Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Вы, мабыць, не памятаеце… — пачаткаў Гары
— Што я быў тым, хто паказаў вам ваша сховішча, калі вы ўпершыню былі ў Грынгатсу? — сказаў Грыпхук. — Я памятаю, Гары Потэр. Нават сярод гоблінаў ты вельмі вядомы.
Гары і гоблін ацэньвальна паглядзелі адно на аднаго. Шнар усё яшчэ паколваў. Гары жадаў як мага хутчэй скончыць гэтую гутарку, але ў той жа час ён баяўся дапусціць памылку. Пакуль ён абдумваў, з чаго пачаць, гоблін загаварыў.
— Ты пахаваў эльфа, — сказаў ён нечакана рэзка. — Я назіраў за табой з акна суседняй спальні.
— Так, — адказаў Гары.
Грыпхук паглядзеў на яго з куткоў сваіх касых вачэй.
— Ты незвычайны чараўнік, Гары Потэр.
— У якім сэнсе? — спытаў Гары, безуважліва паціраючы шнар.
— Ты вырыў магілу.
— Ну і?..
Грыпхук не адказаў. Гары падумаў, што гоблін пагарджае яго за тое, што ён павёў сябе як магл, але яму было ўсё роўна, ухваліць Грыпхук магілу Добі або не. Ён падрыхтаваўся да нападу.
— Грыпхук, мне трэба спытаць…
— Яшчэ ты выратаваў гобліна.
— Што?..
— Ты прынёс мяне сюды. Спас мяне.
— Ну, мне здаецца, ты не супраць? — сказаў Гары злёгку нецярпліва.
— Не, Гары Потэр, — сказаў Грыпхук, і наматаў тонкую чорную бародку на палец. — Але ты вельмі дзіўны чараўнік.
— Выдатна, — сказаў Гары, — але мне патрэбна дапамога, і ты, Грыпхук, можаш мне яе аказаць.
Гоблін не выявіў ні цені гатовасці, і працягнуў глядзець на Гары так, быццам ніколі не бачыў нікога падобнага.
— Мне трэба праняцца ў падзямелле Грынгатсу.
Гары не жадаў казаць пра гэта настолькі прама, але шнар пранізаў востры боль, і слава выскачылі самі сабой. Ён ізноў убачыў абрысы Хогвартса. Ён наглуха зачыніў сваю прытомнасць. Спачатку трэба было разабрацца з Грыпхукам. Рон і Герміёна глядзелі на Гары так, быццам той здурэў.
— Гары, — пачала было Герміёна, але Грыпхук перапыніў яе.
— Прабрацца ў падзямелле Грынгатса? — перапытаў гоблін, прыўздымаючыся на ложку і моршчачыся ад болю. — Гэта немагчыма.
— Не, магчыма, — запярэчыў Рон. — Бо аднойчы гэта ўжо адбылося.
— Так, — сказаў Гары, — у той жа дзень, калі я сустрэў вас, Грыпхук. Мой дзень нараджэння, сем гадоў таму.
— Тое сховішча, пра якое ідзе размова, было тады пуста, — адрэзаў гоблін. Нягледзячы на тое, што Грыпхук пакінуў Грынгатс, яго абражала сама думка пра тое, што можна прабіць пралом у абароне банка. — Яго амаль не абаранялі.
— А тое, якое трэба нам — не, і, я думаю, што абарона будзе досыць моцнай, — сказаў Гары. — Яно прыналежыць Лестранжам.
Ён убачыў, што Рон і Герміёна здзіўлена пераглянуліся, але вырашыў, што будзе яшчэ досыць часу, каб усё ім растлумачыць, пасля таго, як Грыпхук адкажа.
— У цябе няма шанцаў, — спакойна заўважыў Грыпхук. — Ніводнага. Калі ты шукаеш у нашых падзямеллях скарб, які табе не прыналежыць…
— Злодзей, цябе папярэдзілі, беражыся, — так, я ведаю, я памятаю — сказаў Гары. — Але я не спрабую завалодаць нейкім скарбам, я не іду туды дзеля ўласнай выгады. Ці можаш ты мне паверыць?
Гоблін наперакос паглядзеў на Гары. Шнар у выглядзе маланкі на ілбу запульсаваў, але ён не звярнуў на гэта ўвагу, адмаўляючыся прымаць гэты боль і гэты кліч.
— Калі наогул ёсць чараўнік, якому я мог бы паверыць, што ён не пераследвае асабістай мэты, — нарэшце адказаў Грыпхук, — так гэта ты, Гары Потэр. Гобліны і эльфы не абвыклі да такога звароту і павазе, якія ты выявіў сёння. Толькі не з боку ўладальнікаў чарадзейных палачак.
— Уладальнікаў чарадзейных палачак, — паўтарыў Гары. Яму здалася дзіўнай гэтая фраза, і яго шнар хварэў, Вальдэморт накіраваў яго думкі да поўначы. Гары не трывалася пагаварыць з Алівандэрам у суседнім пакоі.
— Права мець чарадзейную палачку, — ціха сказаў гоблін, — было прадметам рознагалоссяў паміж чараўнікамі і гоблінамі.
— Але гобліны могуць вядзьмарыць без палачак, — сказаў Рон.
— Гэта няважна! Чараўнікі адмаўляюцца дзяліцца сакрэтамі мастацтва валодання чарадзейнай палачкай з іншымі магічнымі істотамі, яны пазбаўляюць нас магчымасці развіваць нашу магічную сілу.
— Ну, гобліны таксама ні з кім не дзеляць сакрэты сваёй магіі, — сказаў Рон. — Вы не дзеліцеся сакрэтамі выраба мяЦёў і зброі. Гобліны ўмеюць рабіць з металам такое, што ні аднаму чараўніку…
— Гэта няважна, — сказаў Гары, заўважыўшы, як фарба прылівае да твару Грыпхука. — Гаворка ідзе не пра супрацьстаянні чараўнікоў і гоблінаў або якіх-небудзь іншых магічных істот…