Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Але ты ж так не думаеш на самай справе, так? — спытаў Рон.
— Не, не думаю, — вымавіў Гары.
— Вось бачыш! — хутка сказаў Рон, перш чым Герміёна змагла нешта запярэчыць. — Калі гэта быў не Дамблдор, тады растлумач, адкуль Добі пазнаў, што мы ў склепе, Герміёна?
— Не магу… а ты можаш растлумачыць, як, у такім разе, Дамблдор адправіў яго да нас, калі сам ён ляжыць у магіле ў Хогвартсу?
— Не ведаю, пэўна, гэта мог быць яго прывід!
— Дамблдор не вярнуўся б ў выглядзе прывіда, — сказаў Гары. Засталося зусім мала рэчаў, датычных Дамблдора, у якіх ён быў упэўнены, але гэта ён ведаў напэўна. — Ён бы пайшоў далей.
— Што ты разумееш пад "пайшоў далей"? — спытаў Рон. Гары не паспеў адказаць, у гэты момант ззаду іх раздаўся голас.
— ̀Ары?
Флёр выйшла з хаты, яе доўгія серабрыстыя валасы раздзімаліся па ветру.
— ̀Ары, Грып’ук жадаў пагаварыць з табой. Ён у самай маленькай спальні, кажа, што не жадае, каб вас падслухалі.
Ёй відавочна не падабалася быць дзяўчынкай на пабягушкай у гобліна. Вяртаючыся ў катэдж, яна выглядала раздражнёнай.
Грыпхук, як і сказала Флёр, чакаў іх у самай маленькай спальні з трох, у якой спалі Герміёна і Луна. Ён зашморгнуў акно чырвонымі баваўнянымі фіранкамі, адгароджваючыся ад яркага, пакрытага аблокамі неба. Пакой напоўніўся агніста-пунсовымі ценямі, рэзка кантрастуючы цяпер са ўсёй астатняй светлай, прасторнай хатай.
— Я прыняў рашэнне, Гары Потэр, — сказаў гоблін, які сядзеў перакрыжаваўшы ногі на нізкім крэсле, пастукваючы па падлакотніках скрукаванымі пальцамі. — Гобліны Грынгатса падумаюць, што гэтая здрада, але я пагадзіўся дапамагчы табе…
— Гэта здарова! — палегчана выклікнуў Гары. — Грыпхук, дзякуй, мы сапраўды…
— …наўзамен, — цвёрда заявіў гоблін, — вы мне заплаціце.
Гары злёгку разгубіўся. Пахіснуўшыся, ён спытаў:
— Колькі вы жадаеце? У мяне ёсць золата.
— Золата мне не трэба, — запярэчыў Грыпхук. — Яно ў мяне ёсць.
Яго чорныя пазбаўленыя бялкоў вочы выбліснулі.
— Я жадаю меч. Меч Годрыка Грыфіндора.
Настрой Гары рэзка зваліўся.
— Я не магу вам яго аддаць, — сказаў ён. — Прабачце.
— У такім разе, — павольна сказаў гоблін, — у нас праблема.
— Мы можам аддаць вам што-небудзь іншае, — з надзеяй прапанаваў Рон. — Іду ў заклад, у Лестранжэй шмат каштоўнасцяў, вы зможаце абраць усё, што заўгодна, калі мы зойдзем у сховішча.
Ён здзейсніў памылку, сказаўшы гэта. Грыпхук успыхнуў ад злосці.
— Я не злодзей, хлопчык! Я не вазьму не прыналежныя мне скарбы!
— Меч наш…
— Гэта не так, — запярэчыў гоблін.
— Мы — Грыфіндорцы, і меч прыналежыў Годрыку Грыфіндору…
— А перш, чым ён патрапіў да Грыфіндора, чый ён быў? — патрабавальна спытаў гоблін, выпростваючыся ў крэсле.
— Нічый, — сказаў Рон. — Меч быў зроблены адмыслова для яго, няўжо не?
— Не! — натапырыўшыся, закрычаў гоблін у гневе, наставіўшы на Рона свой доўгі паказальны палец. — Зноў гэтая фанабэрыстасць чараўнікоў! Меч прыналежыў Рагнуку Першаму, яго забраў у яго Годрык Грыфіндор! Гэта шэдэўр гоблінскага майстэрства! Ён прыналежыць гоблінам! Меч — гэта кошт, які вы мне заплаціце за дапамогу! І вам вырашаць, пакінуць яго сабе або аддаць мне!
Грыпхук упіўся ў іх поглядам. Гары паглядзеў на астатніх і сказаў:
— Мы павінны абгаварыць гэта, Грыпхук, калі вы не супраць. Дайце нам пару хвілін.
Грыпхук змрочна кіўнуў.
Ён спусціліся ўніз, у пустую гасціную. Нахмурыўшыся, Гары, падышоў да каміна, абдумваючы, як ім паступіць. Ззаду яго Рон выклікнуў:
— Ды ён проста смяецца. Мы не можам дазволіць яму забраць меч.
— Гэта праўда? — спытаў Гары ў Герміёны. — Меч быў выкрадзены Грыфіндорам?
— Я не ведаю, — асуджана сказала яна. — У Гісторыі чараўніцтва часта апускаюць падрабязнасці пра тое, як чараўнікі паступалі з іншымі магічнымі расамі, і я не сустракала ніводнага згадвання пра тое, што Годрык Грыфіндор выкраў меч.
— Гэта адна іх гоблінскіх баек, — сказаў Рон, — як чараўнікі заўсёды прыгняталі іх. Я думаю, нам яшчэ пашнцавала, што ён не запатрабаваў нашы палачкі.
— У гоблінаў ёсць сур’ёзныя падставы недалюбліваць чараўнікоў, — запярэчыла Герміёна. — З імі ў мінулым жорстка звярталіся.
— Але гобліны таксама не белыя і пухнатыя? — спытаў Рон. — Яны забілі шмат нашых. Да таго ж загадай даволі бруднае дужанне.
— Але спрачацца з Грыпхукам пра тое, якая раса больш падступная і жорсткая, наўрад ці паспрыяе яго жаданню супрацоўнічаць з намі, вы так не думаеце?
Наступіла паўза, на працягу якой кожны з іх абдумваў выхад з гэтай сітуацыі. Гары паглядзеў з акна на магілу Добі. Луна усталёўвала кветку марской лаванды ў слоік з-пад джэма каля надмагільнага каменя.