Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Гэта значыць не абавязкова забіваць папярэдняга ўладальніка, каб выкарыстаць яго палачку? — спытаў Гары.
Алівандэр праглынуў.
— Абавязкова? Я б не сказаў, што трэба забіваць папярэдняга гаспадара.
— Але ёсць легенды, — сэрца Гары забілася яшчэ мацней, боль у шнары ўзмацніўся. Ён быў упэўнены, што Вальдэморт ужо вырашыў ажыццявіць свой план у жыццё. — Легенды пра чарадзейную палачку — або палачках — якія перадаваліся з рук у рукі пасродкам забойства.
Алівандэр збляднеў. Яго твар выглядаў шараватым на фоне беласнежнай падушкі, а вытарашчаныя вочы з чырвонымі прожылкамі сталі велізарнымі, быццам ад страху.
— Я лічу, толькі адна палачка, — прашаптаў ён.
— І яна патрэбна Самі-Ведаеце-Каму, ці не так? — спытаў Гары.
— Я… адкуль?.. — хрыплым голасам спытаў Алівандэр, гледзячы на Рона і Герміёну ў пошуках падтрымкі. — Адкуль вы пра гэта пазналі?..
— Ён жадаў ведаць, як пераадолець сувязь паміж нашымі палачкамі — працягваў Гары.
Алівандэр выглядаў спалоханым.
— Ён катаваў мяне, ты павінен зразумець! Ён выкарыстаў загавор Круцыё, і я… у мяне не было іншага выбару… мне прыйшлося распавесці яму, усё, што я ведаў, пра што я здагадваўся.
— Я разумею, — сказаў Гары. — Вы сказалі яму аб аднолькавых стрыжнях? І вы параілі яму проста запазычыць у каго-небудзь палачку?
Узрушаны дасведчанасцю Гары Алівандэр павольна кіўнуў.
— Але гэта не спрацавала — працягнуў Гары, — мая палачка ўсё роўна перамагла тую, запазычаную, палачку. Вы ведаеце, чаму?
Алівандэр пагушкаў галавой гэтак жа павольна, як толькі што кіўнуў.
— Я… я ніколі не чуў ні пра што падобнае. Твая палачка здзейсніла нешта ўнікальнае тым вечарам. Сувязь аднолькавых стрыжняў вельмі рэдкая, але, чаму твая палачка перамагла чужую, узятую на час, я не ведаю.
— Мы казалі пра іншую палачку. Тая, якая змяняе гаспадара пасля забойства. Калі Самі-Ведаеце-Хто зразумеў, што з маёй палачкай нешта не так, ён вярнуўся да вас і спытаў пра іншую палачку?
— Адкуль ты ведаеш?
Гары не адказаў.
— Так, ён спытаў, — прашаптаў Алівандэр, — ён жадаў ведаць ўсё, што я магу распавесці яму пра Палачку Смерці, Палачку Лёса… Старэйшую Палачку.
Гары паглядзеў на Герміёну, яна выглядала ашаломленай.
— Цёмнаму Лорду, — спалохана прашаптаў Алівандэр, — заўсёды падабалася тая палачка, якую я зрабіў для яго.. Ціс і пяро фенікса, трынаццаць з паловай цаляў… Датуль, пакуль ён не пазнаў пра аднолькавыя стрыжні. Цяпер ён шукае іншую, больш магутную палачку, таму што гэта адзіны спосаб перамагчы цябе.
— Але ён хутка пазнае, калі яшчэ не пазнаў, што мая зламаная, і яе немагчыма паправіць — сказаў Гары ціха.
— Не! — выклікнула Герміёна. — Ён не зможа гэта пазнаць, Гары, як ён...
— Прыёры Інкантатэм, — сказаў Гары. — Тваю і цярновую палачку мы пакінулі ў Малфоеў, Герміёна. Калі яны належным чынам іх даследуюць, прымусяць прайграць апошнія заклёны, яны ўбачаць, што твая палачка зламала маю, яны ўбачаць, што ты спрабавала паправіць яе, і што табе гэта не атрымалася, і яны зразумеюць, што з тых часоў я карыстаўся цярновай палачкай.
Тая слабая чырвань, якя вярнулася да Герміёны з моманту іх вяртання, зноў знікла з яе твару. Рон паглядзеў на Гары з дакорам і сказаў:
— Давайце зараз не будзем пра гэта турбавацца…
Але містэр Алівандэр перапыніў яго:
— Цёмны Лорд адшуквае Старэйшую Палачку не толькі для таго, каб знішчыць вас, містэр Потэр. Ён жадае завалодаць ёю, таму што лічыць, што яна зробіць яго непераможным.
— А яна зробіць?
— Уладальніку Старэйшай Палачкі заўсёды трэба асцерагацца нападу, — сказаў Алівандэр, — аднак, не магу ні прызнаць, ідэя пра тое, што Цёмны Лорд можа стаць гаспадаром Палачкі Смерці, здаецца мне… сапраўды жахлівай.
Гары раптам успомніў, як пры іх першай сустрэчы не мог зразумець, ці падабаецца яму Алівандэр. Нават зараз, пасля катаванняў і зняволення, думка пра Цёмнага Лорда, які завалодаў гэтай палачкай, адначасова зачароўвала і пужала Алівандэра.
— Вы… Вы сапраўды лічыце, што гэтая палачка існуе? — спытала Герміёна.
— О, так — адказаў Алівандэр, — шлях гэтай палачкі суцэль магчыма прасачыць скрозь гісторыю. Ёсць, вядома, прамежкі часу, на працягу якіх пра яе нічога не было вядома. Ёсць характэрныя прыкметы, па якіх яе адразу можа пазнаць любы, хто вывучаў Навуку пра Чарадзейныя Палачкі. Існуе шмат пісьмовых крыніц, некаторыя з іх з працай паддаюцца тлумачэнню, якія вывучылі я і іншыя вытворцы палачак. Пэўнасць іх бясспрэчная.
— Ну а вы… вы не думаеце, што гэта казка або міф? — з надзеяй спытала Герміёна.