Een Kroon van Zwarden

Adeleas knipperde met de ogen en nam het onderwerp weer op. ‘De Kinne helpt wegloopsters. Ze hebben altijd twee of drie vrouwen in Tar Valon die naar hen uitkijken. Ze benaderen bijvoorbeeld heel omzichtig bijna elke vrouw die uit de Toren wordt weggestuurd. Bovendien weten ze iedere wegloopster te vinden, of het nu een novice of een Aanvaarde is. Sinds de Trollok-oorlogen wist zonder hun hulp geen enkele vrouw van het eiland te komen.’

‘Inderdaad,’ zei Vandene, toen Adeleas zweeg om een kom van Careane aan te pakken. Die was eerst Merilille voorgehouden, maar de Aes Sedai zat ineengezakt met een lege blik in het niets te staren. ‘Als iemand erin slaagt om te ontsnappen, weten we onmiddellijk waar we moeten zoeken. Uiteindelijk belanden ze bijna altijd weer in de Toren, met de vurige wens dat hun voeten nooit hadden gekriebeld. Zolang de Kinne maar niet beseft dat wij het weten, tenminste. Als dat ooit gebeurt, keren we terug naar de dagen van vóór de Kinne, toen een vrouw elke kant op kon vluchten. Het waren er toen meer: Aes Sedai, Aanvaarden, novices én wegloopsters. Er waren jaren dat twee van de drie erin slaagden voor altijd te ontsnappen, soms zelfs drie van de vier. Door gebruik te maken van de Kinne halen we er nu gelukkig negen van de tien terug. Je begrijpt dat de Toren het geheim van de Kinne als een kostbaar juweel bewaart.’

Dat kon Elayne inzien. Een vrouw was pas klaar met de Witte Toren wanneer de Toren klaar met haar was. Bovendien deed het de mare van onfeilbaarheid geen kwaad als de Toren altijd zijn wegloopsters terughaalde. Bijna altijd. Nou, nu wist ze het.

Ze stond op en tot haar verbazing deden Adeleas en Vandene hetzelfde. De laatste wuifde Careanes aangeboden thee weg. Ook Sareitha stond op, en uiteindelijk zelfs Merilille. Ze keken haar allemaal afwachtend aan, zelfs Merilille.

Vandene merkte haar verrassing op en glimlachte. ‘Dit weet je misschien ook nog niet. Wij, Aes Sedai, zijn vaak twistziek. Ieder bewaakt jaloers haar plaats en voorrechten, maar als iemand boven ons geplaatst wordt, hebben we de neiging haar meestal behoorlijk gedwee te volgen. Al mopperen we misschien onder elkaar over haar beslissingen.’

‘Ja, dat doen we zeker,’ murmelde Adeleas gelukkig, alsof ze zojuist iets ontdekt had.

Merilille haalde diep adem en leek even geheel op te gaan in het gladstrijken van haar rok. ‘Vandene heeft gelijk,’ zei ze. ‘Vanuit jezelf sta je boven ons, en ik moet toegeven dat je kennelijk boven ons geplaatst bent. Als ons gedrag om bestraffing vraagt... Nou ja, je zal het ons wel zeggen als dat zo is. Waarheen moeten we je volgen? Als ik dat mag vragen?’ Er was geen spoor van spot te bekennen; haar toon was zelfs beleefder dan Elayne ooit eerder had gehoord.

Volgens haar zou iedere Aes Sedai uit elke eeuw er trots op zijn geweest haar gelaatstrekken zo te beheersen als zij nu deed. Zij had alleen maar gewild dat ze haar als een echte Aes Sedai zagen. Ze onderdrukte een plotselinge aandrang om te bekennen dat ze te jong en te onervaren was. ‘Je kunt de honing nooit meer terugstoppen in een raat,’ placht Lini te zeggen toen ze een meisje was. En Egwene was ook niet ouder.

Ze haalde adem en glimlachte warm. ‘Allereerst dienen we goed te beseffen dat wij allen zusters zijn, in de volle betekenis van het woord. We moeten samenwerken; de Schaal der Winden is veel te belangrijk.’ Ze hoopte dat ze allemaal geestdriftig zouden instemmen als ze hun ging vertellen wat Egwenes bedoeling was. ‘Misschien kunnen we beter weer gaan zitten.’ Ze wachtten op haar voor zij zich weer in hun stoelen lieten zakken. Ze hoopte dat het Nynaeve even goed verging, of maar een tiende. Als ze dit vernam, zou de schok Nynaeve doen flauwvallen, ‘Ik heb zelf ook iets over de Kinne te vertellen.’

Het duurde niet lang of Merilille leek elk ogenblik flauw te vallen van de schok, en zelfs Adeleas en Vandene waren daar niet ver van af. Maar ze bleven herhalen: ‘Ja, Elayne,’ en: ‘Als jij dat vindt, Elayne.’ Misschien zou alles vanaf nu gemakkelijker gaan.