Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

Rozdział XLII

— I to właśnie zamierzam zrobić — oznajmiła Honor zgromadzonym wokół stołu konferencyjnego oficerom. — Wiem, że to ryzykowne, ale w świetle nowin przywiezionych przez komandora Ainspana nie widzę innej możliwości.

Sam Ainspan siedział prawie naprzeciw niej, gdyż przed paroma minutami skończył referować przebieg wydarzeń, dzięki którym się tu znalazł.

— Ryzykowne?! Ten plan nie jest ryzykowny, tylko zwariowany! — głos kontradmirała Stylesa miał zapewne brzmieć zdecydowanie, ale Honor słyszała w nim przede wszystkim przerażenie.

Gdy rozejrzała się po obecnych, przekonała się, że nie uległa złudzeniu i że nie tylko ona — dzięki więzi z Nimitzem — to usłyszała.

— Zatrzymanie Krashnarka w systemie to najgorsze, co możemy zrobić — perorował Styles, odwracając się bokiem do niej i zwracając do pozostałych tonem zwykle używanym wobec dzieci. — Nigdy nie słyszałem, by starszy rangą oficer proponował coś tak beztroskiego i nieprzemyślanego! Przypominam wszystkim, że ten okręt to jedyna szansa nawiązania łączności z Sojuszem, jaką mamy! Jeżeli nie wyślemy go z prośbą o pomoc, nikt nawet nie będzie wiedział, że jej potrzebujemy!

— Jestem świadoma ryzyka, admirale Styles — Honor jakoś zdołała zapanować nad głosem, by brzmiał on spokojnie, ale równocześnie nie była całkiem pewna, czy to rozsądne.

Ignorowanie dowódcy i mówienie do jego podwładnych, zwłaszcza krytycznie o tymże dowódcy, i to w całkiem nieoględny, by nie rzec obelżywy sposób, było uznawane za poważne naruszenie zasad w Royal Manticoran Navy. Co najmniej była to niesubordynacja, a praktycznie rzecz biorąc, zachowanie takie traktowano jako próbę podważenia autorytetu dowódcy i nielegalnego przejęcia dowodzenia. Styles jednak pozostawał drugim co do rangi oficerem Sojuszu na planecie, a to był nader nieodpowiedni czas na wewnętrzne spory. Dlatego Honor zrobiła, co mogła, by nad sobą zapanować i mówić do niego tak rozsądnie, jakby miała do czynienia z kimś, kto dysponuje funkcjonującym umysłem i na dodatek ma ochotę go używać.

— Ryzyko to jedno, a drugie i ważniejsze jest to, że nie sądzę, by Sojusz mógł wysłać tu wystarczającą liczbę jednostek, by zabrać nas wszystkich. Nie w istniejących w tej chwili warunkach strategicznych. Nawet zakładając, że nie było innych rajdów, o których nic nie wiemy, groźba takich ataków musiała spowodować zamieszanie oraz konieczność nowej i gwałtownie przeprowadzonej dyslokacji sił. Biorąc pod uwagę opóźnienia w łączności spowodowane odległościami, Admiralicja najprawdopodobniej jeszcze nie wie, gdzie znajdują się obecnie wszystkie nasze okręty. Nawet gdyby zdecydowali się osłabić obronę któregoś z wewnętrznych systemów, by móc wysłać po nas konwój, to karygodną lekkomyślnością z naszej strony byłoby prosić o takie właśnie posunięcie. — Honor potrząsnęła głową. — Nie, admirale Styles. Musimy sami zająć się zorganizowaniem transportu, a to oznacza, że nie mogę wysłać Krashnarka po pomoc, bo bardziej jest potrzebny tutaj.