Każde martwe marzenie

Luka po­czuł, jak udzie­la mu się pod­nie­ce­nie zgro­ma­dzo­nych męż­czyzn. Nie­uda­ny atak na Po­mwe już się nie li­czył wo­bec per­spek­ty­wy nad­cho­dzą­cej, de­cy­du­ją­cej bi­twy. Gdy ją wy­gra­ją, bę­dzie po wszyst­kim. Nie oprze się im nikt i nic na Po­łu­dniu.

— Do­bra, Pore, złaź. Te­raz ja. — Ka­hel-saw-Kir­hu wsko­czył na stół, ro­zej­rzał się. — Sły­sze­li­ście? Mie­li­śmy w pla­nach zdo­być Po­mwe i do­pie­ro wte­dy roz­pra­wić się z Pa­nią Oka, ale pla­ny mo­że­my zmie­nić. Naj­pierw ko­no­wer­ska ar­mia, po­tem mia­sto. A sko­ro ja na­dal do­wo­dzę, to roz­ka­zy będą ta­kie: puł­ki Lisa, Wil­ka, Wy­żła i Ro­so­ma­ka wy­ru­szą w cią­gu go­dzi­ny, ra­zem z jaz­dą Pore. Za­bie­rze­cie też trze­cią część lek­ko­zbroj­nych i pie­szych zwia­dow­ców. Idzie­cie jako awan­gar­da. Pod­jaz­dy Sło­wi­ków za­pusz­cza­ją się dość da­le­ko przed głów­ną ar­mię, ze­pchnie­cie je w tył.

— Będą wie­dzieć, że nad­cho­dzi­my — ode­zwał się Ram­be-lah-Drum, nowy puł­kow­nik Ro­so­ma­ków.

— I tak się tego do­wie­dzą. Ale nie chcę, żeby od razu się zo­rien­to­wa­li, ilu nas jest. Ob­ser­wo­wa­łem, jak dzia­ła ta ich Pani Oka. Jest ostroż­na. By­naj­mniej nie głu­pia. Za kil­ka go­dzin na­dej­dzie zmrok, a ona nie za­ry­zy­ku­je noc­nej bi­twy z nie­zna­ny­mi si­ła­mi, więc po­cze­ka do rana, żeby nas po­li­czyć. A do rana bę­dzie­my już na po­zy­cjach, oko­pie­my się i zmu­si­my ją do wal­ki na na­szych wa­run­kach. Puł­ki Orła, Ja­strzę­bia, Je­no­ta, Sza­ka­la, Ry­sia i Lwa ru­szą za trzy go­dzi­ny, tak żeby noc ukry­ła nasz marsz. Ra­zem z nimi pój­dzie resz­ta lek­kiej pie­cho­ty i ta­bor. — Zwró­cił się do Olu­we­ra — ile mo­żesz wy­dzie­lić wo­zów?

— Bo­jo­wych? Trzy­sta. I jesz­cze dwie­ście wzmoc­nio­nych na tyle, żeby sta­nąć w dru­giej li­nii. Koni mamy mało.

— Bie­rze­my, ile jest. Puł­ki Dzi­ka, Żu­bra, Ło­sia i Tura pój­dą w tyl­nej stra­ży. Pore przy­dzie­li im set­kę kon­nych goń­ców. Nie chcę żad­nych nie­spo­dzia­nek.

Luka li­czył ze zmarsz­czo­ny­mi brwia­mi. Czte­ry puł­ki przo­dem, sześć w środ­ku i czte­ry z tyłu. Czter­na­ście z szes­na­stu, któ­re z ta­kim tru­dem wy­sta­wi­li, i to te naj­mniej okrwa­wio­ne, z tego co się orien­to­wał. Do tego cała jaz­da, cały ta­bor i pra­wie wszy­scy lek­ko­zbroj­ni.

— To kto zo­sta­je pod mia­stem?

Za­dał to py­ta­nie jed­no­cze­śnie z kil­ko­ma in­ny­mi żoł­nie­rza­mi. Ka­hel-saw-Kir­hu po­ki­wał gło­wą.