Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

— Fakt — potwierdziła cicho Honor i uśmiechnęła się krzywo, ale z satysfakcją: wyrówna rachunki z klasą Mars, a to, że okręt obsadzali ubecy, jedynie zwiększy przyjemność. Jak na razie jednak należało postępować ostrożnie, by mieć okazję do wyrównania tych rachunków…

— Komandor Phillips, czy Krashnark był już tutaj? — spytała.

— Nie, ma’am. Sprawdziłam w bazie danych. Ani okręt, ani jego kapitan nazwiskiem Pangborn, ani też oficer łącznościowy nigdy dotąd nie odwiedzili systemu Cerberus. Co do pozostałych oficerów, nie mogę tego określić, gdyż nie znam ich nazwisk.

— Doskonale — ucieszyła się Honor. — Świetnie się spisałaś. Dziękuję, komandor Phillips.

— Nie ma za co, ma’am — odparła zaskoczona Phillips. Honor uśmiechnęła się do niej i spojrzała na Benson.

— Skoro ich tu nigdy nie było, nie będziemy potrzebowali towarzyszki Ragman — zdecydowała. — Zawsze lepiej, żeby rozmawiał człowiek od efektu komputerowego. Który z naszych potrafi podszyć się pod oficera Urzędu Bezpieczeństwa, nie wzbudzając podejrzeń?

— Ja, damo Honor — powiedział niespodziewanie męski głos z boku.

Honor odwróciła się zaskoczona.

I dostrzegła Warnera Casleta stojącego spokojnie pod ścianą.

— Jesteś pewien, że chcesz? — spytała cicho. Podszedł do niej z krzywym uśmiechem świadom, że wszyscy, którzy go słyszeli, walczą z odruchem obrócenia się i gapienia.

— Jestem, ma’am — potwierdził spokojnie i spojrzał w jej jedyne oko.

Dzięki Nimitzowi wiedziała, że mówi prawdę, i to z przekonaniem o słuszności swej decyzji. Nie był spokojny, ale po raz pierwszy od chwili znalezienia się na powierzchni planety nie miał wątpliwości, co powinien zrobić. Zaskoczyło ją to, podobnie jak Nimitza, który usiadł prosto i przyglądał się Casletowi uważnie.

— Mogę spytać dlaczego? — zapytała łagodnie.

Nim odpowiedział, uśmiechnął się szerzej i z większą autoironią.

— Admirał Parnell miał rację, ma’am — powiedział po prostu. — Nie mogę wrócić do domu, bo rzeźnicy rządzący moim krajem nie pozwolą mi przeżyć. A to znaczy, że jedyne, co mogę zrobić dla Republiki, to walczyć o nią na zewnątrz. Ktoś kiedyś powiedział, że zawsze ranimy tych, których kochamy, prawda?

Starał się mówić lekko, ale nie bardzo mu to wychodziło.

— A jeśli Komitet zostanie obalony? — spytała miękko. — Ruszasz niebezpieczną drogą. Nawet jeśli rzeźnicy utracą władzę, ich następcy najprawdopodobniej po czymś takim nigdy ci nie zaufają. Być może nawet uznają cię za zdrajcę.

— Wiem — przyznał. — i ma pani rację: jeśli zacznę z wami współpracować, nigdy nie zdołam wrócić do domu. Ale jeżeli nie przekroczę tej granicy, pozostanie mi tylko bezczynność i obserwacja, a odkryłem, że tego nie potrafię…

Nie wiedział, bo nie miał prawa wiedzieć, że powtórzył w bardziej zwięzłej formie to, co Honor myślała ledwie paręnaście minut wcześniej, tyle że na własny temat. Zaskoczyło ją to, ale Warner niczego nie zauważył i dodał:

— To właśnie wada sytuacji, o której mówił Parnell. Kiedy człowiek zda sobie z niej sprawę, trudno jest żyć, nie korzystając z niej, i być pogodzonym z samym sobą. Poza tym słyszałem od niego wiele o Yu w ciągu ostatnich kilku tygodni… Skoro on odważył się nie tylko wstąpić do sił zbrojnych Sojuszu, ale wrócić na Grayson, to ja, do diabła, też to potrafię! O ile oczywiście pozwoli mi pani…

I uśmiechnął się prawie naturalnie.

Honor przyglądała mu się przez paręnaście sekund w absolutnej ciszy, nikt bowiem z wachty dyżurnej nawet głośniej nie odetchnął. Czuła ich emocje. Przynajmniej co trzeci był przekonany, że musiałaby zwariować, by choć rozważać, czy można mu zaufać. Natomiast Scotty, Harkness i Benson — czyli ci, którzy mieli okazję poznać Casleta bliżej — nie mieli żadnych wątpliwości i spokojnie czekali na decyzję, którą znali, choć nigdy o niej mowy nie było.

Ona sama zaś wahała się nie dlatego, że nie mogła się zdecydować, lecz dlatego że podejrzewała, ile może go kosztować ten krok. Ale wiedziała też, że miał do niego pełne prawo niezależnie od ceny, z której także zdawał sobie sprawę. I to lepiej niż ona.