Вужык. Голуб на плячы. Дак
- Автор: Бароўскі Анатоль
- Год: 2012
- Язык: белорусский
- Год: Палесдрук
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Вужык. Голуб на плячы. Дак». Краткое содержание книги:
“Зразумела. Будзем мець на ўвазе.”
“А ў тым жа загадзе ёсць пункцік-дадатак, дзе сказана, што правакатарамі будуць макашоўцы, якія будуць несці бел-чырвона-белыя сцягі – як быццам хлопцы з трактарнага завода. Яны пачнуць кідаць каменні ў міліцыянтаў. Яны пагэтаму так і апрануліся, што і гарматай іх не праб”еш… Але для здымкаў дзяржаўнага тэлебачання і прэс-службы адміністрацыі Галвера падрыхтаваны міліцыянты, якія будуць мець выгляд пабітых і акрываўленых – грым што трэба наклалі на іх… Смех ды і годзе. Тыя ж макашоўцы-баркашоўцы будуць і пераварочваць міліцэйскія легкавікі, біць прэнтамі вокны…”
“А дзе яны цяпер, Мухіко?”
“Ідуць ззаду цябе, праз тры рады. Іх трое. У сярэдняга сумка на плячы. Жоўтая. А ў ёй – камянюкі і металічныя прэнты”.
Я падышоў да знаёмых хлопцаў, шапнуў на вуха аднаму з іх:
– Трэба разаблачыць трох правакатараў. Яны позаду нас ідуць. Трэба адабраць ад іх сумку з камянямі і выгнаць з калоны…
Мы трохі адсталі, падышлі да іх ззаду.
Я скруціў сярэдняму рукі назад, сарвалі з пляча сумку – важкую, пад пуд вагой. Двое сябрукоў паспрабавалі ўцячы, але ім падставілі падножкі, і яны пакаціліся па зямлі – да тратуара.
Я высыпаў змесіва сумкі ім на галовы – з каменнем, з жалязякамі, гайкамі… Потым нехта надзеў ім наручнікі – і іх павялі ў невядомым кірунку… Але пра тое будзе ведаць аператар.
Акцыя правакатараў правалілася. Дзякуючы пільнасці і ўмелым дзеянням Мухіко. Зразумела, што заслугоўвае вялікай ўзнагароды, але якой?
“Працую я не дзеля ўзнагарод, мне б толькі бачыць родны край і вольным, і шчаслівым! – вясёла прадэкламавала аператар. – Вось так!”
“Чые гэта радкі? А мо твае, прызнайся?”
“А што? Чаму я не магу быць яшчэ і паэткай?..”
Яна насілася з аднаго месца на другое, фіксавала падзеі, пісала-здымала ўнікальную гісторыю-біяграфію нашай невясёлай сучаснасці. Пісалася ўсё тое на мікракасету, якая магла ўмясціць ў сабе мільёны кіламетраў магнітнай стужкі, і сюжэты можна было глядзець у любы час і на любым тэлевізары. Дарогу нам перагарадзіў кардон міліцыі. Насупленыя твары, бяздумныя позіркі, глухія і безуважныя.
У кожнага ў кішэні для нас падрыхтаваны падаруначак – “Букет чаромхі”. Калі будзем на іх наступаць, то яны папырскаюць нас салодкімі і водарнымі духамі, мо і прыемнейшымі чым тая “Шанэль”. Каб упалі мы на зямлю і адразу задрыгалі сутаргава нагамі. І вынішчаць яны нас як тараканаў. Бо мы для іх нелюдзі, мы для іх “кучка людзей”, якія “мяшаюць” дыктатару весці сваю гнюсную справу па знішчэнні дзяржавы…
Пачаў абурацца і нешта даводзіць палкоўніку міліцыі Станіслаў Шушкевіч, да яго падышоў і Вінцук Вячорка, спрачаўся воддалеч з юнаком у форме невядома якога звання Сямён Шарэцкі, побач стаяў Юры Хвашчавацкі…
– Жыве Ліцвінія! – пачалі крычаць дэманстранты.
Валянціна Коўтун несла абраз Еўфрасінні Полацкай, за ёй неслі абразы Божай Маці і Хрыста.
– Жыве Ліцвінія і згінуць яе ворагі!
– Жыве!..
– Нам трэба прайсці да Опернага тэатра, а вы нам перашкаджаеце, – даводзіў Юрась Залозка, утаймоўваючы ў сабе ўнутраную злосць. – Там у нас асноўны мітынг…
– Граждане националисты и бэнээфовцы, просьба расходиться по домам! – металічны голас праз мегафон ляцеў над дэманстрантамі. – Вы нарушаете закон об общественном порядке, и потому каждый из вас подпадает под статью уголовного кодекса номер… Расходитесь! Расходитесь! Ибо мы всех вас арестуем!
– Усіх не арыштуеце! Жыве Ліцьвінія!
– Жы-ве Ліць-віні-яяя! Жы-ве Ліць-ві-ні-яяя!..
Улада была антыбеларуская. Тыя, хто яе ахоўваў, – таксама антыбеларусы. Каманды падаваліся на чужой мове, не на мове дзяржавы. Тое яшчэ больш абражала нас. Бо аб нас выціралі падэшвы ботаў, плявалі ў твар, зневажалі. Нас не пускалі наперад, туды, дзе і дала дазвол гарадская ўлада праводзіць мітынг. Нас туды не пускалі. Як не пускалі некалі камуністы ў царкву, не дапускалі да Бога… Цяпер жа ад нас адбіралі яшчэ і душу.
Да майго пляча дакранулася нечыя рука – цёплая і даверлівая. Са мной побач ішла Таццяна-бібліятэкарка.
– Ты? – шчыра падзівіўся і адначасова абрадаваўся, зірнуўшы ў яе вялікія вочы.
– А хто ж яшчэ? – асляпіла белізной яблыневых пялёсткаў. – Яна самая. У нас сёння выхадны, вось і рашыла падацца ў сталіцу, з усімі разам прайсціся па праспекце нашага слыннага першадрукара…