Een Kroon van Zwarden

Ze dacht dat haar gezicht in brand stond. Daar had ze nooit aan gedacht! Die vreselijke Mijrelle! ‘Bestaat er een manier om haar duidelijk te maken dat ik het ben?’ vroeg ze ten slotte, en haar wangen waren vuurrood, vooral toen hij verbijsterd lachend tegen de kajuitwand aan viel.

‘Licht, Nynaeve, jij bent me een havik! Licht, ik heb niet meer zo gelachen sinds...’ Zijn lach verstierf en de kilte in zijn ogen die even minder was geworden, kwam weer terug. ‘Ik wou dat het zo kon zijn, Nynaeve, maar...’

‘Het kan en zal zo gebeuren,’ onderbrak zij hem. Mannen leken altijd de overhand te krijgen als je ze te lang aan het woord het. Ze liet zich op zijn knieën vallen. Ze waren nog wel niet getrouwd, maar hij zat zachter dan de kale banken in deze boot. Ze verschoof wat om het zich gemakkelijk te maken. Nou ja, in elk geval niet harder dan die banken. ‘Je kunt je er net zo goed mee verzoenen, Lan Mandragoran. Mijn hart behoort aan jou, en je hebt toegegeven dat het jouwe mij toekomt. Jij bent de mijne, en ik laat je niet gaan. Jij wordt mijn zwaardhand en mijn echtgenoot, en dat alles voor een heel lange tijd. Ik laat je niet doodgaan. Begrijp je dat? Ik kan net zo koppig zijn als nodig is.’

‘Dat heb ik nooit gemerkt,’ zei hij, en haar ogen knepen samen. Het klonk verschrikkelijk... droog.

‘Als je dat vanaf nu maar weet,’ zei ze beslist. Ze draaide haar hoofd om door het houten scherm in de wand achter hem te kijken, waarna ze zich strekte en reikhalzend door het houten scherm aan de voorkant van de hut keek. Ze gleden langs de lange stenen aanlegsteigers die als tanden uit de kade staken. Ze kon alleen maar vele kades en steigers zien, met daarachter in de middagzon de glinsterend witte stad. ‘Waar gaan we naartoe?’ mompelde ze.

‘Ik heb ze opgedragen ons aan wal te zetten zodra ik je aan boord had,’ zei Lan. ‘Het leek me het beste je zo snel mogelijk van de rivier af te halen.’

‘Jij...?’ Ze deed haar mond dicht. Hij had niet geweten wat haar bestemming was, of waarom; hij had het beste gedaan wat hij onder deze omstandigheden kon doen. En hij had haar leven gered, ‘Ik kan nog niet naar de stad terug, Lan.’ Ze schraapte haar keel en veranderde van toon. Ze wilde best voorzichtig met hem omgaan, maar zo’n suikerzoete toon zou haar alleen maar weer ziek maken, ‘Ik moet naar het Zeevolk, naar de Windjager.’ Veel beter zo; licht, maar niet te licht, en beslist.

‘Nynaeve, ik was vlak achter jouw boot. Ik zag wat er gebeurde. Je was vijftig pas verder, en toen vijftig pas achter me in een zinkende boot. Het moet lotsvuur zijn geweest.’ Hij hoefde er niets aan toe te voegen; zij zei het voor hem, en met meer kennis van zaken.

‘Moghedien,’ zuchtte ze. O, het kon een van de andere Verzakers zijn geweest, of misschien een zuster van de Zwarte Ajah, maar ze wist het. Nou, ze had Moghedien niet één, maar twee keer verslagen. Zo nodig zou ze het een derde keer doen. Haar gezicht straalde dat zelfvertrouwen niet uit.

‘Je hoeft niet bang te zijn,’ zei Lan, en hij raakte haar wang aan. ‘Je hoeft nooit meer bang te zijn als ik in de buurt ben. Als je Moghedien moet bestrijden, zal ik er zeker voor zorgen dat je boos genoeg bent om te geleiden. Ik lijk enige aanleg in die richting te hebben.’

‘Jij gaat me nooit meer boos maken,’ begon ze, maar hield toen op. Ze staarde hem met wijd open ogen aan. ‘Ik ben niet boos,’ zei ze langzaam.

‘Nee, nu niet, maar als je het nodig hebt...’

‘Ik ben niet boos,’ lachte ze. Ze gooide verrukt haar voeten op, roffelde met haar vuisten op zijn borst en lachte. Saidar vervulde haar, niet alleen met leven en vreugde, maar ditmaal ook met ontzag. Met vederlichte stroompjes van Lucht streelde ze zijn wangen, ik ben niet boos, Lan,’ fluisterde ze.

‘Je blokkering is weg.’ Hij grinnikte en deelde in haar vreugde, maar de lach verwarmde zijn ogen niet.

Ik zal voor je zorgen, Lan Mandragoran, beloofde ze zichzelf in stilte. Ik laat je niet sterven. Ze leunde tegen zijn borst en dacht eraan om hem te kussen, hem zelfs... Je bent geen Kalle Kopin, zei ze streng tegen zichzelf.

Plotseling werd ze getroffen door een vreselijke gedachte. Des te erger, omdat die niet eerder bij haar opgekomen was. ‘De roeiers?’ vroeg ze zacht. ‘Mijn lijfwachten?’ Zwijgend schudde hij zijn hoofd, en ze zuchtte. Lijfwachten. Licht, ze hadden haar bescherming nodig gehad, niet andersom. Nog eens vier doden door Moghediens schuld. Vier, boven op duizenden anderen, maar de dood van deze vier trof haar persoonlijk. Nou, ze was niet van plan nu meteen achter Moghedien aan te gaan.

Ze ging weer staan en bekeek haar kleren om te zien wat er gedaan moest worden. ‘Lan, wil je de bootslieden laten omkeren? Zeg maar dat ze hun uiterste best moeten doen.’ Door dit alles zou ze pas na de schemer in het paleis terug zijn. ‘En kijk eens of een van hen zoiets als een kam heeft.’ Ze kon zo niet bij Nesta op bezoek.

Hij nam zijn zwaard en mantel op en gaf haar een buiging. ‘Zoals u wenst, Aes Sedai.’

Ze kneep haar lippen opeen, terwijl ze de deur achter hem zag dichtgaan. Haar uitlachen, hè? Ze durfde te wedden dat iemand op de Windjager mensen kon trouwen. En van wat ze van het Zeevolk had gezien, durfde ze eveneens te wedden dat Lan Mandragoran zijn eigen belofte zou horen dat hij zou doen wat hem gezegd werd. Wie het laatst lacht, lacht het best.