De Herrezen Draak

‘Er is te veel wat je niet weet,’ mopperde Perijn. Hij tuurde de kamer in en wilde huilen. Zarine leek zo klein, zoals ze daar lag, zo hulpeloos. Faile, ik zweer je dat ik je voortaan altijd en overal Faile zal noemen. ‘Waarom doe je niks?’

‘Alhoewel de val is dichtgeklapt, Perijn, vangt hij nog steeds iedereen die deze kamer binnenstapt. Ik zou niet eens bij haar kunnen komen zonder zelf in de val te raken. En ik heb vanavond dingen te doen.’

‘Bloedvuur, Aes Sedai! Bloedvuur voor je dingen! Die Wereld der Dromen! Is het net zoiets als de wolfsdromen? Je zei dat die Droomsters soms wolven zagen.’ ik heb je verteld wat ik weet,’ zei ze scherp. ‘Voor jou is het de hoogste tijd om te vertrekken. Lan en ik moeten naar de Steen. We kunnen niet langer wachten.’

‘Nee.’ Hij zei het kalm, maar toen Moiraine haar mond opendeed, sprak hij harder. ‘Nee! Ik laat haar niet in de steek.’ De Aes Sedai haalde diep adem. ‘Mij best, Perijn.’ Haar stem was als ijs, kalm, glad. ‘Blijf, als je dat wilt. Misschien zul je de komende nacht overleven. Lan!’

Zij en de zwaardhand schreden de gang door naar hun kamers. Enkele tellen later keerden ze terug. Lan droeg zijn van kleur veranderende mantel en ze verdwenen zonder een woord te zeggen, de trap af. Hij staarde door de open deur naar Faile. Ik moet iets doen. Als het net zoiets als de wolfsdromen is...

‘Perijn,’ klonk de diepe rommelende stem van Loial. ‘Wat is er met Faile aan de hand?’ De Ogier kwam in zijn hemdsmouwen met grote passen door de gang aanstappen, met inkt aan zijn vingers en een pen in de hand. ‘Lan vertelde me dat ik moest vertrekken en toen zei hij iets over Faile in een val. Wat bedoelde hij?’

Afwezig vertelde Perijn hem wat Moiraine had gezegd. Het zou kunnen werken. Het zou kunnen. Het moet! Hij hoorde verbaasd hoe Loial gromde.

‘Nee! Perijn, dit is niet goed! Faile was zo vrij. Het is verkeerd haar in een val op te sluiten.’

Perijn keek op naar Loials gezicht en herinnerde zich opeens de oude verhalen die beweerden dat de Ogier onverzettelijke vijanden waren. Loials oren lagen plat langs de zijkant van zijn hoofd en zijn gezicht stond zo hard als een aambeeld.

‘Loial, ik wil proberen Faile te helpen. Maar zelf zal ik ondertussen hulpeloos zijn. Kun jij me rugdekking geven?’

Loial hief zijn enorme handen die boeken zo behoedzaam vast konden pakken en zijn dikke vingers kromden zich alsof ze steen wilden vermorzelen. ‘Zolang ik leef, zal er niemand langs me heen komen, Perijn. Nog geen Myrddraal, nog niet de Duistere zelf.’ Hij zei het of hij een simpel feit vaststelde.

Perijn knikte en keek opnieuw naar binnen. Het moet lukken. Het kan me niet schelen of Min me nou wel of niet voor haar waarschuwde! Met een grauw sprong hij naar Faile toe en strekte zijn hand uit. Voor hij wegzakte, meende hij nog net haar enkel te voelen.

Perijn wist niet of deze droom van de val nu wel of niet Tel’aran’rhiod was, maar hij kende hem als de wolfsdroom. Golvende grazige heuvels met hier en daar een bosje omringden hem. Aan de rand van de bomen zag hij herten zich verpozen en een kudde van een of ander steppedier snelde over het gras, net bruingestreepte herten, maar met lange rechte hoorns. De geuren in de wind vertelden hem dat ze goed voedsel vormden, en andere geuren spraken van meer goede prooien, overal om hem heen. Dit was de wolfsdroom.

Hij droeg de lange leren smidsvoorschoot die zijn armen bloot liet, besefte hij. Aan zijn zij hing iets zwaars. Hij bevoelde de riem van zijn bijl, maar aan de lus hing niet zijn strijdbijl. Zijn vingers gleden over de kop van een zware smidshamer. Het voelde goed aan. Springer dook voor hem op.

Opnieuw ben je gekomen, als een dwaas. De beelden waren die van een jonge wolf die zijn neus in een holle boomstam steekt om honing op te likken, ondanks de bijen die in zijn snuit en ogen steken. Het gevaar is groter dan ooit, Jonge Stier. Kwade dingen bevolken de droom. De broeders en zusters vermijden de steenbergen die tweepoten opstapelen en zijn bijna bang om naar elkaar te dromen. Je moet hier weg!

‘Nee,’ zei Perijn. ‘Faile is hier, ergens, in een val. Ik moet haar vinden, Springer. Dat moet ik.’ Hij voelde een beweging in zichzelf, een verandering. Hij keek omlaag naar zijn krullerige sterke poten. Hij was als wolf zelfs nog groter dan Springer.

Je bent bier te sterk aanwezig! Ieder beeld droeg geschoktheid over. Je zult sterven, Jonge Stier!

Als ik de valk niet bevrijd, maal ik daar niet om, broeder. Dan zullen we jagen, broeder.

Met de neus in de wind renden de twee wolven over de vlakte, op zoek naar de valk.