Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
Грыпхук непрыемна хмыкнуў.
— Гаворка ідзе як раз пра гэта! Калі Цёмны Лорд стане магутней, чым калі-небудзь, то ваша раса канчаткова ўмацуецца ва ўлады над маёй. Грынгатс падпарадкуецца закону чараўнікоў, дамавыя эльфы будуць забітыя, і хто з уладальнікаў палачак запярэчыць?
— Мы! — сказала Герміёна. Яна села прама, яе вочы гарэлі. — Мы запярэчым! І мяне будуць пераследваць гэтак жа, як і любога гобліна або эльфа, Грыпхук! Я — бруднакроўка.
— Не заві сябе так, — прамармытаў Рон.
— Чаму не? — сказала Герміёна. — Бруднакроўка, і я ганаруся гэтым. Паводле новага парадку ў мяне не больш правоў, чым у вас, Грыпхук. Менавіта мяне яны абралі для катаванняў, там, у Малфоеў.
Кажучы гэта, Герміёна адкруціла каўнер і паказала тонкі парэз, які пунсавеў на яе горле, пакінуты Белатрысай.
— Вы ведалі, што менавіта Гары зрабіў Добі вольным? — спытала яна. — Вы ведалі, што на працягу шматлікіх гадоў мы жадалі, каб эльфаў вызвалілі? — Рон сцепануўся на падлакотніку крэсла. — Вы жадаеце паразы Самі-Ведаеце-Каго не менш нашага.
Гоблін паглядзеў на Герміёну з тым жа цікаўнасцю, што і на Гары.
— Што вам трэба ў сховішча Лестранжаў? — нечакана спытаў ён. — Меч, які знаходзіцца там — падробка. Вось сапраўдны — ён пільна паглядзеў на кожнага з іх. — Я думаю, вы ўжо ведалі аб гэтым. Вы прасілі мяне зманіць.
— Але падроблены меч гэта не адзінае, што ёсць у гэтым сховішчы, праўда? — спытаў Гары. — Магчыма, вы бачылі там і іншыя рэчы?
Яго сэрца білася так моцна, як ніколі. Ён падвоіў высілкі, каб не звяртаць увагі на то, як пульсаваў яго шнар.
Гоблін зноў накруціў бародку на палец.
— Гэта супраць нашага кодэкса — распавядаць аб таямніцах Грынгатса. Мы ахоўваем дзіўныя, фантастычныя скарбы. Мы выконваем абавязак перад тымі скарбамі, некаторыя з якіх мы стварылі сваімі рукамі.
Гоблін падняў меч, і яго цёмныя вочы па чарзе глядзелі на Гары, Рона, і Герміёну.
— Вы так маладыя, — вымавіў ён, нарэшце, — а процістаіце гэтулькім ворагам…
— Вы дапаможаце нам? — спытаў Гары. — Без дапамогі гобліна ў нас няма ні найменшай надзеі прабрацца туды. Вы — наш адзіны шанец.
— Так… я падумаю над гэтым, — раздражнёна адказаў Грыпхук.
— Але… — пачаў было Рон са злосцю, але Герміёна пхнула яго локцем.
— Дзякуй вам! — сказаў Гары.
Гоблін нахіліў сваю вялікую галаву ў знак удзячнасці і сагнуў свае кароткія ножкі.
— Я думаю, — сказаў ён, дэманстратыўна ўкладваючыся на ложак Біла і Флёр, — што дзеянне Косткароса ўжо скончана. І я, нарэшце, змагу заснуць. Прабачыце мяне…
— Так, вядома, — сказаў Гары, але перад тым як выйсці з пакоя, ён нахіліўся і ўзяў меч. Грыпхук не запярэчыў, але Гары здалося, што ён убачыў абурэнне ў вачах гобліна, калі зачыняў дзверы.
— Дробны гнюс, — прашаптаў Рон. — Яму падабаецца, што мы залежым ад яго.
— Гары, — прашаптала Герміёна, адштурхваючы іх абодвух ад дзвярэй, на сярэдзіну цёмнай пляцоўкі. — Ты кажаш пра тое, пра што я думаю? Ты лічыш, што Хоркрукс у сховішчы Лестранжаў?
— Так, — адказаў Гары. — Белатрыса жахнулася, калі вырашыла, што мы былі там. Чаму? Што мы маглі там ўбачыць і забраць адтуль? Відавочна, нейкі прадмет, згуба якога моцна раззлавала б Самі-Ведаеце-Каго.
— Але я думаў, што мы шукаем месца, дзе Самі-Ведаеце-Хто хадзіў, і дзе ён здзейсніў штосьці важнае… — сказаў Рон неразумеючы — Няўжо ён быў у сховішчы Лестранжаў?
— Я не ведаю, ці быў ён калі-небудзь у Грынгатсе, — сказаў Гары. — У маладосці ў яго не было золата, яму ніхто нічога не пакінуў. Магчыма, ён бачыў банк звонку, калі быў на Дыягон Алеі.
У шнары пульсаваў боль, але ён імкнуўся не адцягвацца на яго. Ён жадаў, каб Рон і Герміёна добра ўсё ўразумелі наконт Грынгатсу, перш чым яны пагавораць з Алівандэрам.
— Я думаю, што ён зайздросціў усякаму, у каго быў ключ да сховішчаў Грынгатсу. Думаю, што гэта здавалася яму знакам дачынення да міру чараўнікоў. І не забывайце, ён давяраў Белатрысе і яе мужу. Яны былі самымі адданымі яго служкамі да яго падзення і першымі сталі адшукваць яго, калі ён знік. Ён казаў пра гэта у ноч свайго вяртання, я чуў.
Гары пацёр шнар.
— Праўда, наўрад ці ён сказаў Белатрысе, што гэта Хоркрукс. Ён жа ўтаіў ад Люцыюса Малфоя праўду пра дзённік. Ён мог сказаць ёй, што гэта надзвычай каштоўная рэч, і папытаць пакласці яе ў сховішча. Самае бяспечнае месца для таго, што ты жадаеш схаваць, як сказаў мне Хагрыд… акрамя Хогвартсу.
Калі Гары скончыў, Рон пагушкаў галавой:
— Ты сапраўды разумееш яго.
— Збольшага, — сказаў Гары. — Жадаў бы я настолькі ж разумець Дамблдора. Але паглядзім. А цяпер — Алівандэр.