Każde martwe marzenie

Luka pa­mię­tał chwi­lę, gdy zro­zu­miał, że im się nie uda. To było do­kład­nie wte­dy, gdy za­pło­nął dru­gi ta­ran. Pierw­szy do­pa­lał się pod bra­mą, a dru­gi spło­nął, na­wet nie tryk­nąw­szy muru wzmoc­nio­nym łbem. Po­mweń­czy­cy uży­li ja­kie­goś ro­dza­ju pom­py, któ­ra wy­strze­li­ła stru­mień go­rą­ce­go ole­ju na od­le­głość do­brych stu stóp, po czym pod­pa­li­li ma­chi­nę sal­wą pło­ną­cych strzał.

Nie pa­trzył wię­cej na mia­sto, za­jął się po­ma­ga­niem cięż­ko ran­nym w do­tar­ciu do la­za­re­tu. A były ich set­ki. Od­bie­ga­li, od­cho­dzi­li i od­peł­za­li spod mu­rów po­krwa­wie­ni i po­pa­rze­ni, cza­sem w mil­cze­niu, cza­sem za­ta­cza­jąc się i wy­jąc. Pa­mię­tał mło­de­go męż­czy­znę, któ­re­mu cios ma­czu­gą albo obu­chem to­po­ra zmiaż­dżył szczę­kę, a po­krwa­wio­na masa mię­sa i ko­ści zwi­sa­ła aż do po­ło­wy pier­si. Pa­mię­tał żoł­nie­rza swo­je­go puł­ku, Aeri­na, z jed­ną stro­ną twa­rzy spa­lo­ną do go­łej ko­ści, i mło­dą łucz­nicz­kę z kom­pa­nii zwia­dow­ców, z obie­ma no­ga­mi po­gru­cho­ta­ny­mi gła­zem ci­śnię­tym przez obroń­ców. Czoł­ga­ła się w ci­szy, nie krzy­cząc ani nie pła­cząc, a oczy mia­ła tak obo­jęt­ne i spo­koj­ne, jak­by całe to pie­kło wo­kół niej dzia­ło się gdzieś da­le­ko.

Wi­dział ta­kie oczy zbyt wie­le razy jak na jed­no pie­przo­ne ży­cie, pod­biegł więc do niej, pod­niósł z zie­mi i trzy­ma­jąc na rę­kach jak małe dziec­ko, od­biegł na tyły. Pra­wie nie czuł wte­dy bólu w ra­mie­niu ani za­wro­tów gło­wy.

Atak prze­rwa­no po dwóch go­dzi­nach i choć Po­mwe zwy­cię­ży­ło, jego mury nie roz­brzmia­ły okrzy­ka­mi trium­fu. Jak­by wszy­scy bez wy­jąt­ku byli prze­ra­że­ni ilo­ścią prze­la­nej krwi.

Luka przez ko­lej­ne go­dzi­ny po­ma­gał ran­nym tra­fić w bez­piecz­ne miej­sce. Mie­li na ty­łach kil­ka la­za­re­tów, a ten, do któ­re­go ich pro­wa­dził, zda­wał się być pod szcze­gól­ną opie­ką Koła. Wszę­dzie było jej peł­no, po­iła i kar­mi­ła ran­nych, po­ma­ga­ła im ukła­dać się na po­sła­niach, a na­wet pro­wa­dzi­ła w krza­ki za po­trze­bą. Ko­bie­ty spra­wu­ją­ce tu pie­czę nie zwra­ca­ły na nią szcze­gól­nej uwa­gi, same mia­ły peł­ne ręce ro­bo­ty w in­nych na­mio­tach i naj­wy­raź­niej każ­dą po­moc przyj­mo­wa­ły z wdzięcz­no­ścią.

Luka pa­mię­tał nie­wy­raź­nie, jak w pew­nym mo­men­cie opu­ści­ły go siły, więc po­ło­żył się po pro­stu na płasz­czu ro­ze­sła­nym na zie­mi i za­snął.

A te­raz zo­stał obu­dzo­ny przez pró­bu­ją­cą mu we­pchnąć pa­lec do oka Koło.

— Już, już. Nie śpię. — Usiadł, po­dra­pał się po gło­wie, zer­k­nął na chmu­ry za­sła­nia­ją­ce nie­bo. — Jest już wie­czór?

— Tak. Ka­hel­le zwo­łał na­ra­dę do­wód­ców. Idź tam. Do­wiedz się, co za­mie­rza.

Ton, ja­kim zo­sta­ła wy­po­wie­dzia­na ta proś­ba – albo ra­czej roz­kaz – spra­wił, że od razu oprzy­tom­niał. Koło za­zwy­czaj nie była tak szorst­ka i apo­dyk­tycz­na. Zmie­rzy­li się wzro­kiem. Dziew­czy­na zer­ka­ła na nie­go jak ptak, krę­cąc gło­wą i pa­trząc raz zdro­wym, raz po­pa­rzo­nym okiem, a jej ję­zyk wy­su­wał się i cho­wał mię­dzy zęby jak ner­wo­we zwie­rząt­ko.

Cho­le­ra, znów do­pa­dły ją One.

Ale czy mógł się dzi­wić? Po wszyst­kim, co wi­dzia­ła ostat­ni­mi cza­sy?

— Koło, dziec­ko, oni nie do­pusz­czą mnie na­wet na sto jar­dów do na­ra­dy, jak ro­zu­miem. Tego by jesz­cze bra­ko­wa­ło, żeby każ­dy dzie­sięt­nik bez przy­dzia­łu pchał się do ge­ne­ral­skie­go sto­łu.

Wzru­szy­ła ra­mio­na­mi.

— Idź. Za­słoń ra­mię płasz­czem, to nie zo­ba­czą, że nie no­sisz ko­lo­ru na ręce. A to — mu­snę­ła pal­ca­mi jego opa­tru­nek — ma te­raz wie­lu. Zo­bacz, co pla­nu­ją. Zo­bacz, cze­go chcą. Wróć i mi po­wiedz.

Po­trzą­snę­ła gło­wą, jak­by pró­bo­wa­ła z niej coś wy­rzu­cić.

— Za dużo gło­sów, za dużo pła­czu. Wszę­dzie… Ja… mu­szę wie­dzieć.

Po­tem spoj­rza­ła na nie­go swo­im nor­mal­nym wzro­kiem.

— Pro­szę, Luka. Idź tam. Cho­ciaż spró­buj.

Więc wes­tchnął, pod­niósł się i po­szedł.

* * *

Na­ra­da od­by­wa­ła się przed na­mio­tem, bo we­wnątrz nie było miej­sca dla tylu lu­dzi. Przy­by­li na nią nie tyl­ko do­wód­cy głów­nych od­dzia­łów, ale na­wet nie­któ­rzy świe­żo mia­no­wa­ni ka­pi­ta­no­wie i po­rucz­ni­cy. Luka sko­rzy­stał z rady Koła, ukrył lewą rękę pod płasz­czem i do­łą­czył do kil­ku ma­sze­ru­ją­cych na na­ra­dę ofi­ce­rów.

Straż prze­pu­ści­ła ich bez sło­wa. Po dro­dze dzie­sięt­nik pra­wie zde­rzył się z kan-Su­mo­rem, ale Owe­rers go zi­gno­ro­wał, za­ję­ty szu­ka­niem lep­sze­go miej­sca.