Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

— Proszę dokończyć wykonywanie rozkazów, majorze. LaFollet skinął głową i cofnął się o krok. A potem wykonał krótki ruch pulserem i Styles jak zaczarowany nagle stanął prosto i znieruchomiał, wpatrując się w jego twarz. A na niej widać było pogardę i obrzydzenie, których Andrew wcześniej nie mógł okazać. Styles przełknął z trudem ślinę, bo w tym momencie zrozumiał, że wystarczy cień pretekstu, by LaFollet zrobił to, na co ma prawdziwą ochotę.

— Przodem — polecił prawie uprzejmie LaFollet i machnął pulserem w stronę drzwi.

Styles rozejrzał się po sali i na każdej twarzy zobaczył to samo — niechęć, obrzydzenie i zadowolenie, że wreszcie nie będą musieli go oglądać i słuchać. Bez słowa odwrócił się i ruszył ku drzwiom jak automat.

A LaFollet poszedł za nim, cały czas z bronią gotową do strzału.

W sali panowało milczenie, dopóki nie zamknęły się za nimi drzwi.

— Przepraszam za ten niemiły incydent — odezwała się Honor. — Gdybym wcześniej podjęła skuteczne kroki, mogłabym uniknąć tak żenującej konfrontacji.

— Nie ma pani za co przepraszać, admirał Harrington. — Ramirez celowo wymienił jej rangę. — W każdych siłach zbrojnych w galaktyce znajdą się durnie, którzy zajdą zbyt daleko jak na własne możliwości.

— Może — przyznała Honor i odetchnęła głęboko. Cokolwiek by Ramirez powiedział, wiedziała, że mogła sprawę załatwić wcześniej i skuteczniej. Mogła też inaczej poprowadzić konfrontację i kazać Stylesowi udać się na kwaterę z zakazem jej opuszczania. Mogła go utemperować przy innej okazji bez publicznego upokorzenia. Ale nie zrobiła tego, i to celowo — chciała zdusić go jak glistę, którą był, i czekała podświadomie na stosowną okazję. Co prawda nie była tak absolutnie tego pewna, ale znając siebie, żywiła co do tego niewielkie wątpliwości.

Przymknęła oko i zmusiła się, by przestać myśleć o Stylesie. Wiedziała, że w przyszłości będzie musiała wrócić do tego tematu, bo miała zamiar zrobić dokładnie to, co zapowiedziała. Jego ostatniego zachowania i wypowiedzi ani nie chciała, ani nie mogła puścić płazem. A miała dość świadków, by doprowadzić do końca jego kariery. Biuro JAG mogło odstąpić od oskarżenia go, biorąc pod uwagę długotrwały pobyt na więziennej planecie, ale na pewno nie odstąpi od zwolnienia go ze służby. Co oznaczało zhańbienie, poniżenie i ruinę, na które w pełni zasłużył. Teraz jednak miała ważniejsze problemy i na nich musiała się skupić.

Otworzyła oko i powiedziała normalnym już tonem:

— Niezależnie od tego, co myślę na temat Stylesa, w dwóch kwestiach miał rację. Jeżeli zatrzymam tu Krashnarka, świadomie zrezygnuję z powiadomienia Sojuszu o naszym istnieniu i sytuacji. Jeżeli źle oceniłam możliwości i priorytety Sojuszu, oznacza to, iż uniemożliwię dowództwu wysłanie pomocy. Podejmę za nich decyzję, nie dając im szansy na jej zmianę. A drugą kwestią jest to, że odbieram w ten sposób szansę ratunku choć tym dwóm czy trzem tysiącom, które w ten sposób dotarłyby w bezpieczne miejsce.

— Jeśli mogę, milady. — Solomon Marchant uniósł dłoń. Honor skinęła głową przyzwalająco.

— Odnośnie kwestii pierwszej, milady — oznajmił nader formalnie. — Chciałbym jedynie przypomnieć, że niezależnie od przekonań admirała Stylesa jest pani drugim co do rangi oficerem Marynarki Graysona, która z kolei jest drugą co do wielkości flotą wchodzącą w skład Sojuszu. A trzecią w tym sektorze galaktyki po Ludowej Marynarce i Royal Manticoran Navy. W normalnych warunkach brałaby pani udział w podejmowaniu decyzji strategicznych, jak na przykład ta, czy Sojusz może wydzielić okręty niezbędne do uratowania nas. Jestem więc przekonany, że całkowicie uzasadnione jest, by oparła się pani, podejmując decyzję, na własnej ocenie możliwości i priorytetów Sojuszu, które pani już zna.

W sali rozległ się cichy, acz jednoznaczny pomruk aprobaty.

A Honor dzięki Nimitzowi wiedziała, że jest ona całkowicie szczera.

— Co się zaś tyczy kwestii drugiej, milady — kontynuował Marchant — powiedziała pani, że można w ten sposób uratować dwa do trzech tysięcy ludzi. Kapitan Gonsalves, czy mogłaby pani powiedzieć nam, ilu ludzi chce zostać ewakuowanych z planety?

— W tej chwili chęć ewakuacji zgłosiło trzysta dziewięćdziesiąt dwa tysiące sześciuset pięćdziesięciu jeden więźniów — odparła Gonsalves precyzyjnie.

Po zakończeniu rozpraw sądowych została zastępcą Stylesa, co oznaczało, że w praktyce robiła to, co należało do jego obowiązków. A na odprawę przyszła jak zwykle przygotowana.

— Jak do tej pory dwieście siedemnaście tysięcy trzystu pięćdziesięciu czterech z nich odmówiło współpracy z nami. Większość to cywile z Ludowej Republiki, ale znaleźli się wśród nich także jeńcy z innych państw.