Pamięć Światłości

Mat zanurkował na chwilę pod stół i wyciągnął pakunek, który schował na później, po czym wyprostował się. Min założyła ręce na piersiach. Jej nowe ubranie świetnie się na niej prezentowało, a suknia była niemal tak bogata jak ta, którą nosiła Tuon. Szata Min była ciemnozielona, uszyta z błyszczącego jedwabiu i ozdobiona czarnym haftem. Miała szerokie, rozcinane rękawy, tak długie, że można było niemal włożyć w nie głowę. Włosy Min upięto, ozdabiając je srebrem i kamieniami szlachetnymi. Były ich setki. Jeśli nie powiodłoby się jej w roli Widzącej Przeznaczenie, śmiało mogłaby pracować jako żyrandol.

Min wyglądała w nowym stroju całkiem ponętnie. Dziwne. Mat zawsze postrzegał ją jako nieco chłopięcą, ale teraz uznał, iż jest pociągająca. Nie żeby na nią patrzył…

Seanchanie w pokoju wyglądali na zaskoczonych faktem, że Mat nagle rozebrał się do pasa. Ten z kolei nie rozumiał, co w tym dziwnego. Zdarzało się, że ich służący nosili znacznie mniej odzieży niż on. Światłości, tak naprawdę było.

– Kusi mnie, żeby zrobić to samo co ty – mruknęła Min, zbierając suknię z przodu.

Mat zamarł, a potem zakrztusił się. Chyba połknął muchę czy coś takiego.

– Cholera – powiedział, wkładając koszulę, którą wyciągnął z węzełka. – Dam ci sto marek z Tar Valon, jeśli to zrobisz, tak żebym mógł o tym opowiadać.

Za to zarobił gniewne spojrzenie, choć nie rozumiał dlaczego. Min była jedną z tych, z którą trzeba było gadać niczym z cholerną Panną Aiel zmierzającą do łaźni.

Min tego nie zrobiła, co zasmuciło Mata. Musiał być co do niej ostrożny. Był pewien, że jeden nieodpowiedni uśmiech mógł spowodować, że oberwałby nożem nie tylko od niej, ale także od Tuon, a byłby znacznie szczęśliwszy, gdyby utkwił w nim tylko jeden nóż.

Medalion w kształcie głowy lisa spoczywał spokojnie na jego piersi – dzięki Światłości, Tuon zrozumiała, że go potrzebował – podczas gdy Mat narzucał wydobyty z węzełka płaszcz.

– Jak udało ci się go zatrzymać? – zapytał generał Galgan. – Byłem przekonany, że twoje odzienie zostało spalone, Książę Kruków.

Galgan wyglądał bardzo głupio z jednym pasmem białych włosów na głowie, ale Mat o tym nie wspomniał. Taki był styl panujący w Seanchan. Galgan mógł wyglądać zabawnie, ale Mat nie wątpił, że generał poradziłby sobie na polu bitwy, niezależnie od tego, jak wyglądał.

– To? – spytał, wskazując na swój płaszcz i koszulę. – Naprawdę nie mam pojęcia. Po prostu leżały tam na dole. Jestem zaskoczony. – Był bardzo zadowolony, dowiedziawszy się, że seanchańscy strażnicy… pomimo stoickiego wyrazu twarzy i sztywnej postawy… brali łapówki tak jak wszyscy inni ludzie.

Wszyscy prócz Straży Skazańców. Mat nauczył się już, że nie ma co próbować ich przekupywać. Spojrzenie, jakie mu wtedy posłali, przekonało go, że jeśli zrobi to raz jeszcze, wyląduje twarzą w błocie. Może byłoby lepiej w ogóle nie rozmawiać ze Strażą Skazańców, ponieważ było dość oczywiste, że każdy z nich i wszyscy oni razem przehandlowali swoje poczucie humoru za te przerośnięte podbródki.

Ale przynajmniej wiedział, komu naprawdę może zaufać w sprawie bezpieczeństwa Tuon.

Mat ruszył ku wyjściu. Przechodząc, schwycił ze ściany swój ashandarei. Courtani i Min pospieszyły za nim. To niedobrze, że Tylee była taka dobra w tym, czym się zajmowała. Mat wolałby porzucić jej towarzystwo i na jej miejsce przyjąć stracha na wróble. Może powinien tak zrobić. Niektóre Trolloki mogły ją wziąć za swojaka.

Niestety, musiał poczekać, aż stajenny przyprowadzi jego konia, a to dało czas, by zaalarmować Tuon. Zobaczył, jak nadchodzi. Cóż, powiedział wszak, że wkrótce wróci, tak więc nie powinien był oczekiwać, że uniknie konfrontacji.

Min zawahała się, klnąc cicho w fałdy swego ubrania.

– Wciąż próbujesz zdecydować, czy uciekać? – zapytał pod nosem Mat.

– Tak – odparła kwaśno Min.

– Łóżka tutaj są wygodne. I Seanchanie wiedzą, jak traktować człowieka, tak długo, aż nie zdecydują, żeby pozbawić go głowy. Wciąż się zastanawiam, co ich jeszcze powstrzymuje.

– Cudownie.

Mat obrócił się do niej.

– Zdajesz sobie sprawę, że gdyby Rand był tutaj, prawdopodobnie poprosiłby cię, żebyś została?

Min rzuciła mu gniewne spojrzenie.

– To po prostu prawda, Min. Cholerna prawda. Byłem przy tym, jak Rand przeciągnął ich na swoją stronę i mówię ci, był zaniepokojony. Seanchanie i Aes Sedai nie mają za dobrych relacji, jeśli jeszcze nie zauważyłaś.

– To tak oczywiste, jak twoja duma, Mat.