Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
І ён ішоў далей, уздоўж берага возера, разглядаючы абрысы свайго каханага замка, яго першай імперыі, якая належыла яму па праве нараджэння.
А вось і яна, за возерам, адлюстроўваецца ў цёмнай вадзе. Белая мармуровая магільня, лішняя пляма на знаёмым пейзажы. Яго ізноў ахапіла ледзь стрымваная эйфарыя, гэтае п’янлівае пачуццё, якое ахопвае яго кожны раз, калі ён знаходзіўся ў мэты. Ён падняў сваю старую цісавую палачку: яна вельмі падыходзіць для таго, каб апошнім для яе заклёнам здзейсніць гэтую вялікую дзею.
Магіла раскрылася ад узножжа да падгалоўя. Абгорнутае ў саван цела было такім жа доўгім і худым, як і пры жыцці. Ён зноў падняў палачку.
Тканіна саслізнула. Твар быў напаўпразрыстым, бледным, высмаглым, але ўсё жа выдатна захаваўся. Акуляры пакінулі на кручкаватым носу: ён зларадна ўсміхнуўся. Рукі Дамблдора былі складзеныя на грудзі, а пад імі — яна, пахаваная разам з ім.
Няўжо стары дурань думаў, што магіла абароніць палачку? Няўжо ён думаў, што Цёмны Лорд не адважыцца апаганіць яго магілу? Павукападобная рука накіравалася ўніз і выцягнула палачку з-пад рук Дамблдора, і яна выпусціла сноп іскраў, абсыпаючы імі магілу ранейшага гаспадара, гатовая служыць новаму.
XXV. Катэдж Шэл
Хатка Біла і Флёр самотна стаяла на ўцесе на беразе мора, яе сцены былі выкладзеныя ракавінкамі і пабеленыя. Гэта было адасобленае і прыгожае месца. Усюды, дзе б Гары не знаходзіўся — у малюсенькай хаце або ў садзе, ён чуў гукі прыліва і адліву мора, падобныя на дыханне буйнай, дрымотнай істоты. Вялікую частку свайго часу ў наступныя дні Гары выдаткаваў на тое, каб пад якой-небудзь падставай збегчы з перапоўненай людзьмі хаты і, забраўшыся на самую выршыню ўцеса, адкуль адкрываўся выглад на бязмежнае неба, прасторнае пустыннае мора, каб падставіць твар халоднаму салёнаму ветру.
Грандыёзнасць прынятага ім рашэння не спрабаваць абагнаць Вальдэморта ў пагоне за палачкай усё яшчэ пужала Гары. Ён не мог узгадаць, каб хоць раз ён рабіў выбар у карысць бяздзейнасці. Яго перапаўнялі сумневы, сумневы, якія кожны раз пры сустрэчы агучваў Рон.
"Што, калі Дамблдор жадаў, каб мы расшыфравалі знак своечасова і здабылі палачку?"
"Што, калі расшыфраваўшы знак, ты станавіўся "годным", каб атрымаць Рэліквіі?"
"Гары, а калі гэта сапраўды Старэйшая Палачка, то, халера ясна, як мы знішчым Сам-Ведаеш-Каго?"
Гары не ведаў, што адказаць: былі моманты, калі ён лічыў сучаснасцю ўтрапёнасцю тое, што паспрабаваць перашкаджаць Вальдэморту адчыніць магілу. Ён нават да канца не мог растлумачыць прычыну, па якой не зрабіў гэтага: кожны раз, калі ён спрабаваў аднавіць ланцуг аргументаў, якія прывялі яго да гэтага рашэння, яны здаваліся яму слабымі і невыразнымі.
Дзіўным было тое, што падтрымка Герміёны бянтэжыла яго не менш, чым сумневы Рона. Зараз, калі ёй прыйшлося прызнаць існаванне Старэйшай Палачкі, яна адразу ж ахрысціла яе аб’ектам зла, а з улікам таго, якім агідным спосабам Вальдэморт займеў яе, наогул вырашыла, што яе наогул не трэба прымаць да ўвагі.
— Ты б ніколі не змог зрабіць гэтага, Гары, — паўтарала яна зноў і зноў. — Ты ніколі не адчыніў магілу Дамблдора.
Але сама думка пра труп Дамблдора пужала Гары значна менш, чым магчымасць таго, што ён няправільна растлумачыў намеры жывога Дамблдора.
Гары адчуваў сабе так, быццам ідзе навобмацак у цемры. Ён абраў свой шлях, але ўсё яшчэ аглядаўся назад, задаючыся пытаннем — ці магчыма, што ён няправільна прачытаў знакі, ці не павінен ён быў пайсці іншай дарагай? Часамі на яго накатвала злосць на Дамблдора, такая ж магутная, як і хвалі, якія біліся аб уцёс над якім стаяў катэдж, злосць за тое, што Дамблдор нічога не растлумачыў яму, пакуль быў жывы.
— Але ці мёртвы ён? — спытаў Рон на трэці дзень іх знаходжання ў хаце. Рон і Герміёна знайшлі Гары, калі ён стаяў і глядзеў на сцену, якая адлучае сад ад абрыву. Ён пашкадаваў аб гэтым, таму што менш усяго жадалася ўвязвацца ў іх спор.
— Так, Рон, мёртвы, калі ласка, не пачынай зноў!
— Зірні на факты, Герміёна, — сказаў Рон, праходзячы міма Гары, які працягваў глядзець кудысьці за гарызонт. — Срэбная лань. Меч. Вока, якое Гары бачыў у люстэрку…
— Гары прызнаўся, што яму магло здацца! Праўда, Гары?
— Магло, — адказаў Гары, не гледзячы на яе.