De Herrezen Draak

‘Alléén, naamloze?’ vroeg Rhuarc.

‘Nou ja, er lijkt niemand anders te zijn,’ merkte Mart droogjes op. ‘Of willen jullie misschien helpen? Jullie schijnen zelf belangstelling voor de Steen te hebben. Als jullie van plan zijn naar binnen te gaan, zouden we misschien kunnen samenwerken. Het is een gewaagde worp met de stenen, hoe je het ook bekijkt, maar ik heb het geluk aan mijn kant.’ Tot dusver dan toch. Ik ben tegen zwartgesluierde Aiel aangelopen en ze hebben me de keel niet afgesneden. Op meer geluk mag ik toch niet hopen. Bloedvuur, bet zou niet gek zijn om daarbinnen enkele Aiel bij me te hebben. ‘Je kunt het slechter treffen dan op mijn geluk te gokken.’

‘We zijn hier niet voor gevangenen, gokker,’ zei Rhuarc.

‘Het is tijd, Rhuarc.’ Mart wist niet van welke Aiel dit kwam maar Rhuarc knikte.

‘Ja, Gaul.’ Hij liet zijn ogen van Mart naar Juilin glijden en weer terug. ‘Geef niet de kreet “te wapen”.’ Hij draaide zich om en was na twee stappen in de nacht opgegaan.

Mart schrok. De andere Aiel waren eveneens verdwenen, waardoor hij achterbleef met de dievenvanger. Tenzij ze iemand hebben achtergelaten om ons in de gaten te houden. Bloedvuur, hoe kan ik dat weten? ‘Ik hoop dat jij evenmin van plan bent mij tegen te houden,’ zei hij tegen Sandar, terwijl hij de rol vuurwerk weer op zijn rug slingerde en de vechtstok oppakte, ik ben van plan naar binnen te gaan, langs je heen, over je heen, hoe dan ook.’ Hij liep naar de schoorsteen om het blik te pakken. Het hengsel voelde nu echt warm aan. ‘Die vriendinnen van jou,’ zei Sandar. ‘Komen ze uit jouw geboortestreek?’

Mart keek hem fronsend aan en had liever gehad dat het wat lichter was geweest, zodat hij het gezicht van de ander beter had kunnen zien. De stem van die vent klonk vreemd. ‘Wat weet je van ze?’ ik weet dat ze in de Steen zijn. En ik weet een poortje bij de rivier waar een dievenvanger met een gevangene naar binnen kan komen, om hem naar de kerkers te brengen. De cellen waar jouw vriendinnen in zullen zitten. Als je me wilt vertrouwen, gokker, kan ik je zover brengen. Wat er daarna gebeurt, laten we aan het toeval over. Misschien haalt je geluk ons er weer levend uit.’

‘Ik heb altijd geluk,’ zei Mart langzaam. Heb ik genoeg geluk om hem te vertrouwen ? Het idee om net te doen of hij een gevangene was, stond hem niet erg aan. Het leek een leugen die te gemakkelijk waarheid kon worden. Maar hij zette evenveel op het spel als hij in het donker driehonderd voet steil omhoog klom.

Hij wierp een blik op de stadsmuur en verstijfde. Er stroomden schaduwen overheen; vage dravende gestalten. Hij wist zeker dat het Aiel waren. Het moesten er ruim honderd zijn. Ze verdwenen, maar nu kon hij omhoog kruipende schaduwen zien op de steile muur van de Steen van Tyr. Dat betekende het eind van zijn plan. Die ene kerel van daarstraks kon misschien zonder alarm binnenkomen, maar met honderd Aiel of meer kon je evengoed de klokken gaan luiden. Maar misschien zouden ze voor afleiding zorgen. Als zij daarboven in de Steen voor voldoende opwinding zorgden, zouden de bewakers misschien minder opletten als een dievenpakker een dief binnenbracht. Ik kan net zo goed iets aan de verwarring toevoegen. Ik heb er genoeg moeite voor gedaan. ‘Goed dan, dievenpakker. Maar besluit niet op het laatste moment dat ik een dief ben. We kunnen naar die poort van jou toegaan zodra ik de mierenhoop wat heb opgepookt.’ Hij meende dat Sandar zijn wenkbrauwen optrok, maar hij was niet van plan de man meer te vertellen.

Sandar volgde hem over de daken en klom even gemakkelijk als hij. Het dak van het laatste huis was slechts iets lager dan de stadsmuur, waardoor ze zich gewoon konden optrekken en niet hoefden te klimmen.

‘Wat ben je van plan?’ fluisterde Sandar. ‘Wacht hier op me.’

Met het bungelende blik in de ene hand en de vechtstok horizontaal voor zich haalde Mart diep adem en begaf zich op weg naar de Steen. Hij probeerde er niet aan te denken hoe diep het was tot de straat. Licht, die bloedmuur is drie voet breed! Ik kan er in mijn slaap nog geblinddoekt overheen! Drie voet breed, in het duister, en ruim vijftig voet boven de straatstenen. Hij probeerde zich ook niet af te vragen of Sandar er bij zijn terugkomst nog zou zijn. Hij wilde eigenlijk helemaal niet ingaan op dat dwaze idee om net te doen of hij een dief was, gevangen door die man, maar de kans was groot dat Sandar bij zijn terugkomst gevlogen zou zijn om met nog meer mannen terug te keren en hem echt gevangen te nemen. Denk er niet aan. Doe wat je moet doen. Ik kan tenminste eindelijk zien wat er gebeurt. Zoals verwacht bevond er zich een schietsleuf in de muur van de Steen, een hoge smalle opening waar een boogschutter doorheen kon schieten. Als de Steen werd aangevallen, zouden de soldaten een mogelijkheid willen hebben om iedereen tegen te houden die deze weg wilde gebruiken. De spleet was nu donker. Er leek daarbinnen niemand op de uitkijk te staan. Daar had hij van tevoren evenmin aan willen denken.