Każde martwe marzenie

— Tak, to ja. A ty je­steś do­wód­cą ban­dy zbi­rów. — Alt­sin wska­zał na krę­cą­cych się wo­kół żoł­nie­rzy.

— Zga­dza się. — Ofi­cer wy­cią­gnął rękę. — Ken­neth-lyw-Da­ra­wyt. Po­rucz­nik Szó­stej Kom­pa­nii Szó­ste­go Puł­ku Gór­skiej Stra­ży z Be­len­den.

Uści­snę­li so­bie dło­nie.

— Żo­łądź.

— Wiem. Ges­sen po­wie­dział, że ka­za­łeś się tak na­zy­wać.

— Taki zwy­czaj. W mo­ich stro­nach jak pa­rasz się ma­gią, to nie zdra­dzasz swo­je­go imie­nia.

— Dziw­ne. Ale nie dziw­niej­sze niż wie­le rze­czy, o któ­rych sły­sza­łem. Ja­kich aspek­tów uży­wasz?

Alt­sin mógł rzu­cić do­wol­ną na­zwę. Mięk­ki Pia­sek, Czar­ny Pył albo Pierd­nię­cie Muła. Aspek­tów były set­ki, nie­któ­rzy mó­wi­li na­wet o ty­sią­cach, i cza­sem no­si­ły one róż­ne na­zwy w róż­nych czę­ściach świa­ta. Więc nikt, może poza uczo­ny­mi spę­dza­ją­cy­mi całe ży­cie w księ­gach, nie zdo­łał­by zwe­ry­fi­ko­wać, czy zło­dziej kła­mie.

Za­miast tego wzru­szył ra­mio­na­mi. Był zbyt zmę­czo­ny, by znów kon­fa­bu­lo­wać coś na po­cze­ka­niu, a po­tem pa­mię­tać, co na­z­my­ślał.

— Tych i owych. Moja gil­dia nie zdra­dza swo­ich se­kre­tów byle komu. — Zło­dziej cof­nął się o krok i za­ło­żył ręce na pier­si.

Do cho­le­ry, cze­mu znów to ro­bię? Póki tyl­ko no­sił du­szę Bi­tew­nej Pię­ści, na­wie­dza­ły go cu­dze emo­cje i wspo­mnie­nia, a cza­sa­mi od­kry­wał, że pa­trzy na świat w inny spo­sób niż zwy­kły rze­zi­mie­szek, lecz po­tra­fił to od­róż­nić od wła­sne­go, por­to­wo-zło­dziej­skie­go ja. Ale te­raz? Gdy ob­jął du­szę boga? No do­bra, tyl­ko jej frag­ment, ale za to jaki wred­ny. Już tego nie umiał. Ro­bił lub mó­wił pew­ne rze­czy tak, jak­by były czę­ścią jego oso­by od za­wsze.

Co wła­ści­wie chciał osią­gnąć, pro­wo­ku­jąc tego ofi­ce­ra?

Od­po­wiedź przy­szła sama. Mógł… nie, mu­siał się prze­ko­nać, z kim ma do czy­nie­nia. Jak po­rucz­nik re­agu­je na za­czep­ki, ja­kie ma sła­bo­ści, czy po­tra­fi nad sobą za­pa­no­wać…

Po co mu była ta wie­dza?

Bo ja­kaś głę­bo­ko scho­wa­na część jego no­wej, dzie­lo­nej z Bi­tew­ną Pię­ścią du­szy od­ru­cho­wo trak­to­wa­ła każ­de­go, kto nosi broń, jak po­ten­cjal­ne­go so­jusz­ni­ka lub wro­ga. A jed­nych i dru­gich trze­ba do­brze po­znać.

De­li­kat­ne skrzy­wie­nie warg było wszyst­kim, co zdo­łał uzy­skać.

— Nie będę się z tobą kłó­cił, cza­row­ni­ku. Nie mam na to cza­su ani ocho­ty. Oca­li­łeś mo­ich lu­dzi, więc mam u cie­bie dług, ale nie pró­buj spraw­dzać, jak wiel­ki. Za­cznij­my od rze­czy naj­waż­niej­szych. Głod­ny?

Cho­le­ra, czy był głod­ny? Zjadł­by pie­czo­ne­go wołu, za­gry­za­jąc wor­kiem pra­żo­ne­go gro­chu z bocz­kiem.

— Odro­bi­nę.

* * *

Do­stał su­szo­ne mię­so, su­cha­ry i, cóż za nie­spo­dzian­ka, garść su­szo­nych owo­ców. Cho­le­ra, to były naj­lep­sze rze­czy, ja­kie jadł w ży­ciu. Gdy je­den z żoł­nie­rzy szturch­nął go jesz­cze w ra­mię ma­nier­ką do po­ło­wy peł­ną wód­ki, Alt­sin go­tów był umrzeć ze szczę­ścia.

— Pij. Ale z umia­rem. Po ta­kim po­ście go­rzał­ka szyb­ko ude­rza do gło­wy. — Straż­nik wy­krzy­wił wy­ta­tu­owa­ną twarz w przy­ja­znym uśmie­chu. — Var­henn Ve­ler­gorf. Dzie­sięt­nik. Mogę klap­nąć obok?

Zło­dziej mach­nął ręką, za­ję­ty pró­bą zła­pa­nia tchu. Ależ to cho­ler­stwo było moc­ne. I do­bre. Kie­dy zni­kło wra­że­nie, że ktoś zga­sił mu po­chod­nię w gar­dle, po­ja­wiał się de­li­kat­ny po­smak dymu i owo­ców. I ocho­ta na ko­lej­ną por­cję. Cze­mu nie?

— Ostroż­nie mó­wię. Jak nie ja­dłeś od kil­ku dni, pad­niesz mi tu za­raz i bę­dziesz chra­pał. — Dzie­sięt­nik ode­brał mu ma­nier­kę w po­ło­wie łyku, po­trzą­snął i z wy­raź­nym uzna­niem ski­nął gło­wą. — No, no. Po­tra­fisz nie­źle gol­nąć. Gra­tu­la­cje. Ale na­wet mnie ta go­rza­ła po­sy­ła do łóż­ka na całą noc, a ty, wy­bacz, nie wy­glą­dasz na tęgą gło­wę.

Wo­kół nich wsz­czął się bar­dziej zor­ga­ni­zo­wa­ny ruch, żoł­nie­rze prze­sta­li snuć się ner­wo­wo, ze­bra­li w gru­py po czte­rech, pię­ciu lu­dzi. Ci, któ­rzy mie­li małe tar­cze, za­kła­da­li je na ra­mio­na, cięż­kie za­rzu­ca­no na ple­cy, część kusz­ni­ków na­pi­na­ło i ła­do­wa­ło broń. Alt­sin nie sły­szał prze­ka­zy­wa­nych pół­gło­sem roz­ka­zów, ale jed­no było ja­sne. Za­raz coś za­cznie się dziać.

— Idzie­cie na dół? — rzu­cił lek­ko, li­cząc, że pod­ofi­cer coś chlap­nie.

— Za kil­ka mi­nut. — Gó­ral po­dra­pał się po si­wej czu­pry­nie, de­mon­stru­jąc po­kry­te za­wi­ły­mi ry­sun­ka­mi grzbie­ty dło­ni. — Mamy kil­ka spraw do za­ła­twie­nia.