Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

— Jesteśmy na pozycji, skipper — zameldował Bouret.

— Bardzo dobrze, wyłącz silniki manewrowe — polecił Heathrow i odwrócił się ku sekcji łączności. — Irene, jesteś gotowa?

— Jestem, sir — zameldowała służbiście chorąży Howard.

— To nadawaj — polecił z uśmiechem Heathrow.

Nie poprawił jej, bo jedną z niewielu zalet ciasnoty panującej na pokładach kurierów był brak komisarzy. Oficjalnie uznano je za jednostki zbyt małe i zbyt nieważne, by zasługiwały na ich obecność. Dzięki temu były w sumie jedynym miejscem w Ludowej Marynarce, gdzie oficerowie mogli dowodzić, jak chcieli, i zwracano się do nich jak do oficerów, tak jak na to zasługiwali, a nie jak do hołoty.

— Poproś o autoryzację i sprawdź kody — przypomniał jej po paru sekundach.

— Nadaję… — odparła Howard, przyglądając się ekranowi i czekając, aż komputer łączności i bazy dogadają się. — Mam potwierdzenie kodu przyjęcia, sir… Zwolnienie głównej blokady wiadomości… potwierdzone. Zaczynam nadawać wiadomości, sir. Przewidywany czas zakończenia transmisji: dziewięć minut dziesięć sekund.

— Doskonale! Pięknie ci poszło.

— Dziękuję, sir! — Howard rozpromieniła się tak, że Heathrow nie miał serca nic jej powiedzieć.

Musiał z nią jednak porozmawiać na temat właściwej formy zwracania się do przełożonych, i to dla jej dobra. Nie będzie wiecznie w jego załodze, a gdy trafi na pokład większej jednostki, używanie starych form grzecznościowych może się dla niej źle skończyć. Z drugiej strony nie chciał tego robić zbyt ostro i w czasie wachty. A najlepiej byłoby, gdyby to Bouret z nią porozmawiał jako ktoś bardziej zbliżony stopniem i wiekiem. Bo jeśli on sam poruszy ten temat, zostanie to odebrane jako reprymenda… albo przyznanie, że całych tych „towarzyszy” uważa za szczyt głupoty i złego smaku. Co akurat było prawdą, ale komunikowanie tego komukolwiek nie było najrozsądniejszą rzeczą, jaką mógł zrobić.

Zmarszczył brwi i potarł podbródek, zastanawiając się, jak to najlepiej rozegrać. Po czym wzruszył ramionami — miał dość czasu, żeby znaleźć sposób, bo nim wrócą do systemu Shilo, mieli jeszcze dostarczyć wiadomości do dwóch innych miejsc. A miał nadzieję, że potem będą w stanie kontynuować przerwany przez Urząd Bezpieczeństwa lot do systemu Haven.

Na szczęście nikt z UB nie wpadł na pomysł, by zaproponować mu choćby popołudniowy relaks na powierzchni, bo myśl o odpoczynku w otoczeniu samych ubeków stawiała mu włosy na baczność. Może wśród funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa istnieli normalni i sympatyczni ludzie… tyle tylko że Heathrow nigdy żadnego nie spotkał. I nie podejrzewał, by ten pierwszy należał do garnizonu najbardziej tajnego prywatnego więzienia UB.

Uśmiechnął się do swych myśli i drgnął, słysząc głos Howard:

— Nadawanie wiadomości zakończone, sir.

— Czy przy którejś było zaznaczone, że wymaga odpowiedzi? — spytał.

— Uh… tak, sir. Przepraszam, powinnam o tym wcześniej zameldować, ale…

— Irene, jak uznam za stosowne cię objechać, to sam to zrobię — przerwał jej łagodnie. — Zmuszenie do samooskarżeń to nie moja metoda, więc daj sobie trochę luzu.

— Tak, sir. Dziękuję, sir — wykrztusiła czerwona jak burak. Heathrow potrząsnął głową. Też kiedyś miał dwadzieścia dwa lata — był tego pewny. Tylko jakoś nie mógł sobie przypomnieć, kiedy to było…

Nie to jednak było istotne, a to, że część przesyłanych wiadomości wymagała odpowiedzi. Było to niemiłe zrządzenie losu, mogło bowiem oznaczać, że będą musieli poczekać na orbicie. W najlepszym wypadku parę godzin. W najgorszym parę dni. Wszystko w zależności od tego, jak szybko ci na dole przygotują te odpowiedzi. Ponieważ wszystkie wiadomości były zaszyfrowane, nie był w stanie nawet szacunkowo ocenić, ile może im to zająć. I nie mógł przyspieszyć tego procesu — nawet gdyby znał ich treść.

Westchnął i spytał na wszelki wypadek:

— Nie uprzedzali z dołu, że chcą coś nadać? Teoretycznie było możliwe, że niedawno pojawiła się tu jakaś jednostka kurierska, której przekazano stosowne wiadomości z obozu, i nie będzie musiał czekać na odpowiedź. Ale prawdę mówiąc, nie liczył na to.

— Nie, sir — odparła Howard. — Ale przesłali polecenie, żebyśmy poczekali, zanim nie odczytają wszystkich wiadomości, sir.