Een Kroon van Zwarden
- Автор: Джордан Роберт
- Серия: Het Rad des Tijds #7
- Год: 1998
- Язык: голландский
- Переводчик: Jo Thomas
- Жанр: Фэнтези
Электронная книга - «Een Kroon van Zwarden». Краткое содержание книги:
‘Dat is belachelijk, Marr. En zeg nou niet dat ik je verneder of zo. We gaan niét in het donker door de Rahad sluipen, en we verlaten Ebo Dar pas als we de Schaal hebben gebruikt.’
Hij probeerde uiteraard ruzie te maken, maar Derys maakte gebruik van het feit dat hij afgeleid was, voor een nieuwe poging om hem te schoppen. Hij dook achter Birgitte en riep of iemand hem wilde helpen, terwijl de vrouw achter hem aan sprong.
‘Is hij uw zwaardhand, Elayne Sedai?’ vroeg Reanne weifelend.
‘Licht nee! Dat is Birgitte.’ Reannes mond viel open. Nu ze een vraag beantwoord had, wilde Elayne er zelf een stellen, een vraag die ze nooit aan een andere zuster had durven stellen. ‘Reanne, als je het niet erg vindt om me het te vertellen, hoe oud ben je?’
De vrouw aarzelde en keek even naar Mart, maar die probeerde nog steeds een grinnikende Birgitte tussen hem en Derys te houden. ‘Mijn volgende naamdag,’ zei Reanne, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, ‘zal mijn vierhonderd twaalfde zijn.’
Merilille viel flauw.
32
Verzegeld tot de Vlam
Als een koningin had Elaida do Avriny a’Roihan in de zetel van de Amyrlin plaats genomen, de hoge stoel met de bewerkte wijnranken, die nu in slechts zes kleuren was beschilderd in plaats van zeven, zoals ook de stola om haar schouders slechts zes kleuren toonde. Haar blik gleed door de cirkelvormige Zaal van de Toren. Onder de grote koepel stonden op regelmatige afstand langs de trappen van de verhoging de gekleurde zetels van de Gezetenen, voor slechts zes Ajahs in plaats van zeven, en de achttien Gezetenen stonden er gehoorzaam voor. De jonge Altor zat stil naast de Amyrlin Zetel geknield; hij zou niet spreken tenzij hij toestemming kreeg, wat hij vandaag niet zou krijgen. Vandaag was hij slechts een zichtbaar teken van haar gezag, en de twaalf Gezetenen die het meest in haar gunst stonden, gloeiden van de koppeling die zijzelf beheerste om hem te binden.
‘Er is een meerderheid gevormd, Moeder,’ zei Alviarin gedwee naast haar, nederig neigend voor de met de Vlam bekroonde staf.
Op de vloer onder de verhoging krijste Sheriam wild, ze moest door de Torenwacht naast haar bedwongen worden. De Rode zuster die haar afschermde, keek spottend en minachtend. Romanda en Lelaine stonden kil en waardig rechtop, maar de meeste anderen, afgeschermd en bewaakt, huilden zachtjes in zichzelf, wellicht uit opluchting omdat slechts vier vrouwen de zwaarste straf gegeven was, of uit vrees voor wat hen nog te wachten stond. De meest vertrokken gezichten hoorden toe aan de drie vrouwen die het hadden gewaagd als Gezetenen voor de nu opgeheven Blauwe Ajah in een opstandige Zaal te zitten. Elke andere opstandelinge was uit baar Ajah geworpen tot Elaida haar zou toestaan om opnieuw opgenomen te worden. Maar de voormalige Blauwe zusters wisten dat zij moeilijke jaren tegemoet zouden gaan, voor zij Elaida’s welwillendheid weer zouden verwerven. Het zou jaren duren voor zij zich zelfs maar bij een Ajah mochten aansluiten. Tot die tijd had Elaida hen in de palm van haar hand.
Ze stond op en het scheen of de Ene Kracht die vanuit de cirkel door haar heen vloeide, een uiting van haar eigen kracht was. ‘De Zaal vindt zich in de wil van de Amyrlin Zetel. Laat Romanda de eerste zijn die gegeseld wordt.’ Romanda’s hoofd kwam met een ruk omhoog. Eens zien hoeveel waardigheid ze kon behouden tot ze gesust werd. Elaida gebaarde kort. ‘Neem de gevangenen mee, en breng de eerste van die arme, verdwaasde zusters die hen volgden. Ik zal hun onderwerping aanvaarden.’
Onder de gevangenen steeg een kreet op en een ervan rukte zich vrij van de wachter die haar arm vast had gehouden. Egwene Alveren wierp zich op de trappen aan Elaida’s voeten en strekte haar handen uit, terwijl de tranen over haar wangen stroomden.
‘Vergeef me, Moeder,’ snikte het meisje. ‘Ik heb berouw! Ik zal mij onderwerpen, ik onderwerp mij. Alstublieft, sus mij niet!’ Ze zakte als gebroken ineen en haar schouders schokten van haar snikken. ‘Alstublieft, Moeder! Ik heb berouw! Werkelijk!’
