipperende ogen naar de zijkant van de Steen. Daar klom écht een dwaas omhoog, slechts zichtbaar als een bewegende schaduw in het maanlicht. Hij was al halverwege en er lag een diepte van zeventig pas onder hem. Dus dat is een dwaas? Nou, ik ben even stom, omdat ik ook naar boven ga. Bloedvuur, hij veroorzaakt daarbinnen waarschijnlijk een alarm, waarna ik gevangen word genomen. Hij kon de klimmer niet meer zien. Wie is dat in Lichtsnaam? Wat doet het ertoe wie het is? Bloedvuur, dit is een vervloekt slechte weddenschap. Ik zal van allemaal een kus eisen, zelfs Nynaeve! Hij verschoof om te zien of hij op de muur een plek kon vinden die te beklimmen was en opeens voelde hij staal tegen zijn hals. Instinctief sloeg hij het weg en veegde met zijn stok de benen onder de bewapende man vandaan. Iemand anders schopte zijn voeten weg en hij viel bijna boven op de man die hij ten val had gebracht. Hij rolde weg over de dakpannen, waardoor hij de rol vuurwerk verloor. Als dat op de straat valt, breek ik hun nek! Zijn stok wervelde rond; hij voelde hoe die vlees trof en hoorde wederom gegrom. Toen werden er twee speerpunten tegen zijn keel gedrukt.

Hij verstarde met uitgespreide armen. De punten van twee korte speren, dof, zodat ze nauwelijks het zwakke licht van de maan opvingen, prikten stevig in zijn huid, maar het begon nog niet te bloeden. Zijn ogen gleden omhoog naar de gezichten van de onbekenden, maar ze hadden doeken om het hoofd en zwarte sluiers bedekten hun gezicht, behalve hun ogen, die hem fel aanstaarden. Bloedvuur, ik ben tegen echte dieven opgelopen! Wat is er met mijn geluk gebeurd? Hij mat zich een grijns aan, met heel veel wit van zijn tanden, zodat ze dat in het donker goed konden zien. ‘Ik ben niet van plan jullie werk te onderbreken, dus als jullie mij laten gaan, kunnen jullie verder en zal ik niks zeggen.’ De gesluierde mannen bewogen niet, hun speren evenmin, ik wil net zomin waarschuwingskreten als jullie. Ik zal jullie niet verraden.’ Ze bleven als standbeelden op hem neerkijken. Bloedvuur, ik heb hier geen tijd voor. Tijd om de stenen te laten rollen. Een ijzingwekkend moment dacht hij dat de woorden in zijn hoofd vreemd klonken. Hij klemde zijn vechtstok naast hem nog steviger vast en gaf bijna een schreeuw toen iemand op zijn pols ging staan. Hij keek opzij om te zien wie het was. Bloedvuur, stommeling die ik ben. Ik vergat die man waar ik bijna op viel. Hij zag echter een andere schaduw bewegen, achter degene die op zijn pols stond en besloot dat het toch maar goed was dat hij de vechtstok niet had kunnen gebruiken.