Każde martwe marzenie

Kil­ku naj­bliż­szych żoł­nie­rzy par­sk­nę­ło krót­kim re­cho­tem, ale ża­den nie ode­rwał wzro­ku od po­kła­du po­ni­żej. Ich ku­sze za­ta­cza­ły le­ni­we pół­ko­la, omia­ta­jąc te­ren.

Ofi­cer po­ki­wał gło­wą, a na ustach za­go­ścił mu cień uśmie­chu.

— Ow­szem, Var­henn, ale po­ni­żej na­pi­sa­li „nie do­ty­czy Gór­skiej Stra­ży”, więc się nie wy­mi­gasz. Scho­dzi­my pod po­kład, bo czas nas na­gli. A ty, cza­row­ni­ku, rób, co chcesz. Nie mam cza­su cię prze­ko­ny­wać, a bła­gać nie będę. Uwa­ga! Pierw­sza i Trze­cia ru­chy! Za­bez­pie­czyć te­ren i cze­kać na resz­tę.

W dół po­le­cia­ły ko­lej­ne liny i w do­słow­nie kil­ka ude­rzeń ser­ca dzie­się­ciu żoł­nie­rzy zna­la­zło się na po­kry­tych po­so­ką czar­nych de­skach. Bły­ska­wicz­nie za­ła­do­wa­li ku­sze i roz­sta­wi­li się w pół­okrąg.

— Go­to­we!

Alt­sin mu­siał przy­znać, że cho­ciaż wy­glą­da­li na ban­dy­tów, któ­rzy uzbro­ili się, sza­bru­jąc pola bi­tew­ne, dzia­ła­li cho­ler­nie spraw­nie.

Do do­wód­cy pod­biegł Jo­dła, już w kol­czu­dze i z mie­czem w gar­ści.

— Pro­szę o po­zwo­le­nie na do­łą­cze­nie do od­dzia­łu. Ges­sen też chce iść.

— Wo­lał­bym, że­by­ście od­po­czę­li.

— Z ca­łym sza­cun­kiem, pa­nie po­rucz­ni­ku. Ja bym wo­lał sie­dzieć w Be­len­den pod cie­płą pie­rzy­ną. Ta­kie jest ży­cie, nie wszyst­kim do­go­dzi.

— Jo­dła…

— Prze­pra­szam, pa­nie po­rucz­ni­ku, ale mó­wię, jak jest. Tu ze Szczu­ra­mi zo­sta­nie Pa­tyk i paru in­nych chło­pa­ków, więc my nie mu­si­my. No i Alenth i Otha są mi win­ni pie­nią­dze, nie po­zwo­lę dur­niom dać się ze­żreć tam na dole, za­nim nie do­sta­nę swo­ich dwóch or­gów.

— Po dwóch od każ­de­go?

— Tak jest!

Ofi­cer po­dra­pał się po bro­dzie, przy­sła­nia­jąc dło­nią uśmiech.

— A, to zmie­nia po­stać rze­czy. Za czte­ry orgi po­szedł­bym po nich sam. Do­bra, do­łą­czy­cie do Siód­mej. Scho­dzi ostat­nia, ra­zem z psa­mi. Po­wiedz Ges­se­no­wi, żeby się po­spie­szył, nie bę­dzie­my cze­kać.

— Roz­kaz! — Straż­nik za­sa­lu­to­wał i po­biegł na tyły.

To był ten mo­ment, któ­ry spra­wił, że Alt­sin zmie­nił zda­nie.

Na chwi­lę, do­słow­nie na mgnie­nie oka, na twa­rzy ofi­ce­ra pa­trzą­ce­go na truch­ta­ją­ce­go Jo­dłę nie było nic, poza naj­czyst­szą, naj­peł­niej­szą dumą. Za­sra­ną, głu­pią jak le­d­wo wy­klu­te pi­sklę, kre­tyń­ską dumą. A jej od­bi­cie za­go­ści­ło na twa­rzach po­bli­skich żoł­nie­rzy, wy­pięk­nia­jąc je w naj­wspa­nial­szy moż­li­wy spo­sób. Ro­zu­miał to, tak do­brze to ro­zu­miał… Wspo­mnie­nia awen­de­ri Re­agwy­ra z ty­sią­ca pól bi­tew­nych gra­ły z tą dumą jed­nym to­nem.

Cho­le­ra. Ależ to było cu­dow­nie idio­tycz­ne.

Mimo to mu­siał jesz­cze za­py­tać.

— Wiesz, że naj­pew­niej idzie­cie po tru­py?

— Ve­ler­gorf za­kli­na się, że po­two­ry za­bra­ły ich na dół ży­wych. Wie­rzę mu. Nie wiem, dla­cze­go tak zro­bi­ły, ale je­śli jest szan­sa, że moi lu­dzie żyją, pój­dzie­my po nich.

— Bo są win­ni czte­ry orgi?

— No. — Uśmie­szek po­rucz­ni­ka był nie­mal fi­glar­ny. — To też. A je­śli nie, tru­py też są waż­ne. No i nie są­dzę, by tych stwo­rów było zbyt wie­le. Za­ata­ko­wa­ły nas, do­pie­ro gdy więk­szość kom­pa­nii zna­la­zła się na gó­rze. Cza­iły się, cze­ka­ły na od­po­wied­nią chwi­lę i ude­rzy­ły wte­dy, gdy uzna­ły, że mają szan­sę. Nie wcze­śniej. To zna­czy, że nie może ich być zbyt dużo. Na do­da­tek trze­cią część po­ło­ży­li­śmy tru­pem, a resz­tę zdro­wo po­ha­ra­ta­li­śmy. Pój­dzie­my więc za śla­da­mi po­so­ki i za­bi­je­my te, co zo­sta­ły. Trze­ba tyl­ko zna­leźć ich norę.

Alt­sin wska­zał na no­sze pil­no­wa­ne przez dwóch żoł­nie­rzy.

— Może jak obu­dzisz swo­je­go sza­ma­na, to po­wie ci, gdzie szu­kać.

— Nie ma na to szans. Jest nie­przy­tom­ny, bo coś schwy­ta­ło jed­ne­go z jego du­chów i wię­zi. Gdy­by nie spra­wa z tymi po­two­ra­mi, rą­bał­bym już ścia­ny tej bu­dow­li — wska­zał na drew­nia­ną ro­tun­dę za ple­ca­mi — żeby spraw­dzić, kto to zro­bił i kto, do cho­le­ry, ste­ru­je tym stat­kiem. Ale te­raz mu­szę od­zy­skać swo­ich lu­dzi. Ży­wych lub mar­twych. A two­je przy­by­cie, Żo­łądź, opóź­ni­ło nas o pół go­dzi­ny.

Ostat­nia uwa­ga tro­chę zło­dzie­ja ubo­dła.

— Wy­bacz, gdy­bym wie­dział, bar­dziej bym się spie­szył.