Een Kroon van Zwarden

‘Daar... daarbinnen,’ zei Cedora, en ze knikte naar een rode deur. De deur naar de kamer waar Nynaeve en zijzelf dat ongelukkige gesprek gevoerd hadden. Ze deed de deur open en ging naar binnen.

Daar zat Reanne, bij de haard, met de panelen van de Dertien Zonden achter zich. Op de stoelen langs de lichtgroene muren zaten tien andere vrouwen, die Elayne nog niet eerder gezien had. Ze zweetten allemaal, met de ramen gesloten en de gordijnen dicht. De meesten droegen Ebodaraanse kleding, hoewel er slechts een de bijbehorende olijfkleurige huid had. De meesten hadden rimpels in hun gezicht, en iets van grijs haar, en ze konden allemaal min of meer geleiden. Zeven ervan droegen de rode riem. Onwillekeurig zuchtte ze. Als Nynaeve gelijk had, bleef ze het je onder de neus wrijven tot je wilde gaan gillen.

Reanne kwam overeind met een al even woedend rood hoofd als Cedora had gehad. Haar eerste woorden waren ook bijna hetzelfde. ‘Jij! Wat kom je nou weer...’ Woorden en woede verdwenen tegelijk, en om dezelfde reden. Merilille en de anderen betraden vlak na Elayne de kamer. Een vrouw met geelblond haar en een rode riem maakte een geluidje voor haar ogen wegdraaiden en ze slap uit haar rode stoel gleed. Niemand maakte aanstalten haar te helpen. Niemand keek zelfs maar naar Birgitte, die Cedora naar een hoek bracht en haar daar neerzette. Niemand scheen adem te halen. Elayne had vreselijk graag ‘boe!’ willen roepen, alleen maar om te zien wat er zou gebeuren.

Reanne bewoog met een spierwit gezicht heen en weer, en probeerde zich zichtbaar te beheersen. Het lukte half. Binnen de kortste keren had ze de vijf koele Aes Sedai opgenomen, die naast elkaar bij de deur stonden, en vastgesteld wie de leiding zou hebben. Ze strompelde naar Merilille en zonk met gebogen hoofd op haar knieën neer.

‘Vergeving, Aes Sedai.’ Haar stem was eerbiedig en slechts iets vaster dan haar knieën waren. ‘We zijn slechts een paar vriendinnen onder elkaar. We hebben niets gedaan, beslist niets gedaan om Aes Sedai in opspraak te brengen. Dat zweer ik u, wat dit meisje ook verteld mag hebben. We zouden u over haar verteld hebben, maar we waren bang. We komen alleen bij elkaar om te praten. Ze heeft een vriendin, Aes Sedai. Heeft u haar ook gevangen? Ik kan haar voor u beschrijven, Aes Sedai. Wat u maar wenst, wij zullen het uitvoeren. Ik zweer dat we...’

Merilille schraapte luidruchtig haar keel. ‘Je naam is Reanne Corlie, geloof ik?’ Reanne kromp in elkaar en fluisterde dat het zo was, terwijl ze nog steeds naar de vloer en de voeten van de Grijze zuster staarde. ‘Ik vrees dat je Elayne Sedai zelf zult moeten aanspreken, Reanne.’ Reannes hoofd kwam met een buitengewoon bevredigende schok overeind. Ze staarde naar Merilille, en toen draaiden haar ogen, die haar hele gezicht nu leken te overheersen, stukje voor stukje naar Elayne. Ze likte haar lippen af en haalde diep, bevend adem. Op haar knieën draaide ze zich naar Elayne toe en boog opnieuw haar hoofd. ‘Ik smeek u om vergeving, Aes Sedai,’ zei ze bedrukt, ‘Ik wist het niet. Ik kon niet...’ Nog een lange, moedeloze zucht. ‘Welke straf u ook oplegt, wij zullen die uiteraard nederig aanvaarden, maar alstublieft, ik smeek u! U moet geloven dat...’

‘O, sta op,’ onderbrak Elayne haar ongeduldig. Ze had gewild dat deze vrouw haar net zo zou erkennen als ze van Merilille of de anderen verlangd had, maar dit onderdanige gekruip maakte haar ziek. ‘Je hebt het gehoord. Kom overeind.’ Ze wachtte tot Reanne gehoorzaamde, en liep toen naar haar stoel toe, waar ze ging zitten. Ze had geen behoefte aan jammerende vrouwen, maar ze wilde er geen twijfel over laten bestaan wie hier de baas was. ‘Ontken je nog steeds alle kennis over de Schaal der Winden, Reanne?’

Reanne spreidde haar handen. ‘Aes Sedai,’ zei ze onschuldig, ‘geen van ons zou ooit een ter’angreaal gebruiken, laat staan een angreaal of sa’angreaal.’ Onschuldig, maar wel zo behoedzaam als een vos in een stad. ‘Ik verzeker u dat we niet voorgeven iets te zijn wat we niet zijn. Verre van dat. We zijn zeker geen Aes Sedai, maar slechts een paar vriendinnen die gemeen hebben dat ze ooit de Toren mochten betreden. Meer niet.’

‘Slechts een paar vriendinnen,’ zei Elayne droog over de vingertoppen van haar beide handen. ‘Plus Garenia natuurlijk. En Berowin, en Derys, en Alise.’

‘Ja,’ zei Reanne met tegenzin. ‘Zij ook.’

Elayne schudde traag haar hoofd. ‘Reanne, de Witte Toren weet van jullie Kinne af. De Toren heeft het altijd al geweten.’ Een donkere vrouw die eruitzag als een Tyreense, hoewel ze de blauwwitte zijden lange jas met het zegel van het goudsmidgilde droeg, slaakte een verstikte kreet en drukte beide handen tegen haar mond. Een slanke Saldeaanse met een rode riem zakte met een zucht in elkaar en voegde zich bij de vrouw op de vloer. Twee anderen stonden te wankelen alsof ze de volgenden konden zijn.