‘De Amyrlin Zetel kan genadig zijn,’ riep Elaida juichend. De Witte Toren moest Lelaine en Romanda en Sheriam als voorbeeld stellen, maar dit meisje was sterk; ze kon behouden blijven. Elaida was de Witte Toren. ‘Egwene Alveren, je bent in opstand gekomen tegen je Amyrlin, maar ik zal genade tonen. Je zult weer in novice-wit gekleed worden, tot ikzelf je waardig acht om verder verheven te worden, maar op deze dag zul je als eerste een Vierde Gelofte op de Eedstaf afleggen, een gelofte van dienstbaarheid en gehoorzaamheid aan de Amyrlin Zetel.’
De gevangenen vielen op bun knieën en begonnen te jammeren dat ook zij die gelofte wilden afleggen, als wilden zij kenbaar maken dat ze zich waarachtig onderworpen hadden. Lelaine was de eerste, en Romanda noch Sheriam waren de laatsten. Egwene kroop de trappen op om de zoom van Elaida’s gewaad te kussen.
‘Ik onderwerp mij aan uw wil, Moeder,’ murmelde ze door baar tranen heen. ‘Dank u, o dank u!’
Alviarin rukte aan Elaida’s schouder en schudde haar heen en weer. ‘Word wakker, dwaas mens!’ gromde ze.
Elaida’s ogen vlogen open in het zachte schijnsel van een lamp die door Alviarin werd vastgehouden. Ze boog zich over het bed met een hand aan haar schouder. Nog maar half wakker mompelde ze: ‘Wat zei je?’
‘Ik zei: word alstublieft wakker, Moeder,’ zei Alviarin koel. ‘Covarla Baldene is uit Cairhien teruggekeerd.’
Elaida schudde haar hoofd en probeerde het laatste restje van haar droom te verdrijven. ‘Nu al? Ik had ze pas over een week terug verwacht. Waar is Galina?’ Domme vragen. Alviarin zou niet weten wat ze daarmee bedoelde.
Maar de ander zei op haar bekende koele, kristalheldere toon: ‘Ze gelooft dat Galina dood is, of gevangengenomen. Ik vrees dat het nieuws... niet goed is.’
Elke gedachte aan wat Alviarin wel of niet behoorde te weten vervloog. ‘Vertel,’ zei ze, terwijl ze het zijden laken van zich af gooide. Maar terwijl ze opstond en een zijden kamerjas over haar nachtgewaad omsloeg en dichtstrikte, hoorde ze slechts stukjes en beetjes. Een veldslag. Hele horden geleidsters bij de Aiel. Altor verdwenen. Een ramp. Ergens ver weg merkte ze dat Alviarin netjes was aangekleed in een met zilverdraad geborduurd wit gewaad en met de stola van de Hoedster om. Dat mens had zich de tijd gegund om zich te kleden voor ze haar dit nieuws bracht!
Terwijl ze de zitkamer in kwam, liet de staande klok in haar studeerkamer zacht de Tweede Nachtgong weerklinken. De eerste uren van de ochtend; de slechtste tijd voor slecht nieuws. Haastig kwam Covarla overeind uit een van de met rode kussens beklede armstoelen. Haar harde gezicht betrok van vermoeidheid en zorg. Ze knielde neer om Elaida’s ring te kussen. Haar donkere rijkleren zaten nog onder het stof van haar reis en haar lichte haar had een borstel nodig, maar ze had haar stola om. Zij had die evenveel jaren gedragen als Elaida oud was.
Elaida wachtte amper tot de lippen van de ander het Grote Serpent hadden beroerd voor zij haar hand terugtrok. ‘Waarom hebben ze jou gestuurd?’ vroeg ze kortaf. Ze greep haar breiwerk dat ze op een stoel had laten liggen, ging zitten en liet de lange ivoren naalden klikken. Breien had op haar bijna hetzelfde effect als het betasten van haar fraaie ivoren beeldjes, en ze kon nu zeker iets kalmerends gebruiken. Breien hielp haar ook na te denken. En nadenken moest ze. ‘Waar is Katerine?’ Als Galina dood was, had zelfs Coiren niet de leiding mogen overnemen, maar Katerine. Elaida had duidelijk laten weten dat zodra Altor gevangen was, de Rode Ajah het bevel voerde.
Covarla kwam langzaam overeind, alsof ze eigenlijk niet wist of ze dat wel moest doen. Haar handen grepen de stola met de rode franje vast die om haar armen was geslagen. ‘Katerine is een van degenen die vermist worden, Moeder. Ik ben de hoogste van de zusters die...’ Haar woorden stierven weg onder Elaida’s starende blik. De handen van de Amyrlin lagen als bevroren, terwijl ze net de draad om had willen halen. Covarla slikte en schoof met haar voeten.